ΑΚΟΝΙΣΤΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΝΑ ΣΦΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Εάν δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα μάτια σας για να βλέπετε, τότε θα τα χρειαστείτε για να κλάψετε


Τρίτη 14 Ιουνίου 2016

Σάν σήμερα η γέννηση του Che


LEFTERIA1.jpg

Γιατρός των φτωχών και των καταπιεσμένων,
προσέφερε τις υπηρεσίες του σε όποιον τον είχε ανάγκη, σύντροφο ή αντίπαλο.

Καταλύτης στη ζωή του το ταξίδι του στη Λατινική Αμερική σε μια μοτοσικλέτα με τον φίλο του Αλμπέρτο Γρανάδο το 1952.
 

Εκεί είδε πρώτη φορά την άλλη πλευρά της ζωής.
 

Τη φτώχεια και την κοινωνική αδικία που είχε φέρει ο καπιταλισμός. Να έχεις τη γνώση αλλά όχι τα μέσα για να σώσεις τη ζωή ενός παιδιού.
 

Σταθμός στη ζωή του η συνάντησή του με τον Φιντέλ Κάστρο μια παγωμένη μεξικάνικη νύχτα που θα έκρινε την τύχη της Κούβας αλλά και τη δική του.
Εκεί θα προσχωρήσει στην ομάδα των Κουβανών επαναστατών και θα αποκτήσει το προσωνύμιο «Τσε» λόγω μιας ιδιομορφίας της αργεντίνικης προφοράς των ισπανικών του.
Ο Τσε ταύτισε το όνομά του με την επανάσταση και τον ανιδιοτελή αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη.
Ήταν ο αρχηγός που μάθαινε στους συντρόφους του ανάγνωση και γραφή, που μοιραζόταν και το ελάχιστο φαγητό μαζί τους.
Πολλοί από αυτούς, αν και δύσπιστοι στην αρχή μαζί του, αποτέλεσαν τους πιο πιστούς συντρόφους του.
Ο σπουδαίος κομαντάντε που άφησε τη σιγουριά της ζωής του ξεκινώντας μια πορεία στο όνειρο μιας καλύτερης ζωής απαλλαγμένης από την αδικία σε όλες της τις μορφές, επιβιβάστηκε ως γιατρός αποστολής 82 ανταρτών στο πλοιάριο Γκράνμα με προορισμό την Κούβα.
Το πλοίο βυθίστηκε, η αποστολή έπεσε σε ενέδρα και ο ίδιος δέχθηκε μια σφαίρα στο λαιμό.
Προμήνυμα θα έλεγε κάποιος…
Από κει θα ξεκινήσει η επαναστατική του δράση στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα σε μια προσπάθεια ανατροπής του δικτάτορα Μπατίστα.

Οι στρατηγικές του ικανότητες θα τον αναβαθμίσουν επίσημα σε κομαντάντε και, συγχρόνως, πρώτο διοικητή του επαναστατικού στρατού.
Ένας δεινός μαχητής που θα εξελιχθεί σε κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης του Φιντέλ και στη συνέχεια διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας με στόχο την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας.
Η βιομηχανία, όμως, εγκαταλείπεται και ο Τσε θα σταλεί από τον Φιντέλ σε αποστολές εκτός Κούβας.
Ιστορικές οι ομιλίες, τεράστια η απήχηση των λόγων του.
Όταν τα πολιτικά μέσα εξαντλούνται, μόνη λύση είναι το αντάρτικο.
Στόχος των αποστολών του η διάδοση της επαναστατικής φλόγας σε όλη τη Λατινική Αμερική για την ανατροπή των δικτατορικών καθεστώτων.

Ήταν 30 χρόνων όταν το καθεστώς Μπατίστα καταρρέει και ο ίδιος μπαίνει νικητής στην Αβάνα.
Εμπνευστής της ριζοσπαστικής πορείας της επανάστασης θα ζήσει από κοντά την Κρίση των Χοίρων και την ένταση των σχέσεων Κούβας – ΗΠΑ.

Την Κρίση των Πυραύλων όμως και την απόφαση απόσυρσή τους από το Κρεμλίνο θα την εκλάβει ως προδοσία.
Έπαιζε επικίνδυνα ο θάνατος με την προδοσία στη Λατινική Αμερική.
Οι δρόμοι του με τον Φιντέλ χωρίζουν.
Η αποχαιρετιστήρια επιστολή του Τσε θα διαβαστεί δημόσια από τον Φιντέλ.
Ο Τσε θα ενοχληθεί μ’ αυτή την πρωτοβουλία και θα πει «Δεν έχω τίποτα να κάνω στην Κούβα.
Δεν είναι η Κούβα μου πλέον».
Η μοίρα θα τον οδηγήσει στα βουνά της Βολιβίας χωρίς την υποστήριξη κανενός.
Ο βολιβιανός στρατός θα ενισχυθεί με πράκτορες των ΗΠΑ για να απαλλαγούν από το σπίρτο που άναβε παντού φωτιές.
Ήταν Κυριακή 8 Οκτωβρίου 1967.
Το τουφέκι του μπλοκάρει, το πιστόλι του είναι χωρίς γεμιστήρα και η ενέδρα πέτυχε.
Τον μετέφεραν τραυματισμένο σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο στο χωριό Χιγκουέρα για να τον εκτελέσουν την επόμενη μέρα.
Το σώμα του εκτέθηκε δημόσια, ενώ ζητήθηκε και νεκροψία για να επιβεβαιωθεί η ταυτότητά του.
Τον έθαψαν στο χωριό Βαλεγράντε με απόλυτη μυστικότητα.
Δεν ήταν η εικόνα του νεκρού Τσε η εικόνα ενός απλού θανάτου.

Ήταν η ακριβής εικόνα του θανάτου μιας ολόκληρης εποχής.
Το 1997 το λείψανό του εντοπίστηκε και μεταφέρθηκε στην Κούβα σε ειδικό μαυσωλείο στη Σάντα Κλάρα με προσκυνητές από όλο τον κόσμο ν’ αφήνουν ένα λουλούδι.
Ο γενειοφόρος καπετάνιος, ο ασυμβίβαστος αντάρτης με το βαθύ βλέμμα στα μάτια και τη μεγάλη ψυχή, σημάδεψε ολόκληρες γενιές. Πολέμησε κυρίως στη Λατινική Αμερική, ωστόσο το όνομα και η φωτογραφία του είναι μπροστάρης στους αγώνες όλων των αδικημένων του κόσμου.
Σημείο αναφοράς για τους κάθε λογής νοσταλγούς, ρομαντικούς επαναστάτες, παθιασμένους τρελούς της γης που υπάρχουν σε κάθε εποχή.
Ναι, αυτοί οι γραφικοί τύποι που πιστεύουν σε μια καλύτερη ζωή ευτυχώς υπάρχουν και θα υπάρχουν.
Ένας ζωντανός θρύλος ακόμα και σήμερα σε μια εποχή ξεφτισμένων οραμάτων και χαμένων αξιών.
Ένα σύμβολο, ένα διαχρονικό πρότυπο αυτοθυσίας και λεβεντιάς.
Εκεί που ζούσαν οι ιδέες και τα οράματα, γεννιόταν η επανάσταση. Εκεί που ένας ιππότης τόλμησε έφιππος να εισβάλει στο όραμα γνωρίζοντας ότι θα πλήρωνε με τον εφιάλτη την απειροελάχιστη πιθανότητα της πραγματοποίησης αυτού του απίθανου οράματος. Αυτό ήταν, αυτό είναι ο Τσε.
Ένας Δον Κιχώτης του 20ού αιώνα που τόσο έχουμε ανάγκη στην εποχή του κυνισμού που ζούμε.
Κανείς δεν πιστεύει πια στον Δον Κιχώτη.
Κι όμως στο βάθος όλοι ένα παραμύθι ψάχνουν για να κρατηθούν από αυτό.
Πόσο μάλιστα όταν μερικά παραμύθια αξίζουν τον κόπο.
Ηταν 39 χρόνων ο Τσε όταν πέρασε στην αιωνιότητα.
Άραγε τα σύμβολα έχουν ηλικία;
Ήταν 9 Οκτωβρίου 1967 όταν ο Τσε επέστρεψε στον κόσμο των αγγέλων όπου ανήκε.
Είναι πολύ μικρός αυτός ο κόσμος για να χωρέσει μεγάλους ανθρώπους.
Κι όμως
«Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει».
Hasta la victoria siempre, Comandante!
…….
alfavita.gr
Lefteria:
Αναφορικά μέ την ακριβή ημερομηνία γέννησης του Τσέ 
Το πιστοποιητικό γέννησης του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα φέρει ως ημερομηνία γέννησης τη 14η Ιουνίου 1928. Ωστόσο, μια τριτογενής πηγή, η Julia Constenla στο βιογραφικό βιβλίο του Τζον Λι Άντερσον για τον Τσε, ισχυρίζεται ότι στην πραγματικότητα ο Τσε γεννήθηκε στις 14 Μαΐου του ίδιου έτους.
Η Constenla ισχυρίζεται ότι η μητέρα του Τσε, Σέλια ντε λα Σέρνα, της ομολόγησε ότι ήταν ήδη έγκυος όταν παντρεύτηκε τον πατέρα του Τσε, Ερνέστο Γκεβάρα Λιντς και ότι η ημερομηνία γέννησης στο πιστοποιητικό πλαστογραφήθηκε εσκεμμένα ώστε να φαίνεται ότι ο γιος της γεννήθηκε ένα μήνα αργότερα, ειδάλλως θα αποδεικνυόταν ότι ήταν ήδη έγκυος πριν το γάμο της και θα προέκυπτε σκάνδαλο.
Ο βιογράφος Τζον Λι Άντερσον δέχεται ως έγκυρη αυτή την πηγή

Σιχάθηκαν την ΕΕ οι Ευρωπαίοι


Γιώργος Δελαστίκ
Πηγή: Εφημερίδα Πριν 12/06/2016

Μουτζώνουν την ΕΕ με χέρια και με πόδια οι λαοί της Ευρώπης, όπως δείχνει μια δημοσκοπική έρευνα του αμερικανικού Ινστιτούτου Πιου (Pew), η οποία διενεργήθηκε σε 10.500 πολίτες κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε δέκα χώρες από τις αρχές Απριλίου ως τα μέσα Μαΐου του 2016. Οι δημοσκοπήσεις, το έχουμε γράψει πολλές φορές, δεν αποτυπώνουν τίποτα περισσότερο από μια στιγμιαία εικόνα, και τα αποτελέσματα τους μπορεί να αλλάξουν άρδην. Αυτή η εικόνα πάντως της σημερινής ΕΕ παρουσιάζει ομολογουμένως μεγάλο ενδιαφέρον.

Τη χειρότερη γνώμη για την ΕΕ την έχουν -ποιος άλλος-;- οι Έλληνες. Το 71% του δείγματος που χρησιμοποίησε η Πιού έχει πλέον αρνητική άποψη για την ΕΕ και μόνο το 27% του ελληνικού λαού συνεχίζει να έχει θετική. Με άλλα λόγια, οι τρεις στου τέσσερις Έλληνες έχουν επιτέλους αρνητική εικόνα για την ΕΕ. Χρειάστηκε μια τόσο μακροχρόνια κρίση, η οποία συνεχίζεται ακόμη, και μια βαθύτατα χυδαία και προσβλητική συμπεριφορά των Γερμανών του Τέταρτου Ράιχ που οικοδομείται με βάση το ευρώ για να αρχίσουν να καταλαβαίνουν οι Έλληνες πως μας αντιμετωπίζουν σήμερα οι Ευρωπαίοι. Το ενθαρρυντικό είναι πάντως ότι σε όλες τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου -και αναφερόμαστε στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία και, φυσικά, στην Ελλάδα- σημειώνεται ραγδαία κατάρρευση της δημοφηλίας της ΕΕ., Αυτό είναι ταυτόχρονα παρήγορο φαινόμενο, που, αν συνεχιστεί, θα οδηγήσει αναπόδραστα στη διάλυση της ΕΕ, έστω και αν αυτή επέλθει από τη Δεξιά των μεγάλων χωρών της Ευρώπης και τα αντίστοιχα τμήματα των αστικών τάξεων που βρίσκονται πίσω τους. Εξαιρετικά ενθαρρυντικό είναι επιπροσθέτως το γεγονός ότι δεύτερη μετά την Ελλάδα στις αρνητικές γνώμες κατά της ΕΕ είναι απροσδόκητα η Γαλλία, χώρα ιδιαίτερα ωφελημένη από την εύνοια που επιδεικνύουν οι Γερμανοί απέναντι της.

Από το 69% όπου βρίσκονταν το έτος 2004 οι θετικές απόψεις για την ΕΕ, τώρα έχουν καταβαραθρωθεί στο …38%! Ούτε λίγο ούτε πολύ έχασαν 31 εκατοστιαίες μονάδες, πέφτοντας σχεδόν στο μισό. Όσο και αν φαίνεται απίστευτο, ακόμη μεγαλύτερη είναι η κατάρρευση της δημοτικότητας της ΕΕ στην Ισπανία, στην κοινωνία της οποίας είναι ευδιάκριτες οι δεξιές τάσεις. Το έτος 2008, πριν δηλαδή η χώρα αυτή περιδινηθεί σε κρίση, θετική άποψη για την ΕΕ σε προηγούμενη δημοσκόπηση του αμερικάνικου Ινστιτούτου Ερευνών Πίου είχε εκφράσει το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό του 80%. Ακόμη και στην Ισπανία όμως κατέρρευσαν τα πάντα. Εκείνο το 80% των Ισπανών έχασε ολόκληρες …33(!) εκατοστιαίες μονάδες από τότε και μέσα σε οκτώ χρόνια καταποντίστηκε στο 47%. Ξεπέρασε δηλαδή προς τα κάτω το 50%. Αιτία αυτής της εξέλιξης είναι προφανώς και ο δεξιός πρωθυπουργός Ραχόι στη συνέχεια ακολούθησαν καθαρά μνημονιακές πολιτικές.


Οι Έλληνες πρωτοστατούν και στην καταγγελία της οικονομικής διαχείρισης της κρίσης εκ μέρους της ΕΕ, με ποσοστό αρνητικών απόψεων που φτάνει στο …92%!!! Είκοσι πέντε ολόκληρες σχεδόν μονάδες πίσω από τη χώρα μας βρίσκεται η-δεύτερη- Ιταλία, με το πολύ υψηλό ποσοστό απόρριψης των χειρισμών της ΕΕ στη διαχείριση της οικονομικής κρίσης του 68%. Αναμενόμενο ίσως το ποσοστό αυτό, θα πει κανείς, σε μια χώρα όπου το δεξιό κόμμα Φόρτσα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και το επίσης δεξιό κόμμα της Λίγκας του Βορρά, μαζί με το κίνημα των Ιταλών ‘’αγανακτισμένων’’ του Μπέπε Γκρίλο έχουν ως κεντρικό σύνθημα το …’’Έξω η Ιταλία από το Ευρώ!’’, που δεν τολμά πλέον να ξεστομίσει κανένας κυριολεκτικά υπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα. Τρίτη είναι η Γαλλία στο ίδιο περίπου ύψος, με τις αρνητικές κρίσεις να φτάνουν στο 66%, και τέταρτη η Ισπανία με ποσοστό 65%. Ακόμη και στην Ολλανδία, οι αρνητικές απόψεις για τους χειρισμούς στην οικονομία της ΕΕ με 49% υπερτερούν των θετικών που είναι στο 42% -και μην ξεχνάμε ότι ο οικονομικής υπεύθυνος της Ευρωζώνης Γερούν Ντάισελμπλουμ είναι Ολλανδός! Μόνο στη Γερμανία, από τα κράτη που χρησιμοποιούν το ευρώ και συμπεριλαμβάνονται στην έρευνα, η οποία είναι και η μόνη χώρα που κερδίζει από τη χρήση του ευρώ, οι πολίτες βλέπουν θετικά σε ποσοστό 47% και αρνητικά σε ποσοστό 38% την οικονομική διαχείριση της κρίσης. Ακόμη πιο σφοδροί επικριτές της ΕΕ είναι όλοι λαοί της Ευρώπης στη διαχείριση του προσφυγικού, Αρνητική άποψη έχει το… 94% (!!!) των Ελλήνων, το 88% των Σουηδών, το 77% των Ιταλών, το 75% των Ισπανών, το 70% των Γάλλων και των Βρετανών. Όσον αφορά δε το στόχο της ‘’όλο και στενότερης ένωσης’’, η απορριπτική διάθεση είναι κυριολεκτικά σαρωτική! Μόνο το …19% (!) συμφωνεί ότι πρέπει να μεταβιβαστούν περισσότερες εξουσίες στις Βρυξέλλες. Αντίθετα, το 42% ζητεί επιστροφή εξουσιών στα κράτη – μέλη και το 27% αρκείται με το υφιστάμενο καθεστώς.

http://info-war.gr

Το τοξικό ελληνικό δράμα


Οι Ευρωπαίοι δανειστές δεν θα προσφέρουν καμία ελάφρυνση του χρέους στην Ελλάδα, εάν δεν βρεθούν αντιμέτωποι με τον κίνδυνο να χάσουν ακόμη περισσότερα χρήματα – οπότε οφείλουμε να ρισκάρουμε άμεσα τη στάση πληρωμών  
.
«Η κυβέρνηση πρέπει να καταπολεμήσει την ηττοπάθεια της, καθώς επίσης να διευρύνει τον ορίζοντα της – επειδή υπάρχουν πολύ περισσότερες λύσεις των προβλημάτων της οικονομίας μας, εκτός από αυτές που έχουμε ήδη αναφέρει στο παρελθόν.
Όσον αφορά το ευρώ, είναι ένα νόμισμα που μας ανήκει, που το πληρώσαμε πολύ ακριβά, που δεν πρέπει και που δεν μπορεί να μας το πάρει κανένας – αφού η συμμετοχή μας στην Ευρωζώνη είναι τελεσίδικη και ανέκκλητη, δεν είμαστε εκβιάσιμοι, ενώ φυσικά κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει τη στάση πληρωμών μίας χώρας του ευρώ, η οποία προφανώς δεν αποτελεί επιλογή αλλά αναγκαιότητα.
Η παραμονή μας στην Ευρωζώνη τότε, όταν η Ελλάδα αποφασίσει να προβεί σε στάση πληρωμών, αποτελεί βέβαια ένα ρίσκο, το οποίο όμως οφείλει να αναληφθεί – αφού τελικά δεν θα αποφευχθεί, ενώ όσο πιο πολύ καθυστερεί, τόσο πιο οδυνηρό θα είναι» (πηγή).
.

Ανάλυση

Ο τίτλος της φετινής ετήσιας ευρωπαϊκής συνόδου κορυφής της Πράγας, μίας νέας πλατφόρμας που ασχολείται με θέματα που αφορούν το μέλλον της ΕΕ (πηγή), ήταν εάν η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη – αν και η παραμονή της χώρας μας δεν εξαρτάται πλέον τόσο από την ίδια, όσο από την ευρωπαϊκή πολιτική.

Ειδικότερα, εάν δεν μεσολαβήσουν σημαντικές αλλαγές σε πολλά επίπεδα, τόσο στην Ευρωζώνη, όσο και ευρύτερα στην ΕΕ, τότε η Ελλάδα θα υποχρεωθεί τελικά να εγκαταλείψει τη νομισματική ένωση – οπότε το θέμα δεν είναι το εάν, αλλά το πότε, αφού κάποια στιγμή δεν θα έχει καμία άλλη βιώσιμη επιλογή.

Σύμφωνα δε με κάποιον από αυτούς που έλαβαν μέρος στη συζήτηση (F. Copolla), οι ελληνικές διαπραγματεύσεις μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό με το δίλημμα του φυλακισμένου – όπου το καλύτερο αποτέλεσμα για όλους τους συμμετέχοντες μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της συνεργασίας τους.

Εν τούτοις, διαπιστώνεται ένα πολύ βασικό ελάττωμα: το ότι δεν υπάρχει αρκετή εμπιστοσύνη μεταξύ τους, χωρίς την οποία δεν πρόκειται ποτέ να βρεθεί μία βιώσιμη λύση. Εκτός αυτού, παρά την πομπώδη ρητορική «αγαστής» συνεργασίας που χρησιμοποιείται στα μνημόνια, ειδικά στο τελευταίο, κυριαρχούν τα ιδιοτελή συμφέροντα όλων των συμμετεχόντων – γεγονός που σημαίνει πως το τελικό αποτέλεσμα θα είναι αρνητικό, για άλλους περισσότερο και για άλλους λιγότερο. Περαιτέρω τα εξής:
.

Η Ελλάδα

Οι αγωνιώδεις προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης να «εκβιάσει» την Ευρωζώνη το 2015, λειτούργησαν τελικά ως μπούμερανγκ – αφού οι δανειστές της κατάλαβαν πως επρόκειτο για μπλόφα, επειδή διαπίστωσαν πως δεν ήταν σωστά προετοιμασμένη για να παίξει ένα τέτοιο παιχνίδι.
Με απλά λόγια, η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι σε θέση να τολμήσει να πέσει από το γκρεμό, να επιμείνει δηλαδή στη θέση «ριζική λύση ή χρεοκοπία» – αφού διαφορετικά το «ψυχολογικό φράγμα», με το οποίο ήθελε να πιέσει τους δανειστές της, παραστατικά το ότι «εάν με πετάξεις από το γκρεμό, εγώ δεν θα αντιδράσω, οπότε εσύ θα είσαι δολοφόνος και θα υποστείς επίσης συνέπειες», δεν γίνεται πιστευτό.

Όταν λοιπόν οι δανειστές (η Κομισιόν εν προκειμένω), απείλησαν πραγματικά την Ελλάδα με τη χρεοκοπία της, λέγοντας ουσιαστικά πως «είτε αποδέχεσαι τις δικές μας προϋποθέσεις, είτε εγκαταλείπεις την Ευρωζώνη και χρεοκοπείς – οπότε θα υποστείς τα δεινά που σου έχουμε αναλύσει και σου παραδίδουμε στο φάκελο, ενώ εμείς τίποτα», ο πρωθυπουργός υποχώρησε τρομοκρατημένος – με αποτέλεσμα να αποδεχτεί όλα όσα του ζητήθηκαν, μετά από μία πολύωρη και επώδυνη νύχτα.

Έκτοτε η Ελλάδα, αφού ηττήθηκε κατά κράτος, συμφωνεί με όλα όσα της ζητούνται, ακόμη και αν είναι εντελώς παράλογα, χωρίς την παραμικρή αντίδραση – έχοντας προφανώς συνθηκολογήσει με τη «μοίρα» της, έτσι όπως τη φαντάζεται τουλάχιστον η κυβέρνηση της.

Μετά την παταγώδη αποτυχία της λοιπόν να φέρει εις πέρας το παιχνίδι που είχε ξεκινήσει, προσπαθεί με κάθε τρόπο να συνεργαστεί με τους δανειστές – με την ελπίδα πως κάποτε θα της εγκριθεί μία ελάφρυνση του δημοσίου χρέους, συνοδευόμενη από τη χαλάρωση της δημοσιονομικής πολιτικής, από την αύξηση της ρευστότητας στην οικονομία της, καθώς επίσης από την επιστροφή των επενδυτών.

Πρόκειται βέβαια για ένα πολύ επικίνδυνο τυχερό παιχνίδι, χωρίς να διαθέτει η Ελλάδα κανένα καλό χαρτί – οπότε έχει ελάχιστες πιθανότητες να ευοδωθεί. Η κυβέρνηση θεωρεί όμως πως επειδή δεν πρέπει να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη, αφού κάτι τέτοιο θα ήταν συνώνυμο με την αυτοκτονία της, δεν έχει καμία άλλη επιλογή – γεγονός που σημαίνει πως η διαπραγματευτική της θέση είναι εξαιρετικά αδύναμη, εάν όχι ανύπαρκτη. Δυστυχώς, σχεδόν όλα τα υπόλοιπα κόμματα «ασπάζονται» την ίδια σχετικά άποψη – οπότε οι Έλληνες δεν έχουν καμία πραγματική πολιτική εναλλακτική λύση.
.

Οι Ευρωπαίοι δανειστές, με ηγέτη τη Γερμανία

Ουσιαστικά το Euro Group, ένα αυθαίρετο γερμανικό κατασκεύασμα, στο οποίο έχει τοποθετηθεί από τον κ. Σόιμπλε ως διευθυντής ένας ανόητος Ολλανδός, αντιπροσωπεύει τους Ευρωπαίους δανειστές – επειδή μέλη του είναι οι υπουργοί οικονομικών των χωρών της Ευρωζώνης. Αυτό που θέλει να εξασφαλίσει τώρα από την Ελλάδα, είναι η πληρωμή όλων των δανείων που της έχουν παραχωρηθεί – χωρίς να χαθεί ούτε ένα Σεντ.

Ο στόχος του λοιπόν είναι ένας και μοναδικός – γεγονός που σημαίνει ότι, δεν έχει κανένα ενδιαφέρον να εξυγιάνει την ελληνική οικονομία, εκτός εάν αυτό το βοηθήσει να εισπράξει περισσότερα χρήματα, από όσα έχει δανείσει (υψηλότερους τόκους, πάγια σε εξευτελιστικές τιμές κοκ.). Γνωρίζει δε πως από εκείνη τη στιγμή και μετά που η Ελλάδα έπαιξε το παιχνίδι και έχασε (Ιούλιος 2015), μπορεί να απαιτήσει οτιδήποτε θελήσει – ενώ η Ελλάδα θα το αποδεχτεί άνευ όρων, ευρισκόμενη ψυχολογικά στη θέση του ηττημένου.

Πόσο μάλλον όταν η κυβέρνηση, καθώς επίσης η πλειοψηφία των ελληνικών κομμάτων, δεν θέλουν να πάρουν το ρίσκο της εξόδου από την Ευρωζώνη – οπότε το Euro Group, οι Ευρωπαίοι δανειστές δηλαδή, δεν έχουν απολύτως τίποτα να χάσουν, εκτός εάν συμβεί κάτι εντελώς απρόβλεπτο.
.

Η Κομισιόν

Περαιτέρω, ο στόχος της Κομισιόν είναι η προώθηση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, πιθανότατα σε στενή συνεργασία με τις Η.Π.Α. (σενάριο). Ως εκ τούτου, δεν θέλει να αναλάβει το ρίσκο της εξόδου κάποιας χώρας από την Ευρωζώνη, επειδή ίσως ακολουθούσαν πολλές άλλες – πόσο μάλλον όταν επίκειται το δημοψήφισμα της Μ. Βρετανίας. Επομένως, κάνει ότι μπορεί για να μην συμβεί κάτι τέτοιο – ενώ, όταν για να το αποφύγει πρέπει να τάσσεται με το μέρος των δανειστών, έχοντας εξασφαλίσει όμως την υποταγή της Ελλάδας, τότε δεν διατάζει καθόλου.

Φυσικά το γεγονός αυτό, για έναν δήθεν ουδέτερο ευρωπαϊκό Θεσμό, δεν αποτελεί ένα θετικό πολιτικό μήνυμα – αφού είναι εμφανές πως τάσσεται με το μέρος της μίας πλευράς, των δανειστών και ειδικά της Γερμανίας, αδιαφορώντας για την Ελλάδα. Λογικά λοιπόν υποθέτει κανείς πως θα προσπαθήσει να πιέσει για μια πιο ήπια προσέγγιση του ελληνικού προβλήματος – όπου όμως, εάν οι δανειστές αντιδράσουν, θα αναγκαστεί να υποκύψει.

Ευρίσκεται επομένως σε μία αδύναμη διαπραγματευτική θέση, όπως η Ελλάδα – κάτι που περιγράφει ένα από τα θεμελιώδη προβλήματα της νομισματικής ένωσης, το οποίο δεν είναι άλλο από την αδυναμία των Θεσμών της απέναντι στις κυβερνήσεις των εκάστοτε εθνικών κρατών (ειδικά στη γερμανική).
.

Η ΕΚΤ

Από την άλλη πλευρά, η ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα θεωρείται ως η πλέον αδύναμη, συγκριτικά με όλες τις άλλες μεγάλες του πλανήτη – αφού η ανεξαρτησία της, καθώς επίσης η προστασία της από τις πολιτικές επιρροές είναι πολύ περιορισμένη, επειδή είναι δεσμευμένη με μία σειρά συμφωνιών, δεχόμενη αρκετές πολιτικές και νομικές επιθέσεις (ιδίως από το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο).

Εκτός αυτού, υποχρεώθηκε να αναλάβει πολιτικό ρόλο μετά το ξέσπασμα της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, ενώ δεν θα έπρεπε να το κάνει. Προσπαθεί βέβαια να παραμένει στο παρασκήνιο, ενώ προσποιείται πως είναι πολιτικά ουδέτερη, ειδικά στο θέμα της Ελλάδας – κάτι που όμως δεν καταφέρνει τελικά.

Ο δικός της πρωταρχικός στόχος είναι να διατηρήσει ενωμένη την Ευρωζώνη – οπότε, επειδή τυχόν έξοδος της Ελλάδας δεν αποτελεί ένα ποσοτικά μετρήσιμο ρίσκο, τόσο όσον αφορά τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όσο και την ακεραιότητα της νομισματικής ένωσης, θέλει να το αποφύγει.

Ενεργεί όμως με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο, από αυτόν της Κομισιόν – αφού δεν επιδιώκει μία πιο ήρεμη προσέγγιση εκ μέρους των δανειστών, αλλά κάνει ότι μπορεί για να υποχρεώσει (πιέσει, εκβιάσει) την Ελλάδα να τηρήσει αυτά που της επιβάλλονται, όσο επώδυνα ή λανθασμένα και αν είναι.
.

Το ΔΝΤ

Ο τελευταίος παίχτης στο τοξικό ελληνικό δράμα είναι το ΔΝΤ – το οποίο έχει προσπαθήσει παραδόξως να πιέσει για μία πραγματική λύση, όπως είναι διαγραφή χρέους και τα χαμηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα. Όλοι βέβαια γνωρίζουν πως το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Εν τούτοις, ταιριάζει στους Ευρωπαίους καλύτερα το να προσποιούνται το αντίθετο – εάν δήθεν η Ελλάδα εφαρμόσει τις διαρθρωτικές αλλαγές που απαιτούνται.

Από την άλλη πλευρά, το ΔΝΤ είναι επίσης ένας από τους δανειστές της Ελλάδας, ο πιο ακριβός με κριτήριο τα επιτόκια (περί το 3,9%) – ενώ, όπως όλοι οι υπόλοιποι, δεν θέλει να χάσει τα χρήματα του. Ως εκ τούτου, η απαίτηση του να αποδεχτούν οι άλλοι μία διαγραφή του ελληνικού χρέους, χωρίς όμως τη δική του συμμετοχή, δεν ενθουσίασε κανέναν – ενώ, όσον αφορά τις προβλέψεις του, σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα δεν μπορεί να ανταπεξέλθει με τις υποχρεώσεις της, κατηγορήθηκε ότι ποτέ δεν επαληθεύτηκαν στο παρελθόν (ανάλυση).

Στα πλαίσια αυτά, οι Ευρωπαίοι ισχυρίσθηκαν πως η Ελλάδα μπορεί να πληρώσει τα χρέη της, καθώς επίσης να «παράγει» πρωτογενή πλεονάσματα – προτείνοντας την ανάληψη εκ μέρους τους των δανείων του, έτσι ώστε να μην επιβαρύνεται η χώρα με τα υψηλά του επιτόκια. Αυτό φυσικά δεν ικανοποίησε το ΔΝΤ, αφού δεν θέλει να φύγει από την Ευρωζώνη – εγκαταλείποντας την στη Γερμανία και στις φιλοδοξίες της.
.

Συμπέρασμα

Η αλήθεια είναι πως σε αυτές τις διαπραγματεύσεις δεν υπάρχει κανένας ανεξάρτητος διαιτητής, ενώ διαπιστώνεται μια μαζική «θεσμική μεροληψία» υπέρ των δανειστών της Ελλάδας. Φυσικά και στο τελευταίο μνημόνιο, όπως επίσης σε όλα τα προηγούμενα, υπάρχουν ορισμένες λογικές διαρθρωτικές αλλαγές – τις οποίες έχει ανάγκη η Ελλάδα.

Εν τούτοις, επισκιάζονται από την απαίτηση πρωτογενών πλεονασμάτων της τάξης του 3,5% ετησίως, έτσι ώστε να είναι δυνατή η εξυπηρέτηση των χρεών χωρίς διαγραφή – εκτός από το ότι δρομολογείται κυριολεκτικά η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της χώρας μας, σε εξευτελιστικές τιμές, παράλληλα με τη μετατροπή της σε προτεκτοράτο στο διηνεκές.

Μία οικονομία όμως, η οποία έχει συρρικνωθεί σχεδόν κατά 28%, συνεχίζει να ευρίσκεται σε ύφεση, ενώ μαίνεται ο αποπληθωρισμός, δεν μπορεί να μειώσει ξανά τις δαπάνες του προϋπολογισμού της κατά 3% του ΑΕΠ, χωρίς να καταστραφεί εντελώς – ενώ οι Πολίτες της δεν είναι φυσικά πρόθυμοι να υποστούν θυσίες για να εφαρμόσουν τις σωστές διαρθρωτικές αλλαγές, οι οποίες δεν είναι βέβαια οι μειώσεις μισθών και οι αυξήσεις των φόρων που απαιτούν οι δανειστές, χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον.

Πόσο μάλλον όταν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, τα οποία εκβάλουν στα χρέη, συνεχίζουν να αυξάνονται παρά τις τεράστιες εξοικονομήσεις, πρόσφατα στο -7,2% του ΑΕΠ, λόγω του σκανδάλου των τραπεζών (γράφημα) – όταν παράλληλα η ελληνική κυβέρνηση ήταν αυτή που δολοφόνησε εκείνη την ελπίδα που η ίδια είχε δημιουργήσει στους Πολίτες (ανάλυση).
ΓΡΑΦΗΜΑ - Ελλάδα, προϋπολογισμός
Εκτός αυτού, το νέο μνημόνιο εμπεριέχει μία ακόμη αύξηση των «εσόδων» κατά 2%, από μη σαφείς μειώσεις δαπανών και αυξήσεις φόρων, εάν η Ελλάδα δεν πετύχει τους στόχους της (κόφτης) – ενώ οι ισχυρισμοί, σύμφωνα με τους οποίους η Ελλάδα έχει ολοκληρώσει την εσωτερική υποτίμηση, δεν είναι σωστοί. Μεταξύ άλλων, επειδή το κόστος παραγωγής ανά μονάδα προϊόντος είναι ακόμη πολύ υψηλό, σε σχέση με τις άλλες χώρες – κυρίως λόγω της μη διενέργειας επενδύσεων στους τομείς της τεχνολογίας, των μηχανημάτων που αυξάνουν την ανταγωνιστικότητα κοκ.

Ως εκ τούτου οι μισθοί, οι συντάξεις, τα εισοδήματα γενικότερα και οι τιμές των προϊόντων θα πρέπει να μειωθούν ακόμη περισσότερο, εάν δεν υπάρξει διαγραφή χρεών ή/και μαζικές επενδύσεις – γεγονός που σημαίνει ότι, η Ελλάδα δεν θα επιβιώσει, παρά το ότι θα έχει χάσει όλα της τα περιουσιακά στοιχεία. Κατ’ επακόλουθο, δεν θα παραμείνει τελικά στην Ευρωζώνη, αν και θα έχει θυσιάσει τα πάντα για να τα καταφέρει – χωρίς κανένα απολύτως αντίκρισμα.
.

Επίλογος

Οι ελληνικές διαπραγματεύσεις δεν πρόκειται να οδηγήσουν πουθενά, ενώ όσο πιο πολύ διαρκούν, τόσο χειρότερο θα είναι το αποτέλεσμα – όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά, επίσης, για όλους τους υπόλοιπους συμμετέχοντες που αναφέρθηκαν παραπάνω. Με δεδομένο δε το ότι, η Ευρωζώνη δεν έχει μόνο θεσμικά προβλήματα αλλά, επίσης, διέπεται από πολλές ανισορροπίες (ανάλυση), ενώ αρκετές άλλες χώρες της είναι υπερχρεωμένες (Ιταλία, Πορτογαλία κοκ.), η διάλυση της είναι το πιθανότερο σενάριο – όπου, η τυχόν μη ελεγχόμενη, θα ήταν κυριολεκτικά τρομακτική.

Εν τούτοις, οι Ευρωπαίοι δανειστές δεν θα προσφέρουν καμία πραγματική ελάφρυνση του χρέους στην Ελλάδα, εάν δεν βρεθούν αντιμέτωποι με τον κίνδυνοι να χάσουν ακόμη περισσότερα χρήματα – είτε επειδή η χώρα μας θα αποφασίσει να προβεί σε στάση πληρωμών, πριν είναι ακόμη πολύ αργά, αναλαμβάνοντας το ρίσκο της παραμονής της ή μη στην Ευρωζώνη (άρθρο), είτε επειδή θα πεισθούν πως η νομισματική ένωση θα απειληθεί να διαλυθεί ανεξέλεγκτα, εάν δεν εγκριθεί η διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους, παράλληλα με όλα τα υπόλοιπα που απαιτούνται (πραγματική τραπεζική ένωση, δημοσιονομική, πολιτική, θεσμικές αλλαγές κοκ.).

 http://www.analyst.gr

Δευτέρα 13 Ιουνίου 2016

Το Euro μικρογραφία μιας Ευρώπης που διαλύεται...

"Οι ξένοι είναι κακοί εκτός αν παίζουν στην ομάδα μας". Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα από τις πρώτες ημέρες διεγαγωγής τού ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, το οποίο αποτελεί μικρογραφία των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ευρώπη και τα οποία κινδυνεύουν να τη διαλύσουν. Οι αλβανοί υψώνουν πανό για γενοκτονία των τσάμηδων, των συνεργατών δηλαδή των ναζί, ενώ οι άγγλοι και οι ρώσοι έκαναν γυαλιά καρφιά τη Μασσαλία, θολωμένοι όχι μόνο από το αλκοόλ αλλά κι από την ψευδαίσθηση πως το ένα από τα δύο έθνη είναι ανώτερο από το άλλο...

Την ίδια ώρα, στα απαντωτά δημοψηφίσματά τους οι ελβετοί αρνούνται την ενσωμάτωση στους μετανάστες και στους πρόσφυγες, τους οποίους ωστόσο χειροκροτούν στο γήπεδο όταν αγωνίζονται με την εθνική τους ομάδα. Και κάπως έτσι η Μεγάλη Βρετανία σε λίγες ημέρες μπορεί να είναι εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης, στην κεντροανατολική Ευρώπη και στην πάλαι ποτέ σοσιαλδημοκρατική Σκανδιναβία θεριεύει η ακροδεξιά, ενώ στη Γαλλία η Μ. Λε Πεν ετοιμάζει το προεδρικό της κοστούμι...

Δυστυχώς, όμως, η Ευρώπη δεν είναι η μοναδική ήπειρος όπου η παράνοια θριαμβεύει απέναντι στη λογική. Στις ΗΠΑ οι τζιχαντιστές σκότωσαν καμιά πενηνταριά άτομα γιατί είχαν το "θράσος" να είναι αμερικανοί κι ομοφυλόφιλοι, την ίδια στιγμή βεβαίως κατά την οποία στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική μαίνονται οι πόλεμοι στη Συρία και στη Λιβύη αντιστοίχως. Κι όλα αυτά γιατί εν έτει 2016 αρνούμαστε ακόμα να εξελιχθούμε όσο θα έπρεπε από την εποχή που κατοικούσαμε στις σπηλιές...

Κι αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε και τραγελαφικούς μητροπολίτες, όπως ο Αμβρόσιος, ο Σεραφείμ κι ο Ανθιμος, οι οποίοι στο όνομα του Ιησού εκβάλουν έναν δίχως τέλος εμετό για εκείνους οι οποίοι δεν ταυτίζονται με το φονταμενταλισμό τους. Πώς, επομένως, να μην έχουμε ανάγκη από πεφωτισμένες πολιτικές ηγεσίες, οι οποίες θα τραβούν από το χέρι ανώριμες κοινωνίες προκειμένου να τις περάσουν από το μεσαίωνα στον 21ο αιώνα;...

Η Ελευθερία και η Δημοκρατία δεν είναι εχθροί τής ασφάλειας των λαών. Αντιθέτως, είναι οι μοναδικοί σύμμαχοι που έχουμε απέναντι στη μισαλλοδοξία και στην τυφλή βία. Αν όλοι οι άνθρωποι ήταν ελεύθεροι και μπορούσαν να συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων περισσότερες από μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια οι κοινωνίες μας θα είχαν αποφύγει πολλές από τις παθογένειες από τις οποίες υποφέρουν σήμερα. Κι αυτό ισχύει και για το εκπαιδευτικό μας σύστημα, το οποίο έχει μείνει προσκολλημένο σε αντιλήψεις και πρακτικές οι οποίες κάθε άλλο παρά ευνοούν τους χαρισματικούς να ξεχωρίσουν από τους μέτριους, μολονότι οι ψευδομεταρρυθμιστές υποτίθεται πως τάσσονται υπέρ τής αριστείας.

Κανένας από τους τελευταίους δεν θα βρισκόταν σήμερα στο πολιτικό προσκήνιο αν από τα σχολεία και τα πανεπιστήμιά μας έβγαιναν πολίτες κι όχι μελλοντικοί κομματικοί πελάτες. Επομένως είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητο να λάβουν σάρκα κι οστά τόσο η εκπαιδευτική όσο και η συνταγματική μεταρρύθμιση, οι οποίες δεν είναι απλώς επικοινωνιακή διέξοδος από τα οικονομικά προβλήματα της καθημερινότητας. Αποτελούν ίσως τον κορυφαίο όρο για να μην ξαναζήσει ποτέ αυτή η χώρα μνημόνια και διεθνή επιτροπεία. Κι ας προκαλούν όλα αυτά δυσανεξία στους κάθε είδους οπισθοδρομικούς...

 http://tripioevro.blogspot.gr

Η μεγαλύτερη απειλή για το μέλλον της Ευρώπης είναι η Γερμανία, από ότι το δημοψήφισμα της Βρετανίας, η Ιταλία, η Ισπανία ή/και Γαλλία

Aπό την Ιταλία έρχεται η είδηση, σύμφωνα με την οποία το πλέον δημοφιλές κόμμα λίγο πριν τις δημοτικές εκλογές του Ιουλίου είναι το κίνημα των πέντε αστέρων – το οποίο τάσσεται υπέρ ενός δημοψηφίσματος για την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη.

Επί πλέον, το 58% των Ιταλών επιθυμεί ένα δημοψήφισμα για την παραμονή ή μη στην Ευρωζώνη, ενώ το 48% τοποθετείται υπέρ της επιστροφής στη λιρέτα – κυρίως για οικονομικούς λόγους, όπως είναι η ανεργία που έχει φτάσει στο 18,8% σε τέσσερις ιταλικές επαρχίες του Νότου, τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών που έχουν υπερβεί τα 350 δις €, η συνεχής πτώση της βιομηχανικής παραγωγής μετά την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη κοκ. Η κυβέρνηση αρνείται βέβαια να ακούσει το λαό αλλά, επειδή η Ιταλία είναι ένα δημοκρατικό κράτος, θα μπορούσε να ανατραπεί πριν από τις εκλογές του 2018, εάν οι Πολίτες επαναστατήσουν.

Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις που διεξήχθηκαν σε εννέα κράτη της νομισματικής ένωσης, το 45% των Πολιτών επιθυμούν ένα δημοψήφισμα για το θέμα του ευρώ – όταν στη Γαλλία το ποσοστό έχει φτάσει στο 55%, με το 41% να τάσσεται εναντίον της παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη.

Από την άλλη πλευρά, το ποσοστό των Βρετανών που επιθυμεί την έξοδο από την ΕΕ είναι ήδη κατά δέκα μονάδες υψηλότερο από αυτούς που τάσσονται υπέρ του ΟΧΙ – παρά το ότι είναι γνωστές οι οικονομικές και λοιπές συνέπειες για τη χώρα, μεταξύ των οποίων ο κίνδυνος απόσχισης της Σκωτίας. Παράλληλα, ο γερμανός υπουργός οικονομικών παραδέχθηκε πως τυχόν έξοδος της Βρετανίας θα μπορούσε να προκαλέσει αντίστοιχες κινήσεις άλλων χωρών – γεγονός που σημαίνει πως δεν θα ήταν καθόλου ανώδυνη.

Στο κέντρο τώρα της Ευρώπης βρίσκεται η Γερμανία, η οικονομία της οποίας είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από τις εξαγωγές (το 50% του ΑΕΠ της) – ενώ μέχρι στιγμής έχει καταφέρει να μην επηρεαστεί από την κρίση, όπως οι υπόλοιπες μεγάλες εξαγωγικές χώρες του πλανήτη. Η βασική αιτία της επιτυχίας της είναι το υποτιμημένο όσον αφορά την ίδια ευρώ, τόσο σε σχέση με τους εταίρους της στην Ευρώπη, όσο και διεθνώς – κυρίως λόγω της κρίσης χρέους, σε συνδυασμό με την πολιτική της ΕΚΤ.

Περαιτέρω, οι εξαγωγικές επιτυχίες της έχουν αυξήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τα πλεονάσματα στα ισοζύγια της, με αποτέλεσμα να έχει εξελιχθεί σε μία πιστώτρια χώρα – αφού στη δεκαετία του 1990 τα περιουσιακά στοιχεία της στο εξωτερικό ήταν μηδενικά, ενώ στα τέλη του 2010 είχαν αναρριχηθεί στο 40% του ΑΕΠ της (αρκετά πάνω από το 1 τρις €), χωρίς να συμπεριλαμβάνουμε τις πιστώσεις του Target 2 (πηγή).



Στα βιβλία των τραπεζών της τώρα υπάρχουν πολλά «πάγια», τα όποια είναι κυρίως ανοιχτοί λογαριασμοί (δάνεια, πιστώσεις) άλλων χωρών, τραπεζών και επιχειρήσεων της Ευρωζώνης – γεγονός που σημαίνει ότι, η Γερμανία έχει επενδύσει μαζικά σε κράτη της νομισματικής ένωσης, τα οποία όμως δεν έχουν συνέλθει ακόμη από την κρίση του 2008.

Συνεχίζοντας, τα πλεονάσματα στα ισοζύγια είναι ουσιαστικά κάτι θετικό. Εν τούτοις, αναρωτιέται κανείς γιατί δεν τα χρησιμοποιεί η Γερμανία για να αυξήσει την εσωτερική της ζήτηση, αντί να τα δανείζει με κίνδυνο να τα χάσει. Λογικά λοιπόν θεωρεί πως είτε δεν είναι πρόθυμη, είτε δεν είναι σε θέση – εκτός εάν έχει την πρόθεση να κατακτήσει τις άλλες χώρες μέσω αυτών, μετατρέποντας τες σε αποικίες χρέους μέσω της πολιτικής λιτότητας που επιβάλλει, όπως κατάφερε ήδη με την Ελλάδα και την Πορτογαλία.

Πρόκειται όμως για ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι, το οποίο δεν είναι καθόλου εύκολο να ευοδωθεί – αφού δεν μπορεί να αποκλεισθεί η αντίδραση κάποιας χώρας, η οποία θα προτιμούσε τη στάση πληρωμών αναλαμβάνοντας το ρίσκο της εξόδου από την Ευρωζώνη (άρθρο), με αποτέλεσμα να την ακολουθήσουν πολλές άλλες.

Σε μία τέτοια περίπτωση, οι ζημίες της Γερμανίας, ειδικά των τραπεζών της, παράλληλα με την πτώση των εξαγωγών της, θα ήταν τεράστιες – με την έννοια πως θα συσσωρεύονταν στους Ισολογισμούς τους τα κόκκινα δάνεια των άλλων κρατών της Ευρωζώνης, οδηγώντας τες στη χρεοκοπία. Τότε το κράτος θα έπρεπε να τις διασώσει, οπότε θα αυξανόταν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού λόγω της διάσωσης, τα δημόσια χρέη κοκ.

Συμπερασματικά λοιπόν, η Γερμανία είναι η πλέον επικίνδυνη ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της Ευρωζώνης – πόσο μάλλον όταν η μεγαλύτερη τράπεζα της, η Deutsche Bank, ευρίσκεται ήδη σε μία απελπιστική οικονομική κατάσταση, ενώ οι εξαγωγές της έχουν επικεντρωθεί στις Η.Π.Α. που δεν πρόκειται να το ανεχθεί (έχει τοποθετηθεί ήδη στο στόχαστρο της υπερδύναμης, μαζί με τέσσερις άλλες χώρες).

 www.analyst.g

Κοινωνική συμφιλίωση δίχως κοινωνική δικαιοσύνη σημαίνει εσχάτη προδοσία...

 κλικ στη φωτογραφία για μεγένθυση
Σε μια δημοκρατία το δικαίωμα στη διαδήλωση είναι αναφαίρετο. Ισχύει ακόμα και για τους εχθρούς της, όπως είναι οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Επομένως, όσο κι αν το διευκρινίζει κι ο ίδιος ο Νίκος Φίλης στην επίμαχη δήλωσή του, φυσικά και οι "Παραιτηθείτε" δικαιούνται να ζητούν την πτώση τής κυβέρνησης κι αυτό δεν βρίσκεται στο όριο της συνταγματικής ανοχής. Δεν βρίσκεται στο όριο της συνταγματικής ανοχής, για να μην ισχυριστώ πως το έχει ξεπεράσει, ακόμα και η συστηματική επίθεση ψεύδους και διαστρέβλωσης η οποία εξαπολύεται από συγκεκριμένους ανθρώπους υπηρετώντας ιδιοτελείς σκοπούς. Η ελευθερία τού λόγου είναι τόσο γενναιόδωρη που ανέχεται ακόμα και τους ψεύτες και συκοφάντες. Στο τέλος, άλλωστε, η πραγματικότητα είναι τόσο αδυσώπητη και τα μέσα πληροφόρησης της κοινής γνώμης τόσο πολλά που η εξαπάτηση αποδεικνύεται να φέρει πολύ κοντά ποδάρια...

Στη ΝΔ και στα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης γιατί ντρέπονται να ομολογήσουν ότι συνδιοργανώνουν τη συγκέντρωση του "Παραιτηθείτε" όταν τόσα και τόσα μέλη τους δηλώνουν πως θα συμμετάσχουν σε αυτή; Η παραίτηση, εξάλλου, μιας κυβέρνησης συνεπάγεται την αντικατάστασή της από κάποια άλλη. Πώς θα γίνει; Με εκλογές, με τα τανκ ή με ένα πιο σύγχρονο πραξικόπημα, όπως αυτό που έγινε στη Βραζιλία πριν μερικές εβδομάδες με θύμα την δημοκρατικώς εκλεγμένη πρόεδρο Ντίλμα Ρούσεφ ή αυτό που επιχειρείται στη Βενεζουέλα με στόχο τον επίσης δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο; Ή, μήπως, με πρωθυπουργό πάλι κάποιον Λ. Παπαδήμιο; Ας το ξεκαθαρίσουν αυτό οι "Παραιτηθείτε" κι αν προκρίνουν για πρωθυπουργό τον αρχηγό Κούλη, τη Φώφη, τον Σταύρο ή τον Β. Λεβέντη να το πουν καθαρά στους Έλληνες πολίτες, που ναι μεν είναι απογοητευμένοι με τη σημερινή κυβέρνηση αλλά αυτό δεν σημαίνει πως επιθυμούν την παλινόρθωση της σάπιας μεταπολίτευσης...

Υπό μία έννοια νεοφιλελέδες τύπου Στ. Μάνου, Μιρ. Ξαφά ή Θ. Τζήμερου-έστω αν κι εκείνοι έχουν αποτύχει ως επιχειρηματίες- είναι πιο έντιμοι από τον αρχηγό Κούλη. Εκείνοι τουλάχιστον θα σου πουν καθαρά ή, τέλος πάντων, καθαρότερα πως δεν επιθυμούν, για παράδειγμα, την προστασία κανενός δανειολήπτη με "κόκκινο" δάνειο γιατί πρέπει να τιμωρηθεί για το ότι δεν ήταν συνετός-μολονότι η ανοχή τους για τις ασύνετες τράπεζες είναι απεριόριστη- ή πως δεν θέλουν ούτε ένας ανασφάλιστος να έχει πρόσβαση σε νοσοκομειακή περίθαλψη. Το ίδιο πιστεύει κι ο πρόεδρος της ΝΔ, μόνο που αισθάνεται την ανάγκη να καταπραΰνει τον ιδεοληπτικό του δήθεν μεταρρυθμιστικό οίστρο ενώπιον του πολιτικού κόστους...

Το "δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα" εξακολουθεί να ερεθίζει τα απανταχού ορφανά τής Θάτσερ και του Ρέιγκαν, για τα οποία οι φτωχοί είναι υπεύθυνοι για τη φτώχεια τους αποκλειστικώς και μόνο γιατί είναι ηλίθιοι, αγράμματοι ή τεμπέληδες. Λες και μόνο αυτοί είναι φτωχοί ή λες κι όλοι γεννιούνται στο ίδιο οικογενειακό ή κοινωνικό περιβάλλον ή λες και οι πάντες είναι υποχρεωμένοι να είναι λιοντάρια στη ζούγκλα ώστε να κυνηγούν ό,τι κινείται και να σκοτώνουν ό,τι τους κυνηγά και το να είσαι ένα φιλήσυχο ελαφάκι είναι αμαρτία...

Όπου στον κόσμο εφαρμόστηκε ο νεοφιλελευθερισμός οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι γιατί η αποκαλούμενη ελεύθερη αγορά έχει χτιστεί με κανόνες που ωφελούν τους λίγους και βλάπτουν τους πολλούς. Φανταστείτε, για παράδειγμα, όλα τα κράτη τού κόσμου να συμφωνούσαν σε μια φορολογία στην οποία ο καθένας θα συνέβαλλε με βάση τις πραγματικές του δυνάμεις. Να δείτε τότε πώς θα έκλεινε η ψαλίδα και πώς θα φτάναμε επιτέλους στο φινάλε τού πολέμου των τάξεων. Μέχρι να συμβεί αυτό, ωστόσο, οι μάχες θα μαίνονται κι επομένως είναι χρέος τού κάθε μικρομεσαίου να αποκτήσει ταξική συνείδηση και να παλέψει για τα συμφέροντα της τάξης του. Κοινωνική συμφιλίωση δίχως κοινωνική δικαιοσύνη είναι αδύνατο να υπάρξει κι αν αυτό συμβεί θα σημάνει εσχάτη προδοσία...
 http://tripioevro.blogspot.gr

Σάββατο 11 Ιουνίου 2016

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΛΛΗΣ ΜΕ ΛΕΥΧΑΙΜΙΑ ,ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΑΙΔΙ!!!

Η πραγματική Αγάπη και Φιλανθρωπία δέν είναι όταν αυτή χτυπά τήν πόρτα μας  απλώνοντας το αδυναμό της χέρι ,αλλά όταν εμείς τήν ασκούμε και τήν διακινούμε πρώτοι χωρίς ανταπόδωση,χωρίς υποκρισία και  ιδιοτέλεια.
 
Είναι η μόνη Δύναμη που κυλά μαζί με το αίμα στίς φλέβες μας ,αντιδρώντας στόν θάνατο,στην αρρώστια,στόν πόλεμο,στόν ωχαδερφισμό,στήν εξουσία.
 
Είναι  η μοναδική γέφυρα πού θα μάς περάσει από τίς σκυθρωπές πολιτείες τής τυραννίας τού "Εγώ",τού shoping therapy  και τής αυτοκαταστροφικής  κατανάλωσης,τού μικρόκοσμου τής "προσωπικής ευτυχίας και καριέρας" ,ΑΠΕΝΑΝΤΙ στίς Ανθρώπινες Πολιτείες τού λιτού Κοινοτικού βίου και τής ανάπτυξης τής Συλλογικότητας!
 
Κι όμως αυτή η Δύναμη τείνει να εξαφανισθεί σήμερα σάν "προϊστορικός Δεινόσαυρος" ,γιατί ακριβώς  Απουσιάζει τό Κοινωνικό Παράδειγμα τού καθενός από εμάς πού θά κάνει τήν αρχή τών  μακροπρόθεσμων αλλαγών  γιά μιά καλύτερη Κοινωνία σε βάθος χρόνου,απελευθερωμένη από βαρβαρότητες που κινούν οι ιδεοληψίες και οι δογματισμοί τών παντός είδους φιλοεξουσιαστικών κύκλων και μορφωμάτων!
 
Αυτό το καθημερινό Κοινωνικό Παράδειγμα που ανοίγει τον δρόμο  στίς δομές,στούς θεσμούς και στούς δεσμούς μιάς Ανθρώπινης Κοινότητας, έρχεται σε αυτή τήν δύσκολη και ακραία για αυτόν  στιγμή (στο ξεκίνημα τής ζωής του...)και  αναζητά απεγνωσμένα ο 2χρονος Κωνσταντίνος Μαλλής απο τήν Ακράτα, εγγονάκι καθαρίστριας στην Πάτρα, ο οποίος είχε τήν ατυχία να διαγνωσθεί  με λευχαιμία και νοσηλεύεται στην Ογκολογική Μονάδα Παίδων «Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη-ΕΛΠΙΔΑ».
 
Ο πατέρας του είναι άνεργος και η οικογενειά του ήδη αντιμετωπίζει προβλήματα επιβίωσης,αδυνατώντας να ανταποκριθεί οικονομικά στό (εξωνοσοκομειακό)κόστος διαχείρισης των αυξημένων αναγκών  που απαιτεί η ξαφνική ανατροποή τής υγείας  τού παιδιού τους!
 
Ο μικρός Κώστας ο οποίος βρίσκεται στο στάδιο τής χημειοθεραπείας χρειάζεται άμεσα μονάδες αιμοπεταλίων, όπως  απαιτείται σε αυτές τίς ανατροπές που συμβαίνουν στο ανθρώπινο σώμα.
 
Ας περάσουμε στην δράση  τό Κοινωνικό Παράδειγμα τής Αλληλεγγύης στον μικρό Κώστα ,γιατί αυτό είναι τό "πτυχίο" μας  και η "βαριά μας κληρονομιά" που θα αφήσουμε  στό Παιδί που γεννιέται τήν ώρα που εμείς γινόμαστε χώμα,νερό και αέρας....
 
Δεν είμαστε "αιώνιοι",ούτε έχουμε δικαίωμα να παραμένουμε "αιώνια" αδιάφοροι!!!
 
Μήν περιμένουμε σημαντικές αλλαγές άν πέφτουμε σέ αντιφάσεις με τίς ιδέες μας,άν  δέν δίνουμε καθημερινές "μάχες" με μπροστάρη την προσωπική μας στάση και τόν τρόπο ζωή μας !Με τό δικό μας αποτύπωμα να αποτελεί παράδειγμα στο σκοτάδι τής απάθειας και τού ατομικισμού,με " λιγότερα συνθήματα και περισσότερη δουλειά" !
Γιατί, ..."άν γλυτώσει τό παιδί ,υπάρχει ελπίδα"!
 
Γιατί ,στά μάτια τού Κώστα θέλουμε να βλέπουμε τόν ήλιο να σηκώνεται το πρωϊνό και τον ουρανό στ΄άστρα την νύχτα....
 
Για αυτό μην Αργείτε,Τρέξτε σε βοήθεια τού μικρού Κώστα Μαλλή,είναι η σπορά τού μέλλοντος και μιά ευκαιρία να γίνει πράσινη και εύφορη ξανά η καμένη και άγονη γή!.....
Ο Κώστας δέν είναι μόνος του!Εχει δίπλα του όλους και όλες μας,ΕΜΕΙΣ  είμαστε  η αλυσίδα και το γρανάζι που θα κάνει να χαμογελάσει ξανά η Ιστορία,στήν πράξη!!!!!

Παπαδόπουλος Παναγιώτης(Κάϊν)
erozer2000@yahoo.gr
Αιμοδοσία νοσοκομείου παίδων  "Αγία Σοφία",Γουδί, τηλ.2107452036(πρωϊνές ώρες )
Αρ.Λογαριασμού Οικονομικής Ενίσχυσης
Εurobank 0026-0435-69-0200109087(Γεώργιος Μαλλής)
Γεώργιος Μαλλής-επικοινωνία 6945871709

υγ/Απαραίτητη διευκρίνηση":H οικονομική ενίσχυση αποβλέπει ΜΟΝΟ  στήν οικονομική  στήριξη μιάς οικογένειας που αντιμετωπίζει προβλήματα βιοπορισμού και επιβίωσης, προκαλώντας μεγαλύτερες δυσχέρειες στην ατυχή συγκυρία  τής περιπέτειας υγείας τού παιδιού τους!Η οικονομική ενίσχυση δέν έχει ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ  με τό  κόστος νοσηλείας, θεραπείας και παραμονής  στήν Ογκολογική Μονάδα ,κόστος  τό οποίο τό αναλαμβάνει και το καλύπτει τό ίδιο τό νοσοκομείο "Ελπίδα" ,όπως και σέ  παρόμοιες υποθέσεις παιδιών.....

Η Σφαγή του Διστόμου

assets_LARGE_t_420_12447536_type11495
Ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα των Ναζί στην κατεχόμενη Ελλάδα.
Το πρωί της 10ης Ιουνίου 1944 γερμανική στρατιωτική φάλαγγα των Ες-Ες ξεκίνησε από τη Λιβαδειά για την Αράχωβα, με σκοπό την εκκαθάριση της περιοχής από τις αντάρτικες δυνάμεις. Στο Δίστομο ενώθηκε με άλλη γερμανική ομάδα που είχε ξεκινήσει από την Άμφισσα και προχώρησαν προς το Στείρι. Οι κάτοικοι έλαβαν εντολή να μην απομακρυνθούν από το χωριό, μέχρι την επιστροφή των γερμανικών δυνάμεων.
Στη θέση Καταβόθρα οι Γερμανοί δέχθηκαν επίθεση από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Μετά από σύντομη, αλλά σφοδρή μάχη, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, αφήνοντας στο πεδίο της μάχης 15 νεκρούς και άλλους τόσους τραυματίες. Οι γερμανικές απώλειες ανήλθαν σε 6 νεκρούς και 15 τραυματίες.
Οι Γερμανοί απέδωσαν την επίθεση του ΕΛΑΣ σε ειδοποίηση των κατοίκων του Διστόμου και επέστρεψαν στο χωριό για να εκδικηθούν. Με διαταγή του διοικητή τους, υπολοχαγού Χανς Ζάμπελ, το Δίστομο πυρπολήθηκε και 218 κάτοικοι (114 γυναίκες και 104 άνδρες) εκτελέστηκαν απάνθρωπα. Μεταξύ των νεκρών, 45 παιδιά και έφηβοι και 20 βρέφη.
Η πρωτοφανής θηριωδία έγινε αμέσως γνωστή μέσω του BBC στο εξωτερικό και προκάλεσε την κατακραυγή της διεθνούς κοινής γνώμης. Η Γερμανική Διοίκηση της Αθήνας επέρριψε την ευθύνη αποκλειστικά στους κατοίκους του Διστόμου, επειδή, όπως ανέφερε σε ανακοίνωσή της, δεν συμμορφώθηκαν με τις στρατιωτικές εντολές.
Μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, το Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου μπόρεσε να ανακαλύψει τον υπεύθυνο της Σφαγής, Χανς Ζάμπελ, ο οποίος είχε καταφύγει στο Παρίσι και είχε συλληφθεί. Οι γαλλικές αρχές τον παρέδωσαν στις ελληνικές, οι οποίες τον προφυλάκισαν.
Τον Αύγουστο του 1949 ομολόγησε την έκταση των γερμανικών θηριωδιών στο Δίστομο, αλλά δικαιολογήθηκε ότι εκτελούσε διαταγές ανωτέρων του. Κατά τη διάρκεια της προφυλάκισής του, ο Ζάμπελ εκδόθηκε προσωρινά στη Δυτική Γερμανία για άλλη υπόθεση, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ στην Ελλάδα για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεών του.
sansimera.gr
Δίστομο, 10 Ιουνίου 1944 – Το Ολοκαύτωμα του Γιώργου Χ. Θεοχάρη
article_1276525681.jpg
Οι ομαδικές εκτελέσεις 223 αμάχων του Διστόμου Βοιωτίας από τα Γερμανοναζιστικά στρατεύματα κατοχής στις 10 Ιουνίου του 1944 είναι ένα από τα πλέον απαίσια εγκλήματα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Προκάλεσε διεθνή κατακραυγή της κοινής γνώμης όταν γνωστοποιήθηκε αμέσως από τον συμμαχικό σταθμό του BBC του Λονδίνου.
Αυτό όμως που χαρακτηρίζει την ομαδική σφαγή στο Δίστομο της Λειβαδιάς δεν είναι ο αριθμός των γυναικοπαίδων που άγρια θανατώθηκαν από το 2ο λόχο του 4ου συντάγματος της αστυνομίας των ΕΣ-ΕΣ, αλλά το μέγεθος της αγριότητας που επέδειξαν οι Ναζί. Στο σημείο αυτό επικεντρώνεται η έρευνα και τα σχόλια του Γιώργου Χ. Θεοχάρη, τα οποία περιλαμβάνονται στις 536 σελίδες του ογκώδους βιβλίου του.
Δεν περιστρέφεται μόνον γύρω από την ιστορική καταγραφή της μεγάλης αυτής τραγωδίας που μας είναι γνωστή ως ακολούθως.
Ο 2ος λόχος των ΕΣ-ΕΣ, αναχωρεί από την Λειβαδιά προς τα χωριά του Ελικώνα για εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των ανταρτικών δυνάμεων του ΕΛΑΣ που ελέγχουν την ορεινή περιοχή. Αυτός ο λόχος των κατοχικών στρατευμάτων περικυκλώνεται από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ και στην ενέδρα έξω από το Δίστομο οι Γερμανοί ναζί είχαν σοβαρές απώλειες.
Μετά την αιματηρή συμπλοκή οι Γερμανοί εφαρμόζουν την απάνθρωπη Ναζιστική μέθοδο της «συλλογικής ευθύνης».
Εκτελούν απάνθρωπα τους εναπομείναντες κατοίκους (οι περισσότεροι προαισθανόμενοι την επερχόμενη τραγωδία πρόλαβαν και διέφυγαν στα γύρω χωριά) και πυρπολούν την βοιωτική κωμόπολη.
Ο συγγραφέας στο έργο του παρουσιάζει τις πτυχές της τραγωδίας μέσα από σελίδες εφημερίδων της εποχής, λογοτεχνικές κείμενα, μαρτυρίες των επιζησάντων της μεγάλης σφαγής, επίσημες αναφορές των κατοχικών στρατευμάτων, όπως και τις επιτόπιες έρευνες της νομαρχίας Λειβαδιάς.
Ο Γ.Θ. δεν επαναπαύεται στο «χρονικό» της σφαγής του Διστόμου, ούτε ο βασικός του στόχος είναι μόνον η διατήρηση της ιστορικής μνήμης ή οι στερεότυπες καταγγελίες των εγκλημάτων του Ναζισμού, αλλά η επικαιροποίηση του αποτρόπαιου αυτού συμβάντος. Μία σκέψη που αποσκοπεί στην δικαίωση των πολύχρονων αγώνων των κατοίκων του Διστόμου για αποζημιώσεις από την σημερινή ενωμένη και ισχυρή μεταναζιστική Γερμανία.
Με λίγα λόγια αυτό που βασανίζει τον σημερινό άνθρωπο 65 χρόνια μετά την ήττα του Φασιστικού Άξονα είναι η έλλειψη δικαιοσύνης για τα θύματα του Ναζισμού.
Οι σελίδες του βιβλίου μαρτυρούν μνήμη αλλά και θλίψη, ο αναγνώστης με μια προσεκτική ανάγνωση, είναι σε θέση να καταλάβει σε τι εξαγρίωση περιέρχεται το ανθρώπινο γένος όταν κυριαρχείται από τις δυνάμεις του ανορθολογισμού και του στυγνού ολοκληρωτισμού. Η τραγική φωτογραφία του εξωφύλλου με την νεαρή μαυροφορεμένη και δακρυσμένη «κόρη του Διστόμου» είναι μια συμβολική επιλογή, για να θυμίζει στις αυριανές γενιές ότι αυτή η μαρτυρική κωμόπολη της Στ. Ελλάδας είναι ένας πανανθρώπινος τόπος προσκυνήματος.
 Λουκάς Θεοχαρόπουλος


Αφηγήσεις
Η Παναγούλα Σκούτα (το γένος Μαλάμου) 13 χρονών τότε, αφηγείται :
«Την ημέρα της σφαγής από το πρωί κουβαλούσαμε σανό με τον πατέρα μου. Οι Γερμανοί με μια μεγάλη φάλαγγα αυτοκινήτων έφτασαν πριν το μεσημέρι. Θυμάμαι πως έπιαναν το δρόμο Λιβαδειάς από λεύκες Καραστάμου (σήμερα αλευρόμυλος) ως το δικό μας σπίτι (μπροστά στο μνημείο της Δημαρχίας). Οι στρατιώτες περιφέρονταν γύρω από τα φορτηγά δίχως να χρησιμοποιούν τα όπλα τους. Ο πατέρας μου με έστειλε με την μικρότερη αδελφή μου Λουκία, εφτά χρονών, για κρεμμύδια σ’ ένα χωράφι μας έξω από το χωριό. Στο γυρισμό βλέπω στο φυλάκιο του λόφου Κούλια τρεις Γερμανούς φρουρούς με τα όπλα προτεταμένα Ακούω να πέφτει μια ριπή δίχως να καταλάβω καλά – καλά και αμέσως δίπλα στο χωματόδρομο που βαδίζαμε σηκώθηκε κουρνιαχτός από το ανεμοβολητό των βλημάτων.
Φτάσαμε στο σπίτι μας και βλέπω μπαίνοντας στην αυλόπορτα να κάθονται στο μπαλκόνι ο πατέρας μου και γύρω του κατάχαμα και στα σκαλιά δέκα με δεκαπέντε γυναίκες. Σε κάποια στιγμή ύστερα από το μεσημέρι ακούσαμε πυροβολισμούς από την τοποθεσία αγία Ειρήνη προς το Στείρι όπου είχαν τραβήξει τα μπροστινά αυτοκίνητα της γερμανικής φάλαγγας. Τότε ο πατέρας μου είπε στις γυναίκες : «Φαίνεται πως έχουν πιάσει μάχη οι αντάρτες με τους Γερμανούς. Δεν σηκώνεστε να πάτε στα σπίτια σας μήπως μας δουν πολλούς και μας ενοχοποιήσουν;». Οι γυναίκες απάντησαν όλες μαζί τρομαγμένες : «Μπάρμπα Σπύρο εμείς ήρθαμε δω για να είμαστε πιο ασφαλισμένες. Δεν θέλουμε να πάμε σπίτια μας». Και δεν το κούνησε καμιά. Μόνο η Παναγιού Σκούτα θύμωσε κι έφυγε. Αργότερα μάθαμε πως δεν τη σκότωσαν οι Γερμανοί. Γλίτωσε.
Σε λίγο βλέπουμε ένα τζιπ με τραυματία να φεύγει προς τη Λιβαδειά. Οι Γερμανοί της σταματημένης φάλαγγας που ως εκείνη την ώρα ήταν ήσυχοι, άρχισαν να ανακατεύονται, να αγριεύουν, να δίνουν συνθήματα ο ένας στον άλλον και να κινούνται απειλητικοί. Τότε ο πατέρας μου μας προέτρεψε να κατεβούμε στο κατώι, να κλειστούμε και να περιμένουμε. Κατεβήκαμε κι αμπαρωθήκαμε. Έφταναν ουρλιαχτά, άγριες κραυγές, πυροβολισμοί από τα διπλανά Καλαματέϊκα σπίτια. Η αγωνία άρχισε να γίνεται τρόμος. Μερικές γυναίκες κρύφτηκαν πλάι στα βαρέλια, άλλες στις γωνιές στις λαδίκες. Βάλαμε και τον πρόσθετο σύρτη – μάνταλο στην πόρτα.
Έπεσε μια θανατερή ησυχία. Κάποια στιγμή ακούμε στην αυλή τη φωνή, τη στριγκλιά ενός γειτονόπουλου, του Λουκά του Παπανικολάου να ζητάει βοήθεια :
«Ωχ μπάρμπα Σπύρο, σώσε με!». Έκλαιγε και φώναζε. Ο πατέρας μου μόλις κατεβήκαμε στο κατώι είχε βάλει τυρί και αυγά σε βαθύ πιάτο και κρασί σε κανάτι για να τα έχει ως φίλεμα για τους Γερμανούς αν τυχόν και έρχονταν. Μόλις άκουσε τη φωνή του Λουκά μου λέει : «Παναγούλα φέρε τα τρόφιμα». Άνοιξε την πόρτα και βλέπουμε τον Λουκά Παπανικολάου να τρέχει κλαίγοντας και κρατώντας τον πληγωμένο του λαιμό και πίσω του ένα κοντό Γερμανό στρατιώτη με όπλο στη μασχάλη να τον κυνηγάει. Εμείς, ο πατέρας μου με το κρασί και τα ποτήρια, εγώ με τα τρόφιμα στα χέρια προχωρήσαμε στην αυλή ως τη μέση που ήταν το πηγάδι. Ο πατέρας μου σηκώνει τα χέρια φιλικά και φωνάζει για να καταπραΰνει τον Γερμανό : «γκουτ μπόϋ» – εννοώντας το τραυματισμένο παιδί. Ο Γερμανός όμως άγριος έκαμε νόημα να μπούμε στο κατώι, γρύλισε ένα «καπούτ» και αρνήθηκε τις προσφορές μας. Εμείς υπακούσαμε. Μόλις πατήσαμε μέσα ορθώθηκε μπροστά στην πόρτα, έφερε καταπάνω μας το όπλο και με μια συνεχόμενη ριπή άρχισε να σκορπίζει το θάνατο πυροβολώντας ολόπαντα.
Τα πρώτα βλήματα πήραν κατάστηθα τον πατέρα μου που πέφτοντας και ξεψυχώντας σπάραζε :
«Ωχ παιδιά μου! Σώστε με!». Άρχισαν να πέφτουν τα σώματα των γυναικών. Άλλες πάσχιζαν να χωθούν πίσω από τα βαρέλια, άλλες σε λαδίκες και γούρνες. Αφού όλα τα σώματα σωριάστηκαν το ένα πάνω στο άλλο, ο Γερμανός κατεβαίνει και κοιτάει και σκουντάει έναν – έναν γρυλίζοντας για να δει αν είναι σκοτωμένοι και ρίχνει χαριστικές βολές. Το κατώι είχε μια κολώνα στη μέση, Πρώτος έπεσε και σωριάστηκε σ’ αυτήν ο πατέρας μου Σπύρος Μαλάμος 67 χρονών. Ύστερα η Μαρία Λάμπρου 50 χρονών. Η Μαριέττα Φιλίππου, γύρω στα 30. Ήταν έγκυος και μαζί της σφάδαζε και το παιδί στην κοιλιά. Ο ανηψιός μου Στάθης Σταθάς, γιος της αδερφής μου Γιαννούλας, 5 χρονών. Οι γάμπες του ήταν σχισμένες, χαραγμένες όπως σχίζουμε τις μπριζόλες και το κρέας του χυνόταν άσπρο στο χώμα
. Η Δήμητρα Μαλάμου, 38 χρονών, με το γιο της Γιάννη, 8 χρονών, καθισμένη σε γούρνα όπου βάζαμε βυτίνα λαδιού με κομμένο σαν με λεπίδα το καύκαλό της και τα μυαλά της χυμένα στους ώμους σαν από μια γεμισμένη κούπα, και στον πανέμορφο λαιμό της. Δεν ξέρω αλλά κρατήσαμε την ανάσα μας τόσο όσο δεν αντέχει ανθρώπινος οργανισμός. Αυτός συνέχιζε να μας κλωτσάει όπως τα σφαχτά γρυλίζοντας «Έϊ, έϊ» για να δει αν έχει μείνει κανένας ζωντανός. Μέσα σ’ αυτή την αβάσταχτη νέκρα πήγε κι έβγαλε τις κάνουλες από τα βαρέλια του κρασιού. Άρχισε με βουή και φουρφουρητό να χύνεται το κρασί. Φυσούσε το κρασί κι ο ήχος του ο φριχτός γέμισε το κατώι. Ενώθηκε το κρασί με το αίμα των σκοτωμένων και έγινε μια θάλασσα αίματος κα, κρασιού, μια πηχτή κρέμα που πάνω της έπλεαν πτώματα και σερνόμαστε μωροζώντανοι.
Ο Γερμανός διασκέλισε κι ανέβηκε στο πάνω σπίτι. Άκουσα ποδοβολητά και ύστερα κατέβηκε και έφυγε φαίνεται. Η μια από τις δυο αδερφάδες μου τις μεγαλύτερες η Γεωργία Αγαπίδου, βρισκόταν τραυματισμένη και καθώς κρύωναν τα τραύματα άρχισε να σκούζει. Είχε σκύψει σ’ ένα καδούλι για να γλιτώσει τις ριπές και την είχε γαζώσει ο Γερμανός στον αγκώνα και στο δεξί γοφό. Σηκώνομαι και με δυσκολία την βγάζω στην αυλή. Βλέπω τη φοράδα μας σκοτωμένη και μια στοίβα κλήματα λαμπαδιασμένα, να βουίζει η φωτιά, να έχει αρπάξει ο φούρνος και οι φλόγες ν’ απειλούν το σπίτι. Η αδερφή μου έσκουζε γιατί τα κρέατά της κρέμονταν από χέρια και γοφούς και δεν μπορούσε να κρατήσει από τους πόνους.
Δεν είχα βοήθεια από κανέναν. Μου λέει: «πάρε τον κουβά και σβήσε την φωτιά να μην καεί το σπίτι».
Πήρα κι έβγαλα νερό απ’ το πηγάδι μας κι έσβησα τη φωτιά στο φούρνο αλλά όχι και στο παρακάτω χαγιάτι της αυλής. Ανέβηκα στο μπαλκόνι μας και είδα να καίγεται το σπίτι του Χαράλαμπου Σφουντούρη – Πασχούλη. Αργότερα μάθαμε πως κάηκε μέσα το αντρόγυνο. Από το μπαλκόνι βλέπω στην αυλή των Καλαματέων σκοτωμένα τα ζώα και όλη την οικογένεια του Λουκά Σταύρου που ξεκληρίστηκε – πέντε άτομα και δυό συγγενείς τους, εφτά. Η αδερφή μου μού φώναξε να μπω στο σπίτι να πετάξω κάτω τα προικιά μήπως ξαναπιάσει φωτιά και τα κάψει…κι ας καιγόταν μπροστά το χαγιάτι. Μπαίνοντας μέσα διαπίστωσα ότι ο Γερμανός είχε ανακατέψει και ψάξει όλο το σπίτι. Άνω κάτω τα πάντα. Αντιλήφθηκα ότι από το τζάκι έλειπε το ρολόι με τις χρυσές κολώνες και την καμπανούλα που είχε φέρει από την Αμερική ο πατέρας μου. Η αδερφή μου φώναξε να πάρω και τα λεφτά από το παράκλι. Δεν τα βρήκα. Ύστερα μου φώναξε να κατεβάσω τη ραπτομηχανή της να μη χάσει το εργαλείο της δουλειάς της. Εγώ δεκατριών χρονών με μια ψυχραιμία που δεν μπορώ να την καταλάβω σήμερα, κατέβασα τη μηχανή από δεκαεφτά πέτρινα σκαλοπάτια σκαλί – σκαλί με το κεφάλι και τις πλάτες. Φτάνοντας στο κεφαλόσκαλο το σκυλί μας ο παρδάλης ζυγώνει κλαίγοντας. Με πιάνει από το φουστάνι και με τραβάει. Φοβήθηκα μήπως με φάει γιατί ήμουν γεμάτη παγωμένα αίματα.
Τον έδιωχνα : «φύγε παρδάλη!».
Αυτό πήγε πιο πέρα, κάθισε στα πίσω πόδια και με το ένα μπροστινό μου έκανε νεύμα και με το άλλο σκούπιζε τα δάκρυά του. Τότε η αδερφή μου Γεωργία λέει : «Πού είναι το κορίτσι η Λουκία μας; Πού έχει πάει η μικρή; Τρέξε, ψάξε να τη βρεις…» Το σκυλί μπροστά κι εγώ ακολουθώντας φθάσαμε ως την αυλόπορτα. Εκεί πάλι γύρισε και με κάλεσε με το πόδι του. Φεύγει και πάει στέκεται στα κάτω πηγάδια (εκεί που είναι σήμερα το μνημείο μπροστά στη δημαρχία) και μου γνέφει να πάω. Όταν έφτασα στην αυλόπορτα βλέπω έξω στους δρόμους ξαπλωμένα σκοτωμένα κορμιά. Λίγο πιο κάτω απ’ το σπίτι μας (εκεί που είναι τώρα η αστυνομία) ήταν σκοτωμένος ο Θανάσης Πανουριάς και η Μαρία Νταή. Πιο κει ο Χρήστος Σκούτας. Δεν γνώρισα άλλους γιατί το μυαλό μου ήταν στο σκυλί και στη μικρή αδερφή μου. Έφτασα στο σκυλί. Τι να δω! Η μικρή μας η Λουκία η εφτάχρονη ανάσκελα χτυπημένη στο μάτι με μια τρύπα βαθιά κατακίτρινη σαν το λεμόνι. Προσπαθώ να την πάρω στην αγκαλιά μου. Δεν μπορώ να τη σηκώσω. Την πιάνω από τις πλάτες και τη σέρνω σβαρνώντας την με δυσκολία μέσα από πολλά αγκαθόχορτα. Το σκυλί την πιάνει με το στόμα του απ’ το φουστάνι και με βοηθάει. Την σύραμε ως την αυλόπορτα του σπιτιού και αποκαμωμένη την άφησα εκεί. Δεν την ξαναείδα. Βλέπω στο χάνι της αυλής μας την πιο μεγάλη αδερφή μου Κωστούλα Καρβούνη που την είχε τραυματίσει στις παλάμες ο Γερμανός όπως τις είχε βάλει στο πρόσωπό της να μη δει που εκτελούσε την Πανωραία Μάριου. Οι αδερφές μου Κωστούλα και Γεωργία μου λένε : «Φεύγουμε για τον Άγιο Αθανάσιο. Κάμε τι θα κάμεις και έλα και συ». Ήταν πια σούρουπο. Πήρα κι εγώ να πάω στον Άγιο Αθανάσιο. Φτάνοντας στο διάσελο κόσμος έτρεχε αλαφιασμένος. Άλλοι με άλογα, άλλοι με ρούχα, άλλοι με τρόφιμα να βγουν απ’ το χωριό, ν’ ασφαλιστούν στους λόγγους και στα ρουμάνια. Όλοι έκλαιγαν, μοιρολογούσαν, έσκουζαν, σουρομαδιόντουσαν. Έτρεχα κι εγώ. Πριν φτάσω εκεί που είναι σήμερα το Κέντρο Υγείας με πιάνει ποδάγρα. Όλοι μου έλεγαν : «τρέξε παιδί μου Παναγούλα να μας φτάσεις».
Εγώ τους έλεγα «τρέχω» αλλά βάδιζα στον τόπο, σημειωτόν. Και τότε ακούω κάποιον να λέει :
«Αυτό το έχει πιάσει ποδάγρα μωρέ, όπως μας πιάνει στο στρατό. Πιάστε το να ξεκολλήσουν τα πόδια του..». Μ’ έπιασαν και βρέθηκα με τους άλλους στον Άγιο Αθανάσιο. Είχαν φανάρι αναμμένο. Ξενυχτήσαμε εκεί. Ύστερα από δυό μέρες ήρθαν και πήραν τους τραυματίες. Βρέθηκα κι εγώ με τις τραυματισμένες αδερφές μου στη Λιβαδειά στην κλινική του Καλή. Κάποια στιγμή μπαίνω στο αποχωρητήριο και βλέπω να σπαρταράει ένα πόδι στο καλαθάκι των σκουπιδιών. Το βάζω στα πόδια. Μου λένε πως είναι το πόδι της Παναγούλας του Μενιδιάτη της εννιάχρονης Διστομοπούλας που της το θέρισαν οι γερμανοί. Μέσα σε πέντε μέρες εμένα και άλλα συνομήλικα και μικρότερα μας πήρε ο Ερυθρός Σταυρός και μας μετέφερε στο Ίδρυμα Αετοφωλιά Α’, στην Κηφισιά.

Ο Παναγιώτης Σφουντούρης, 6 χρονών τότε, θυμάται :
«Την ώρα της σφαγής βρισκόμουνα στο ισόγειο του Αγγελή Πίτσου, εγώ, η αδερφή μου Μαρία, η γιαγιά μου Κατερίνη Πίτσου με την κόρη της Ασήμω. Είμαστε κλεισμένοι μέσα γιατί ακούγαμε να πέφτουν σφαίρες από τη μεριά του Στειριού. Για μια στιγμή βλέπουμε απ’ το γωνιακό παράθυρο να έρχονται γερμανικά αυτοκίνητα από το δρόμο του Στειριού και να σταματούν μπροστά στο Δημοτικό σχολείο προς του Ψημένου. Άρχισαν να κατεβάζουν άντρες από τα αυτοκίνητα. Εγώ, μικρός, δε γνώριζα αλλά η γιαγιά μου είπε πως ήταν τα παιδιά. Αργότερα έμαθα πως ήταν οι δώδεκα Διστομίτες νέοι που αιχμαλώτισαν στις Τσέρες το πρωί της σφαγής, όταν ερχόντουσαν από τη Λιβαδειά, οι Γερμανοί. Αφού τους κατέβασαν τους έστησαν στον τοίχο του σχολείου προς τη μεριά του σπιτιού του Βιτριόλη – Πανουργιά και τους εκτέλεσαν.
Μετά από λίγο από το άλλο παράθυρο βλέπουμε να μπαίνουν οι Γερμανοί στο διπλανό μας σπίτι, του Θανάση Καστρίτη. Εκείνη την ώρα η Σταμούλα Καστρίτη με τη μάνα της Θεοφανή Κοκκίνη ήταν στο φούρνο και ρίχνανε το ψωμί. Ο πατέρας της Σταμούλας και σύζυγος της Θεοφανής, ο Αγγελής Καστρίτης καθόταν στο πλατύσκαλο, το πέτρινο, της ξύλινης σκάλας. Οι Γερμανοί εισβάλλοντας σκοτώνουν τη γυναίκα και την κόρη της όπως φούρνιζαν. Ο γέρο Αγγελής έκαμε να σηκωθεί να ορμήσει. Του ρίχνουν και τον σωριάζουν. Βλέποντας η γιαγιά μου να σκοτώνουν τον πατέρα, τη μάνα της και την αδερφή της έβγαλε μια φωνή που έσκισε τον αέρα. Αμέσως για καλή μας τύχη σηκώσανε τον καταρράχτη και μπήκαμε στο υπόγειο.
Εγώ, η γιαγιά μου, η αδερφή μου και η ξαδέρφη μου η Ασήμω. Με το κλείσιμο του καταρράχτη έσυραν και μια κουρελού, έφτασαν και μπήκαν από την πόρτα της κουζίνας και βγήκαν από την άλλη της κυρίας εισόδου. Ύστερα από αρκετές ώρες βγήκε πρώτη η ξαδέρφη μου η Ασήμω, γύρω στα 17. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει και αφού είδε πως δεν υπήρχαν γερμανικά αυτοκίνητα στο δρόμο και δεν ακούγονταν πυροβολισμοί, βγήκαμε όλοι από τον καταρράχτη. Εμένα με την αδερφή μου μας έστειλαν στο πατρικό μας, 50 μέτρα μακρύτερα. Βγαίνοντας απ’ την αυλόπορτα του Πίτσου πάνω σε στέφλα είδαμε σκοτωμένο το Νίκο Σφουντούρη, ξάδερφό μου. Ήρθαμε στο σπίτι μας και αντικρύζω τη μάνα μου σκοτωμένη, γονατιστή στην αγκωνή στο τζάκι. Μόλις την ακούμπησα σωριάστηκε χάμω.
Ο πατέρας μου ήταν σκοτωμένος πάνω στο κρεβάτι. Στο άλλο μικρό κρεβάτι δίπλα στο τζάκι ξεκοιλιασμένος ο αδερφός μου Νίκος, δύο χρονών.
Βγήκαμε έξω κλαίγοντας και φωνάζω στη γιαγιά Κατερίνη πως σκοτώσαν τους γονείς μου και μου είπε να πάω στης γιαγιάς μου το σπίτι – στη μάνα της μάνας μου. Ξεκινήσαμε πιασμένοι χέρι- χέρι. Φτάνοντας στην πάνω πλατεία είδαμε ένα σκοτωμένο μπροστά στου Μπουκαλή. Για να πάμε στης γιαγιάς περνούσαμε από το στενό μεταξύ Τζάθα και Κουτριάρη. Εκεί είχαν τραυματίσει τον Ειρηνοδίκη και έναν άλλον. Μέσα από το σπίτι του Τζάθα μούγκριζε τραυματισμένος. Φτάσαμε με την αδερφή μου στο σπίτι της γιαγιάς. Κλεισμένο, έρημο. Μας μάζεψε ο γερο Λουκάς Καϊλης που ζούσε ανήμπορος στο σπίτι του Μιλτιάδη Καϊλη. Μας ρώτησε τι πάθαμε και του είπα πως σκότωσαν τους γονείς και τον αδερφό μου. Ύστερα ήρθε ο αδερφός της μάνας μου Χαράλαμπος Καρούζος που μας πήρε και διανυκτερεύσαμε έξω από το χωριό στη μεγάλη λάκκα. Εκεί άκουγα όλη τη νύχτα τα κλάματα, τα μοιρολόγια των πατριωτών μου. Άκουγα τους λυγμούς της Νίτσας Καϊλη (Νίτσα Σφουντούρη σήμερα) που της είχαν σκοτώσει τους γονείς της. Την άλλη μέρα φύγαμε και πήγαμε στο μαντρί του Θανάση Καστρίτη στο αλωνάκι για αρκετό καιρό. Ύστερα περιπλανιόμαστε και φτάσαμε στην Αντίκυρα και από κει τριγυρνούσαμε στον ελαιώνα της Παραλίας Διστόμου αποφεύγοντας τους Γερμανούς που πολλές φορές κατέβαιναν με άλογα φορτωμένα κανόνια.
Απ’ αυτή την άγρια σφαγή έχασα 14 άτομα άμεσους συγγενείς μου».

Ο Παναγιώτης Αν. Σεχρεμέλης, 11 χρονών τότε αφηγείται :
«Κατά τη σφαγή του Διστόμου βρισκόμουν μέσα στο χωριό, στο πατρικό μου σπίτι, μαζί με τον αδερφό μου Γιάννη, 14 χρονών, τον Λουκά Αν. Ανέστη, 11 χρονών, τη γιαγιά μου, την Ασήμω Σωτηρίου από το Στείρι. Οι γονείς μου έλειπαν στην Αθήνα όπου ο πατέρας μου είχε υποβληθεί σε εγχείρηση στομάχου. Και τα τέσσερα άτομα βρισκόμαστε στο ανατολικό σωμάτιο του σπιτιού μας, απ’ όπου είδαμε την ομαδική εκτέλεση ολοκλήρου της οικογενείας Τσεκούρα ή Καραγιάννη, μαζί με άλλα άτομα, που βρίσκονταν εκεί γιατί ετοίμαζαν το μνημόσυνο (τα σαράντα) του γιου τους Όθωνα, που είχε φονευθεί από τους Γερμανούς στον Καρακόλιθο μαζί με τους 117 στις 24 Απριλίου 1944. Τότε η μακαρίτισσα η γιαγιά μας, Θεός σχωρέστην, μας πήρε και μας έβαλε κάτω από το εικόνισμα του σπιτιού μας και γονατισμένοι κάναμε το σταυρό μας για να σωθούμε.
Ξαφνικά χτύπησε η πόρτα και ανοίγοντας βλέπω δυο Γερμανούς με προτεταμένα τα αυτόματα να μας λένε να βγούμε έξω. Βγήκαμε στο μπαλκόνι και κατεβήκαμε στην αυλή όπου μας ανέμεναν άλλοι τρεις Γερμανοί. Τότε μας σπρώχνουνε όλους μπροστά στο φούρνο της αυλής μας. Η γιαγιά κατάλαβε ότι θα μας σκοτώνανε και μας τράβηξε προς το πλυσταριό, όπου βρισκόταν και το αποχωρητήριο. Ο καμπινές ήταν μια απλή γούρνα με δυό χοντρά ξύλα για να πατάμε. Γρήγορα η γιαγιά μου κάθεται στο μέρος και προσποιούμενη τη φυσική της ανάγκη με άρπαξε από το χέρι και με έβαλε μέσα στη γούρνα καλύπτοντας το εξέχον κεφάλι με το σώμα της. Αυτό και με έσωσε! Συγχρόνως ο αδερφός μου έτρεξε και μπήκε στο κατώι και κρύφτηκε κάτω από τα βαρέλια. Τον είδαν οι Γερμανοί, έτρεξαν κοντά του και τον φόνευσαν όπως ήταν κρυμμένος. Ο συνομήλικός μου Λουκάς Αν. Ανέστης, 11 χρονών, που οι γονείς του έλειπαν στον κάμπο, ακολούθησε και αυτός την γιαγιά μου και πριν εισέλθει στο πλυσταριό εδέχθη ριπή στο λαιμό που του έκοψε το κεφάλι.
Αμέσως ο ναζιστής στρατιώτης στάθηκε στην είσοδο του πλυσταριού και πυροβόλησε εμένα και τη γιαγιά μου. Όλες τις σφαίρες τις εδέχθη το σώμα της γιαγιάς μου και το χοντρό ξύλο που πατούσε η γιαγιά μου. Εγώ τραυματίστηκα ελαφρώς στο χέρι, όχι από τη ριπή, αλλά από τη σφαίρα της χαριστικής βολής. Ευτυχώς που δεν μίλησα για να με ακούσουν και έμεινα σ’ αυτή τη θέση μέχρις ότου έφυγαν. Τότε εξήλθα και άρχισα να τρέχω μέσα στους δρόμους του χωριού βλέποντας παντού νεκρούς. Άκουσα παντού φωνές και κλάματα και είδα κόσμο πολύ να φεύγει τρέχοντας. Τους ακολούθησα και διανυκτερεύσαμε στα βουνά. Παρέμεινα εκεί έως ότου ήλθε ο Ερυθρός Σταυρός και μάζεψε τα επιζήσαντα παιδιά και μας πήγε σε διάφορα ορφανοτροφεία. Εγώ πήγα στην Κηφισιά. Την γιαγιά μου την έθαψαν την άλλη μέρα της σφαγής, στο Στείρι.
Τον αδερφό μου τον βρήκαν μετά από 5 μέρες στο κατώι κάτω από τα βαρέλια και τον έθαψαν μπροστά στο Ιερό της εκκλησίας».

Ο Παναγιώτης Περγαντάς του Θωμά (Κιθάρας), 22 χρονών τότε, αφηγείται :
«Κατά τις δέκα το πρωί στις 10 Ιουνίου 1944 μέρα Σάββατο κατέβηκα από το πατρικό μου και πήγα στο καφενείο του Μαράλιου. Καθόμουνα με δυο – τρεις άλλους. Περνάει από κει το μικρό ανηψάκι μου, ο Γιάννης της αδερφής μου Φρόσως Σταθά, το γένος Περγαντά. Το φώναξα και του έδωσα μια ρουφηξιά ούζο. Ύστερα έφυγε να παίξει. Σε λίγο ακούμε φωνή τρομαγμένη «έρχονται οι Γερμανοί».Πεταχτήκαμε και μέσα από το στενό του Μάριου προς τα Μεσινά ανέβηκα στου Καρσνά το ρέμα, προς τα λακκώματα. Εκεί έμεινα και είχα στραμμένη την προσοχή μου στο χωριό με αγωνία. Είδα [……], ώσπου όταν βασίλεψε ο ήλιος κι έπαιρνε να νυχτώσει οι γερμανικές φάλαγγες τράβηξαν για τη Λιβαδειά.
Τότε κατεβαίνω κι εγώ προς το χωριό. Φτάνω σε απόσταση διακόσια μέτρα από τα πρώτα σπίτια. Το σπίτι της αδερφής μου Φρόσως ήταν στην άκρη. Ακούω μια γυναικεία φωνή να σκούζει, να οδύρεται, να θρηνολογεί. Ήταν η μάνα μου. Φτάνω τρέχοντας και τι να δω! Την αδερφή μου κομματιασμένη, βιασμένη, κατακρεουργημένη. Κατασκισμένα ρούχα και σάρκες είχαν γίνει ένα. Το αίμα έτρεχε από τα σκέλια της. Τα βυζιά της κατασφαγμένα, φέτες. Το πρόσωπό της παραμορφωμένο και σ’ όλο το σώμα σημάδια άγριας πάλης. Δίπλα της σε μια κούνια το μικρό κορίτσι της τη Ζωή, εφτά μηνών, το είχαν ξεκοιλιάσει, του είχαν κόψει το λαιμό και κρέμονταν τα λαρύγγια του στο στήθος μπλεγμένα με τα βγαλμένα έντερα.
Το αγόρι της, αυτό που το πρωί του έδωσα λίγο ούζο στο καφενείο, έτρεξε να κρυφτεί στο διπλανό σπίτι του Νταγιαλή. Οι εγκληματίες το κυνήγησαν και το εκτέλεσαν τινάζοντάς του τα μυαλά στον αέρα κάτω από τη σκάλα. Επίσης και το άλλο κορίτσι της ίδιας αδερφής μου, την Ελένη, εφτά χρονών, το έσφαξαν κι αυτό. Τέλος ο πεθερός της αδερφής μου εκτελέστηκε μπροστά στη Δημαρχία μαζί με τον Θανάση Πανουργιά.
Την επομένη το πρωί τους θάψαμε όλους σε ομαδικό τάφο μπροστά στην αυλή του σπιτιού τους».

viotikoskosmos

Πέμπτη 9 Ιουνίου 2016

Οι Γερμανοί πλουτίζουν, ο Νότος «βυθίζεται»...

Παρά την επταετία κρίσης στην ευρωπαϊκή οικονομία οι ανισότητες εντός Ευρωζώνης όχι μόνο παραμένουν, αλλά διευρύνονται, καθώς οι χώρες του Νότου «καίγονται», ενώ...
τα κράτη του Βορρά και κυρίως η Γερμανία συνεχίζουν να πλουτίζουν. Νέα γερμανική έρευνα δείχνει την αύξηση πλουτισμού στη χώρα.

Ενώ το χάσμα μεταξύ βορειότερων χωρών, όπως η Ολλανδία, και νοτιότερων κρατών, όπως η Πορτογαλία, ανέκαθεν αποτελούσε στοιχείο της ευρωζωνης, η έρευνα του γερμανικού ινστιτούτου Flossbach von Storch δείχνει ότι διευρύνεται ακόμα περισσότερο.

Αξιολογώντας μια σειρά παραγόντων, όπως τα ακίνητα, οι μετοχές, η τέχνη και το ακριβό κρασί, η έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο πλούτος στη Γερμανία και την Αυστρία αυξήθηκε περισσότερο από 7% στα τέλη του 2015 συγκριτικά με το 2014.

Ο ρυθμός αύξησης ήταν σχεδόν διπλάσιος από εκείνον την Ιταλίας και της Ισπανίας, ενώ οι Έλληνες είδαν την περιουσία τους να μειώνεται περισσότερο από 4%. Οι τιμές ακινήτων, οι οποίες για παράδειγμα αυξήθηκαν περισσότερο από 6% στη Γερμανία, είναι η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη του πλούτου.

Όπως επισημαίνει η έρευνα η διαφορά αυτή οδηγεί σε πολιτική ένταση στην Ευρωζώνη, ενώ οι αδύναμες τιμές ακινήτων στις νοτιότερες χώρες πλήττουν τις τράπεζές τους, οι οποίες δέχονται τις κατοικίες και τα εμπορικά ακίνητα ως εγγυήσεις για δάνεια.

«Έως το 2006, όταν έσκασε η φούσκα, οι χώρες στο Νότο πραγματικά απογειωνόντουσαν. Τώρα είναι σε μια κατάσταση σαν της Ιαπωνίας», δήλωσε ο Τόμας Μάγιερ, ιδρυτής του ινστιτούτου που διεξήγαγε την έρευνα.

Η Ιαπωνία εδώ και καιρό βρίσκεται αντιμέτωπη με μια στάσιμη οικονομία και ένα ακόμα μεγαλύτερο κρατικό χρέος. Κάποιοι οικονομολόγοι φοβούνται ότι μια παρόμοια τύχη περιμένει και τις χώρες στην Ευρώπη.


Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει αναγνωρίσει αυτή την γενικότερη τάση, λέγοντας ότι το χάσμα μεταξύ των πιο αδύναμων και των ισχυρότερων χωρών στην ευρωζώνη διευρύνεται αντί να συρρικνώνεται, όπως ήταν η αρχική πρόβλεψη όταν η δημιουργήθηκε το ενιαίο νόμισμα.

efsyn.gr

Τετάρτη 8 Ιουνίου 2016

Πόσο ΠΑΣΟΚ αντέχεις; Στην ΝΔ το δεξί χέρι του Σημιτη και το αριστερό χέρι του ΓΑΠ

Ο Κυριάκος στην πρώτη του συνέντευξη μετά την εκλογή του ειχε πει στον Παπαχελά “κάποιοι θα μείνουν πίσω” και μετά έκανε αντιπρόεδρο τον υβριστή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, Αδωνη Γεωργιάδη.

Δεν ξέρουμε ποιους εννοούσε ότι θα “μεινουν πίσω” , αν και υποψιαζόμαστε από την επιλογή του αντιπροέδρου ότι δεν θα μείνουν πολλές κορνίζες του Κωνσταντίνου Καραμανλή στα γραφεία

Πάντως εκτός από τον Ανδρέα Λοβέρδο, την Αννα Διαμαντοπούλου και τον Γίαννη Μανιάτη, ράβουν γαλάζια κοστούμια ο Ιάσωνας Φωτήλας, υιος του βουλευτή/Υπουργού/Ευρωβουλευτη του ΠΑΣΟΚ  και της διορισμένης για χρονια προέδρου του ΟΠΑΠ και ακολουθει  το αριστερό χέρι (και κουμπάρος;) του Γιώργου Παπανδρέου, ο Νοτης Παρασκευόπουλος!

Ηρθε η ώρα να πάρουν το αίμα τους πίσω. 

Δεν θέλει και πολύ μυαλό αν σκεφτείς ότι Μητσοτάκης, Παπανδρέου, Σημίτης και Σαμαράς, έχουν το ίδιο μίσος για τον Καραμανλή…

Οπως το λένε ο “πολιτικός αντίπαλος, του πολιτικού μου αντιπάλου είναι πολιτικός φίλος μου” Ιδιώς όταν η διαπλοκή είναι με την πλάτη στο τοίχο, δεν είναι εποχές για ευγένειες και σαβουαρ βιβρ.

 aienaristeyein.com

Νεοφιλελευθερισμός: ενθάδε κείται...


 

Κορυφαίοι οικονομολόγοι του ΔΝΤ τοποθέτησαν την περασμένη εβδομάδα μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια...

του κυρίαρχου οικονομικού δόγματος. Ανεπαισθήτως εξέδωσαν το πιστοποιητικό θανάτου του νεοφιλελευθερισμού.


"Για να διασφαλίσουν τον πλούτο τους κάποιοι προσπαθούν να επιβάλουν ρύθμιση στη δημοκρατία αντί στον καπιταλισμό"
Ταρίκ Αλί

Σε μια από τις γνωστότερες ιστορίες του Αστερίξ, οι περίφημοι πειρατές αρχίζουν να βυθίζουν μόνοι τους το πλοίο τους μπροστά στους Γαλάτες, που τους παρακολουθούν εμβρόντητοι. Η ίδια έκφραση ειλικρινούς απορίας πρέπει να σχηματίστηκε την περασμένη Πέμπτη και στα πρόσωπα χιλιάδων οικονομολόγων και αναλυτών που παρακολούθησαν το ΔΝΤ να βυθίζει τη ναυαρχίδα του «πειρατικού» στόλου του: του νεοφιλελευθερισμού.

Σε έκθεσή τους με τίτλο «Ο υπερτιμημένος νεοφιλελευθερισμός», τρεις κορυφαίοι οικονομολόγοι από το τμήμα ερευνών του ΔΝΤ (Jonathan D. Ostry, Prakash Loungani, και Davide Furceri) έβαλαν μια βόμβα στα θεμέλια του οικονομικού δόγματος το οποίο ακολουθεί η ανθρωπότητα τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.

Στην έκθεση (την οποία παρουσίασε ο Μπάμπης Μιχάλης στην «Εφ.Συν.») αμφισβητούν την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, τις πολιτικές δημοσιονομικής εξυγίανσης και του μικρότερου κράτους – που αποτελούσαν το άγιο δισκοπότηρο για τους οπαδούς του Μίλτον Φρίντμαν, του Ρόναλντ Ρέιγκαν και της Μάργκαρετ Θάτσερ.

Η έκθεση συμπεραίνει μεταξύ άλλων ότι στο 20% των περιπτώσεων που σημειώθηκε μεγάλη εισροή κεφαλαίων σε μια οικονομία ακολούθησε δραματική κρίση που οδήγησε σε οικονομική συρρίκνωση και ύφεση.

Παρά το γεγονός ότι οι τρεις οικονομολόγοι κάνουν σαφή διάκριση ανάμεσα στη βραχυχρόνια κίνηση κεφαλαίων (βλ. σπέκουλα) και στις μεγάλες άμεσες επενδύσεις (βλ. εγκατάσταση πολυεθνικών), το συμπέρασμά τους καταρρίπτει το ιδεολόγημα ότι η απελευθέρωση των αγορών κεφαλαίου οδηγεί αναπόδραστα στην ανάπτυξη.

Σαν να μην ήταν αυτό αρκετό για να αρχίσουν να τρίζουν τα κόκαλα του Μίλτον Φρίντμαν, η έκθεση επισημαίνει ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική οδηγεί σε γιγάντωση της οικονομικής ανισότητας, η οποία με τη σειρά της δυσχεραίνει ή ακυρώνει πλήρως την ανάπτυξη.

Η επίθεση στον νεοφιλελευθερισμό συνεχίζεται όμως και με κριτική στην αυστηρή δημοσιονομική πολιτική που ακολουθείται τα τελευταία χρόνια. «Στην πράξη, ύστερα από επεισόδια δημοσιονομικής εξυγίανσης», αναφέρεται στην έκθεση, «ακολούθησαν υφέσεις και όχι ανάπτυξη» με συνακόλουθη αύξηση της ανεργίας.

Ως παράδειγμα η έκθεση αναφέρει ότι η προσπάθεια μείωσης του δημοσίου χρέους από το 120% (περίπου δηλαδή όσο ήταν και το ελληνικό χρέος προ μνημονίων) στο 100% έχει ελάχιστες θετικές συνέπειες, ενώ μπορεί να επιφέρει πολύ σοβαρή ζημιά στην ανάπτυξη.

Η έκθεση του ΔΝΤ αντιμετωπίστηκε σαν βόμβα στα θεμέλια του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος από όσους αναλυτές κατάφεραν να διαβάσουν γρήγορα ανάμεσα στις γραμμές των συμπερασμάτων. «Είμαστε μάρτυρες του θανάτου του νεοφιλελευθερισμού» έγραφε η βρετανική εφημερίδα «Guardian», ενώ και οι «Financial Times» δυσκολεύονταν να κρύψουν την έκπληξή τους.

Προφανώς οι πρακτικές συνέπειες του νέου τρόπου σκέψης δεν θα γίνουν άμεσα αντιληπτές. Οπως εξηγούσε άλλωστε ο επικεφαλής οικονομικός αναλυτής του «Guardian», Αντίτια Τσακραμπόρτι, μετά το 2008 έχουμε συνηθίσει άλλα να προτείνουν οι ερευνητές του ΔΝΤ και άλλη πολιτική να εφαρμόζει τελικά το Ταμείο.

Σε κάθε περίπτωση, το ΔΝΤ και μέσω αυτού οι αμερικανικές οικονομικές ελίτ δείχνουν ότι μπορούν να συζητήσουν την αλλαγή του κυρίαρχου οικονομικού δόγματος, στον βαθμό που δεν επηρεάζει τους πραγματικούς κανόνες του παιχνιδιού, δηλαδή το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής.

Αλλωστε ο νεοφιλελευθερισμός δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια φάση του καπιταλισμού, όπως ο φασισμός (για τις συνθήκες που προηγήθηκαν του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου) ή ο κεϊνσιανισμός (για τις καλές ημέρες της μεταπολεμικής ανάπτυξης).

Αυτοί που πραγματικά θα έπρεπε όμως να νιώθουν τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια τους (αν είχαν στοιχειώδη αντίληψη της οικονομικής πραγματικότητας) είναι οι θιασώτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, για την οποία ο νεοφιλελευθερισμός δεν αποτελεί απλώς μια φάση αλλά δομικό στοιχείο της ύπαρξής της.
Οπως μας εξηγούσε ο Γιώργος Βασσάλος, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, «η Ε.Ε. έχει στηρίξει όλη τη νομοθεσία της στον χρηματοπιστωτικό τομέα σε μια θεωρία που διατυπώθηκε το 1998 από τους Αμερικανούς οικονομολόγους Ross Levine και Sara Zervos.

Η θεωρία αυτή έλεγε ότι η αύξηση και η διεθνοποίηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών θα ωφελούσαν την ανάπτυξη καθώς, όπως υποστήριζαν, υπάρχει μια στατιστική αναλογία ανάμεσα στα δύο». Η άποψη αυτή αποτέλεσε οδηγό για την πλήρη απελευθέρωση των χρηματοπιστωτικών αγορών στην Ευρώπη όλη τη δεκαετία του 2000 μέχρι το 2008, η οποία γιγάντωσε τις αγορές παραγώγων και κρατικών ομολόγων. Αυτή ακριβώς η διαπίστωση όμως καταρρίφθηκε με κρότο στην πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ.

Ο νεοφιλελευθερισμός άλλωστε, όπως μας εξηγούσε η Βρετανίδα οικονομολόγος Αν Πέτιφορ στο ντοκιμαντέρ «This is Not a coup», είναι δομικά ενταγμένος στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '90 με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. «Οσο κι αν έψαξα», μας έλεγε χαρακτηριστικά η Πέτιφορ, «δεν βρήκα έναν τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν να τροποποιηθούν οι συνθήκες της Ε.Ε.».

Σαν τον φτωχό συγγενή του αμερικανικού καπιταλισμού, οι ευρωπαϊκές οικονομικές ελίτ έστησαν το μαγαζί τους για να μπορεί να λειτουργεί μόνο στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού.
Και τώρα που οι δημιουργοί της συγκεκριμένης ιδεολογίας εξετάζουν το ενδεχόμενο να την εγκαταλείψουν, οι Ευρωπαίοι κινδυνεύουν να μετατραπούν στην τελευταία νεοφιλελεύθερη αποικία – όπως λέμε τελευταία σοβιετική δημοκρατία...

Άρης Χατζηστεφάνου
 http://www.efsyn.gr

Τρίτη 7 Ιουνίου 2016

Ingmar Bergman-Το «Αυγό του Φιδιού»

76790
Η ταινία «Το Αβγό του Φιδιού» είναι του Σουηδού σκηνοθέτη Ι. Μπέργκμαν και πρωταγωνιστούν ο  David Carradine και η Liv Ullmann.

Στην ταινία ο Μπέργκμαν περιγράφει μια εβδομάδα από τη ζωή δύο Αμερικανοεβραίων στο Βερολίνο του 1923. 

Ο τίτλος προέρχεται από μια έκφραση του  Βρούτου στον Julius Caesar του Σαιξπηρ: «And therefore think him as a serpent’s egg/Which hatch’d, would, as his kind grow mischievous;/And kill him in the shel»
Η ταινία περιγράφει, μέσα στην εφιαλτική Γερμανία του Μεσοπολέμου, μια βδομάδα από την ζωή του άνεργου ακροβάτη Abel Rosenberg (David Carradine), που ζει στο Βερολίνο λίγο μετά την ήττα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι ήρωες μας περιφέρονται σαν χαμένοι σ’ ένα μεσοπολεμικό Βερολίνο που το πλακώνουν η απελπισία, η ανεργία, ο πληθωρισμός, η πείνα, η παρακμή.
  Όταν ο αδελφός του αυτοκτονεί, ο Abel και η τέως ερωμένη του αναζητούν καταφύγιο και ένας ναζιστής («εθνικοσοσιαλιστής») γιατρός ο Vergerus (Heinz Bennent) τους το παρέχει δήθεν από συμπόνια, για να τους προστατέψει τάχα από τις διώξεις κατά των Εβραίων. Στην πραγματικότητα όμως τους χρησιμοποιεί σαν ανθρώπινα πειραματόζωα. Εκεί ο Abel θα ανακαλύψει ένα ανατριχιαστικό μυστικό που τον οδηγεί και στα αίτια της αυτοκτονίας του αδελφού του. 
Όλα συμβαίνουν λίγα εικοσιτετράωρα μετά το αποτυχημένο «πραξικόπημα της μπιραρίας» του Χίτλερ, για την ανατροπή της γερμανικής κυβέρνησης.
Στην, ηττημένη στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, Γερμανία, «σκάει το αυγό του φιδιού», το αυγό του Εθνικοσοσιαλισμού.
Ο ναζισμός αρχίζει να δρα και να υποσκάπτει μεθοδικά τα θεμέλια της αστικής δημοκρατίας.
Η ταινία «Το Αυγό Του Φιδιού» είναι μία εκ των δύο αγγλόφωνων ταινιών του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και η μοναδική ταινία Hollywood.
**************

Πανευρωπαϊκή εξέγερση κατά τεχνοκρατικού φασισμού –με δείγμα αποφυγής την Ελλάδα

fr
Μπήκαν στον τρίτο τους μήνα οι δυναμικές κινητοποιήσεις εργαζομένων και νεολαίας στη Γαλλία, εναντίον της επίθεσης κατά της εργατικής νομοθεσίας, από την σοσιαλιστική κυβέρνηση Ολάντ-Βαλς –και δεν παρουσιάζουν σημεία αγωνιστικής κάμψης.
«Εδώ δεν είναι Ελλάδα» κραυγάζουν οι δεκάδες χιλιάδες απεργοί διαδηλωτές, που καθημερινά πλημμυρίζουν πλατείες και λεωφόρους πλείστων πόλεων της Γαλλίας, σε πείσμα της αγριότερης αστυνομικής βίας που είδε ποτέ η δημοκρατική αυτή χώρα, τουλάχιστον από της εποχής των γεγονότων της Αλγερίας -τέλη δεκαετίας του ’50.

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Είναι χαρακτηριστικό της συμβολής του Συριζαίου σοσιαλισμού σε καταλυτικές αξιολογικές ανατροπές στην Ευρώπη το ότι το περσινό θαυμαστικό σύνθημα αλληλεγγύης «είμαστε όλοι ΄Ελληνες», αναποδογύρισε σε διακήρυξη αγωνιστικής διαφορετικότητας και καταφρόνησης: «Εδώ δεν είναι Ελλάδα»! Καταφρόνησης προς την αντιδημοκρατική διαστροφή και την αντιλαϊκή βία του σοσιαλισμού Ολάντ/Βάλς-Τσίπρα και διαφορετικότητας ως προς το σθένος αντιμετώπισης της επιδρομής κατά των κοινωνικών δικαιωμάτων και δημοκρατικών κατακτήσεων..
Η ανάφλεξη της κοινωνικής εξέγερσης στη Γαλλία απλώς διογκώθηκε με την πραξικοπηματική, διά «προεδρικού διατάγματος», εισαγωγή του αντεργατικού νόμου.
Είχε αρχίσει με το επιβλητικό «κίνημα επαγρύπνησης» στις πλατείες της χώρας, μιας σπουδάζουσας και εργαζόμενης νεολαίας, αφυπνισμένης στον εφιάλτη της ανεργίας και της κοινωνικής και πολιτικής απαξίωσης που της επιφυλάσσει η ολιγαρχία της ΕΕ.

Είναι, στη Γαλλία -παραδοσιακό ευρωπαϊκό καμίνι εμβληματικών κοινωνικών αγώνων- η τοπική εκδήλωση των κοινωνικών εκρήξεων που σε διάφορες χώρες της Ευρώπης προσλαμβάνουν διαφορετικές μορφές, αναλόγως των τοπικών συνθηκών, αλλά με κοινή συνισταμένη την απορριπτική εξέγερση κατά της δεσποτείας του φασιστοειδούς Κονκλαβίου της ΕΕ και της αδυσώπητης επιχείρησης που συνεχώς προωθεί για την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Η γιγάντωση του «Εθνικού Μετώπου» της Μαρίν Λε Πεν στη Γαλλία είναι η απλώς προγενέστερη και διαφορετικής προδιάθεσης συγγενής εξέγερση στη Γαλλία, όπως και η γεωμετρικά αυξανόμενη δημοτικότητα της δεξιάς «Εναλλακτική για τη Γερμανία» ( Α f D ), η κυριαρχία της εθνικιστικής δεξιάς σε Ουγγαρία και Πολωνία, η παρά τρίχα κατάληψη της προεδρίας από τον ακροδεξιό «λαϊκιστή» Χόφερ πρόσφατα στην Αυστρία και η συνεχής αύξηση των ποσοστών υπέρ του Brexit στη Βρετανία – παρά την λυσσώδη διεθνή και εσωτερική προπαγάνδα εκβιασμών και ψευδολογίας για την παραμονή της χώρας στην ΕΕ- είναι όλα εκφάνσεις του ίδιου φαινομένου: «απόρριψης» του πλαστικού εμφυτεύματος του εθνομηδενισμού και κοσμοπολιτισμού, από το κοινωνικο-πολιτικό σώμα της Ευρώπης.

Οι κατά χώρα και ΕΛΙΑΜΕΠ ιεροκήρυκες του κοσμοπολιτικού δόγματος Χάμπερμας-Σόρος- Ρότσιλντ σε επίπεδο «διανόησης», όπως και οι κυβερνητικές Μαριονέτες, ως πολιτικές περσόνες και χειριστές προπαγανδιστικών μηχανισμών, αφορίζουν αυτό το πανευρωπαϊκό κίνημα απόρριψης ως «λαϊκισμό», χαρακτηρισμό στον οποίο προσδίδουν τα χαρακτηριστικά της αμορφωσιάς,της βλακείας και του πρωτογονισμού. Χαρακτηριστική έκφραση αριστοκρατικής περιφρόνησης προς την «πλέμπα», προσφιλής στον Κυριάκο αλλά και στην αριστοκρατικά υπεροπτική κυβερνητική εκπρόσωπο…
Ο Γιούνκερ, της Κομισιόν, αυτή τη φορά απέρριψε εκ προοιμίου τη λαϊκή ετυμηγορία στις προεδρικές εκλογές της Αυστρίας, όπως είχε κάνει με τον σοσιαλιστή Σούλτς και σε ελλαδικό προηγούμενο:
«Δεν θα υπάρξει κανένας διάλογος, καμιά συζήτηση με την άκρα δεξιά». Δήλωση που αποτελεί πρόσθετο τεκμήριο της διάστροφης χρησιμοποίησης του εγκολπίου της Δημοκρατίας ως προπαγανδιστικού εργαλείου για την κατάλυση της ουσίας της, ως λαϊκής κυριαρχίας και δημοκρατικής διαδικασίας για την λήψη αποφάσεων.

Προς ποιο τελικό σκοπό των εγκεφάλων της ΕΕ; Μα για την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας και την αντικατάσταση των δημοκρατικών διαδικασιών λήψεως αποφάσεων στην πολυπολιτισμική ΕΕ από μια « αποτελεσματική τεχνοκρατική διακυβέρνηση»…
fr

Ενώπιον αυτού του ξεκάθαρου πλέον διλήμματος, του οποίου την μιαν – επονείδιστη και ολέθρια- επιλογή εικονογραφεί τώρα η Ελλάδα προς γενικό φρονηματισμό, εξεγείρονται οι λαοί της Ευρώπης, καθένας με τις παραδόσεις και τα εθνικά αντανακλαστικά του. Το μήνυμα για το φασιστικό έκτρωμα της ευρωπαϊκής ιδέας πρέπει να προκαλεί πανικό στους «εγκεφάλους» της ΕΕ, αλλά η ανατροπή της κυριαρχίας τους μπορεί να αποδειχθεί επώδυνη και ίσως αιματηρή. 

Πάντως αποτελεί την μόνη ελπίδα γι’ αυτή εδώ την προδομένη και συνθηκολογημένη πατρίδα.
Στην οποία η πρόσφατη αεροστεγώς παστεριωμένη επίσκεψη στην Αθήνα του Ρώσου Προέδρου Βλαδίμηρου Πούτιν, οριοθετήθηκε σε διπλωματικό πεδίο εικονικής πραγματικότητας, με ανταλλαγές ανωδύνων φιλοφρονήσεων και κενολόγων «μνημονίων» (χρήσιμων πάντως για το Ουργουελιανό λεξιλόγιο της Τσιπραίας προπαγάνδας). Αξιοποιήθηκε όμως από τη ρωσική πλευρά για την εκτόξευση -από Νατοϊκού εδάφους- τελεσιγραφικής προειδοποίησης προς το ΝΑΤΟ, ότι τερματίζεται η ανοχή στην υφέρπουσα πίεσή του στα σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Και στους λαούς Ρουμανίας και Πολωνίας, για τον θανάσιμο κίνδυνο που εκτίθενται με την εγκατάσταση αμερικανικών πυραυλικών συστημάτων, εναντίον Μόσχας και Πετρούπολης, στο έδαφός τους.

Αντίθετα, η επίσκεψη του Ρώσου Προέδρου στην Αθωνική Πολιτεία του Αγίου ΄Ορους προσέλαβε την λαμπρότητα Βυζαντινής δοξολογίας και παραδοσιακού πνευματικού εναγκαλισμού. ΄Ηταν εξ άλλου το γεγονός που είχε μεγάλη δημοσιότητα και απήχηση στη ρωσική επικράτεια και που θορύβησε το συστημικό Τύπο του 4ου Ράϊχ.
* * * * *
Τρεις σημειώσεις, εκτός Θέματος
-Εντυπωσιακά στοργικός για τον «πρωθυπουργό» ο Κωνσταντίνος, στις «Ιστορίες» του Παπαχελά και της Κοσώνη, στο ΣΚΑΙ…

-Εντυπωσιακώτερη η εμμονή του Παπαχελά να τον ανακρίνει ξανά και ξανά για τον ρόλο της CIA στα Ιουλιανά και στο πραξικόπημα. Τι επεδίωκε να μας περάσει ο ποιητής;
Δεν σκέφθηκε ωστόσο να του κάνει την πιο ενδιαφέρουσα –νομίζω- ερώτηση: Πως προσφώνησε ο Τσίπρας τον Κωνσταντίνο, όταν –επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ ακόμη- τον πλησίασε στο αεροδρόμιο, σκυμμένο στην εφημερίδα του, για να ν’ ανοίξει κουβέντα;

-Κύριε Γκλύξμπουργκ; -κατά τον ετεροχρονισμένο επαναστατισμό;

-Κύριε Κωνσταντίνε; -επί το ουδέτερα κοινωνικώτερο; ΄Η σκέτα

– Μεγαλειότατε; -κατά την χαμαιλεόντεια φύση του ανδρός με τα χίλια προσωπεία;
Ποντάρετε στο τελευταίο, δεν θα χάσετε το ευρώ σας…
vathikokkino.gr