ΑΚΟΝΙΣΤΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΝΑ ΣΦΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Εάν δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα μάτια σας για να βλέπετε, τότε θα τα χρειαστείτε για να κλάψετε


Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Το Σύνδρομο της «Ευρώπης χωρίς Ηγέτες»

Αμετανόητοι οι 27 ζητούν περισσότερο αίμα από τους λαούς – Δεν πήραν κανένα μάθημα μετά το βρετανικό «χαστούκι» κι επιβεβαιώνουν πως κατάντησαν την Ευρώπη των λαών σε ένα φτηνό συνεταιρισμό τραπεζιτών και τοκογλύφων

Μπορεί η 24η Ιουνίου να μείνει στη μνήμη των ανθρώπων ως μια μελανή ημέρα στην 65χρονη ιστορία της, αλλά η 29η Ιουνίου θα χαραχτεί βαθιά στο μυαλό όλων ως η ημέρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση απέστρεψε μια για πάντα το βλέμμα της από τις αξίες και τα ιδεώδη των ιδρυτών της, του Ρομπέρ Σουμάν και του Ζαν Μονέ.

Του Χρήστου Θ. Παναγόπουλου

Με ένα ιδιαίτερα στομφώδες ύφος, οι 27 εναπομείναντες Ευρωπαίοι ηγέτες ανακοίνωσαν χθες, Τετάρτη (29/06/2016) ότι παραμένουν «ενωμένοι και δυνατοί», εκτοξεύοντας, παράλληλα, απειλές εναντίον της Βρετανίας και των πολιτών της, επειδή – κατ’ αυτούς – έκαναν το ολέθριο σφάλμα να πουν ότι δεν θέλουν να μείνουν, όχι γενικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά σε αυτή την Ένωση που κυβερνάται από τους τεχνοκράτες και τα άτυπα διευθυντήρια.

Δυστυχώς, η Ευρώπη, παρά τις δηλώσεις των κ.κ. Γιούνκερ και Σουλτς περί «σεβασμού των βρετανικών αποφάσεων», μοιάζει να μην έχει καταλάβει το μήνυμα του δημοψηφίσματος της 24ης Ιουνίου στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό μπορεί κανείς εύκολα να το καταλάβει, διαβάζοντας την κοινή δήλωση των επτά σημείων που εξέδωσε η ΕΕ αναφορικά με το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος.

Ειδικότερα, εάν προσέξει κανείς το ύφος και τη διαλεκτική που χρησιμοποιούν οι ηγέτες της «ευρωοικογένειας», εύκολα μπορεί να τα παραλληλίσει με τους απίστευτους χαρακτηρισμούς που έκαναν οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι, έναν χρόνο νωρίτερα, όταν η Ελλάδα συνθλιβόταν υπό την ασφυκτική πίεση των δανειστών και την συνακόλουθη επιβολή των capital controls.

Όμως, εν έτει 2016, η Ελλάδα είναι πια το «καλό παιδί» και η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεμένη για τα καλά στο άρμα του γερμανικού Άξονα.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Ένα ιδιαίτερα σημαντικό συμπέρασμα από την -μέχρι παρεξηγήσεως- εκδικητική στάση που επιδεικνύουν η Γερμανία της Μέρκελ και η Γαλλία του Ολάντ απέναντι στους Βρετανούς, είναι ότι τελικά ο μεγαλύτερος εχθρός της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι οι Ευρωσκεπτικιστές, αλλά ο εξαιρετικά κακός εαυτός της.

Άλλωστε, το ευρωσκεπτικιστικό ρεύμα αναπτύχθηκε έντονα τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2008. Η ανάπτυξή του, μάλιστα, είναι ανάλογη των οικονομικών πολιτικών λιτότητας και εξαθλίωσης που επέβαλλαν και εξακολουθούν να επιβάλλουν τόσο το Βερολίνο όσο και τα ελεγχόμενα από αυτό κοινοτικά λόμπι.

Οι σκέψεις και οι ιδέες των ανθρώπων που έβαλαν τα θεμέλια για να γίνει αυτή η Ένωση κρατών και πολιτών, είναι για τον τεχνοκρατικό «Λεβιάθαν» της ΕΕ απλώς μερικές κιτρινισμένες και ξεθωριασμένες σελίδες μέσα σ’ ένα πολύ παλιό βιβλίο.

Η αλληλεγγύη κατέστη «κενό γράμμα». Η Ευρώπη των λαών μεταμορφώθηκε σε μια Ευρώπη των εκβιαστών, των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων. Όλα γίνονται για τα λεφτά, για περισσότερη εξουσία, για να τραφεί όσο γίνεται περισσότερο το Δ’ Ράιχ που έχει απλώσει τα πλοκάμια του σε όλη την Γηραιά Ήπειρο.

Οι Βρετανοί βαρέθηκαν. Μπούχτισαν. Το «γιατί» μπορεί εύκολα να το διαπιστώσει κανείς, κάνοντας μια διαδικτυακή βόλτα και διαβάζοντας άρθρα βρετανικών πανεπιστημίων αλλά και αναλύσεις σοβαρών ηλεκτρονικών εντύπων για την κατάσταση που επικρατεί στη «Γηραιά Αλβιόνα». Ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα και τις παραδοσιακές βιομηχανουπόλεις.

To Brexit ήταν ένα πολύ ηχηρό χαστούκι για την Ευρώπη. Δυστυχώς, όμως, εκ του αποτελέσματος φαίνεται πως η παχυδερμική σκέψη και λογική της γερμανικής μονοκρατορίας είναι πολύ πιο δυνατή. Είναι πλέον γεγονός: Η ΕΕ πάσχει από ένα σοβαρό εκφυλιστικό σύνδρομο, αυτό του «ανύπαρκτου ηγέτη».

Εάν η Ευρώπη κοιτούσε, σήμερα κιόλας, τον εαυτό της στον καθρέφτη, τότε σίγουρα θα τρόμαζε: γιατί μπροστά της θα ορθωνόταν ένα τερατώδες είδωλο, μια εικόνα αποκρουστική. Όμως, ποιος από τους «27» εναπομείναντες έχει τα κότσια να παραδεχθεί και να μιλήσει ανοικτά για την ασχήμια της; Κανείς.

Ο ασκός του Αιόλου έχει ανοίξει πλέον διάπλατα: οι πολιτικές εξελίξεις που θα ακολουθήσουν έως την άτυπη Σύνοδο Κορυφής στην Μπρατισλάβα στα μέσα Σεπτεμβρίου θα είναι καταιγιστικές.

Ο χρόνος στην ευρωπαϊκή κλεψύδρα μετράει πλέον αντίστροφα. Το θέμα είναι ποιος έχει πλέον τη δύναμη και το θάρρος να τη σταματήσει. Άραγε, μπορεί να τη σταματήσει;

Κι όμως, τα μηνύματα ήταν καταιγιστικά

Τάσος Παππάς

Εντάξει, ο Κάμερον έκανε την «ανοησία» και υποσχέθηκε δημοψήφισμα για να κερδίσει τις εκλογές στη Βρετανία και να εκτονώσει τη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό των Συντηρητικών. Πήρε το ρίσκο κι έχασε.

Ωστόσο, η...
μοιραία γι’ αυτόν (για τη χώρα του και για την Ευρώπη δεν ξέρουμε ακόμη) κίνηση βοήθησε στο να συνειδητοποιήσουν οι πάντες ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα δεν στέκεται καλά στα πόδια του.

Το Brexit ήταν το κερασάκι. Η τούρτα όμως ήταν έτοιμη από καιρό.

Ο θόρυβος από τους τριγμούς ακουγόταν καθαρά και μόνον οι δογματικοί και οι ηλίθιοι γραφειοκράτες νόμιζαν ότι επρόκειτο για κάτι άλλο.

Η οικονομική κρίση ήταν η αιτία για να αποκαλυφθεί η σαθρότητα του ευρωπαϊκού μοντέλου.

Οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ λειτούργησαν σαν συμμορίες.

Προστάτευσαν τα συμφέροντά τους, στήριξαν τους υπάκουους και «σκότωσαν» όποιον διανοήθηκε να εκφράσει αντιρρήσεις.

Ομως υπερεκτίμησαν τις δυνάμεις τους. Πίστεψαν ότι η αγανάκτηση και η δυσφορία των πολιτών που εκδηλώνονταν με διάφορες αφορμές δεν συνιστούσαν σοβαρό κίνδυνο και συνέχισαν να προκαλούν με τις επιλογές τους.

Αισθάνονταν ασφαλείς κλεισμένοι στο οχυρό της αλαζονείας τους και με απύθμενο θράσος διατυμπάνιζαν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.

Επέβαλαν έναν στενό δημοσιονομικό κορσέ, έσωσαν με προκλητικό τρόπο τις τράπεζες και αποζημίωσαν πλουσιοπάροχα τα στελέχη τους (προφανώς για να τα επιβραβεύσουν), υπονόμευσαν τα δικαιώματα της εργασίας, αφυδάτωσαν το κοινωνικό κράτος, ανέτρεψαν εκλεγμένους πρωθυπουργούς γιατί τόλμησαν να έχουν διαφορετική γνώμη (Μπερλουσκόνι, Παπανδρέου), έφτιαξαν κόμματα, διέλυσαν παρατάξεις, πειραματίστηκαν με τις οικονομίες προωθώντας συνταγές λιτότητας που εκτόξευσαν την ανεργία, αύξησαν τις ανισότητες και τη φτώχεια και κατέστρεψαν μια γενιά, τσαλάκωσαν την αξιοπρέπεια χωρών, δίχασαν την Ευρώπη καλλιεργώντας την ιδέα ότι υπάρχουν ενάρετοι και διεφθαρμένοι λαοί, οργάνωσαν χυδαία πραξικοπήματα για να συνετίσουν ατίθασες κυβερνήσεις (Ελλάδα).

Αδιαφόρησαν για τη μεγάλη αποχή στις εθνικές και τις ευρωπαϊκές εκλογές, δεν ταρακουνήθηκαν με τις επιδόσεις των ακροδεξιών και των ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων σε πολλές χώρες της Ευρώπης, δεν ενοχλήθηκαν με τις φυγόκεντρες τάσεις στο θέμα του προσφυγικού.

Τώρα, ακόμη και οι πιο φανατικοί οπαδοί της γραμμής ότι οι συμφωνίες είναι ιερές και πρέπει να τηρούνται πάση θυσία μας λένε ότι «η Ευρώπη δεν μπορεί να είναι η ίδια μετά το δημοψήφισμα στη Βρετανία, οι λαοί της Ελλάδας, της Βρετανίας, της Δανίας, της Γερμανίας δεν κατανοούν ακριβώς τι κάνουμε» (Σόιμπλε).

Πολύ καλά καταλαβαίνουν οι λαοί τι κάνετε, κύριε Σόιμπλε, και γι’ αυτό όποτε βρίσκουν την ευκαιρία σάς αποδοκιμάζουν.

Να ελπίσουμε ότι η αλλαγή που υπόσχεται ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών θα είναι προς το συμφέρον των λαών;

Θα το θέλαμε, αλλά κρατάμε σοβαρότατες επιφυλάξεις γιατί ξέρουμε ποιες είναι οι απόψεις του...

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Αλήθειες και ψέματα για το Brexit

Η νίκη του BREXIT στο  δημοψήφισμα στη Βρετανία είναι ένα ιστορικό γεγονός. Το μεγαλύτερο μέρος των εργατών και των φτωχών -σε πείσμα όσων βαφτίζουν μια τέτοια ψήφο «ακροδεξιά»- ψήφισαν υπέρ της εξόδου από την ΕΕ, ψηφίζοντας ενάντια στη λιτότητα, τη φτώχεια, τη μαζική ανεργία και το αποκρουστικό πλέον πρόσωπο της ΕΕ. Αυτό έγινε σαφές και σε γειτονιές του Λονδίνου όπου κυριαρχούν οι Εργατικοί, αλλά πλειοψήφησε η ψήφος υπέρ του Brexit. Αντιθέτως, οι πλούσιες περιοχές, λ.χ. το Σίτυ, ψήφισαν συντριπτικά υπέρ της παραμονής στην ΕΕ. Και ηττήθηκαν!

Το σκεπτικό και οι πολιτικές αφετηρίες προφανώς δεν είναι ίδιες για ολόκληρο το 52% του Brexit. Αυτό που δεν αλλάζει όμως είναι η ψήφος αποδέσμευσης από την ΕΕ.

Από σήμερα ξεδιπλώνονται δύο νέες εκστρατείες από τη μεριά των ισχυρών της ΕΕ: Η μία είναι η εκστρατεία του φόβου. Θα προσπαθήσουν να μας πείσουν ότι θα συμβούν όλα τα «δεινά» στους λαούς σε περίπτωση αποχώρησης χωρών από την ΕΕ. Μόνο που γνωρίζουμε ότι ο φόβος και τα «δεινά» αφορούν τους χρηματιστές και τους τραπεζίτες, αφορούν τη μισητή γραφειοκρατία των Βρυξελλών και τις άρχουσες τάξεις των χωρών, κι όχι τους λαούς.

Η δεύτερη εκστρατεία τους θα είναι η προσπάθεια να φτιασιδωθεί το αντιδημοκρατικό πρόσωπο της ΕΕ, με τους ηγέτες της να παριστάνουν ότι «ακούνε» τους λαούς. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη φενάκη! Οι πολιτικές που εφαρμόζονται σε όλη την ΕΕ δεν είναι αποτέλεσμα της αφροσύνης κάποιων «ηγετών της ΕΕ που δεν έχουν όραμα», όπως θέλουν κάποιοι να μας παρουσιάσουν. Οι πολιτικές αυτές αποτελούν βαθύτερη επιλογή του συστήματος για να βγει ο κόσμος του πλούτου από την κρίση του φορτώνοντας τα βάρη στους εργαζόμενους, τους φτωχούς, τους νέους, τους μετανάστες, τους άνεργους. Αποτελεί τη στρατηγική επιλογή των κυρίαρχων τάξεων σε όλες τις χώρες της ΕΕ, κι αυτό ούτε «φτιασιδώνεται» ούτε αλλάζει, όσες κοινές διακηρύξεις κι αν παρουσιάσουν.

Αυτό που πρέπει πραγματικά να αλλάξει, είναι οι θεμελιώδεις στοχεύσεις του κινήματος στη χώρα μας και σε όλη την Ευρώπη. Να τεθεί στο επίκεντρο το θέμα της ρήξης και αποδέσμευσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση από τη σκοπιά από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και της εξυπηρέτησης των λαϊκών αναγκών. Σε πλήρη διαχωρισμό με τον αναδυόμενο σε χώρες της ΕΕ συντηρητικό, αντιδραστικό και ακροδεξιό «ευρωσκεπτικισμό». Από τη σκοπιά του διεθνισμού και της ισότιμης συνεργασίας λαών και χωρών, της ανεξαρτησίας της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς και της λαϊκής κυριαρχίας. Από τη σκοπιά της ρήξης συνολικά με την ΕΕ και όχι μέσα από συναινετικές συμφωνίες «διαπραγμάτευσης» της θέσης της χώρας στην ευρωζώνη. Σε σύνδεση με τους αγώνες σε ολόκληρη την Ευρώπη, στο πλευρό των εργατών και της νεολαίας στη Γαλλία, του κινήματος Lexit που πάλεψε για ένα αριστερό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα στη Βρετανία, καθώς και του τεράστιου κινήματος αλληλεγγύης στους πρόσφυγες στη χώρα μας και σε μια σειρά από άλλες χώρες. Υπάρχει εναλλακτική έξω από το ευρώ και την ΕΕ και πρέπει να τη διεκδικήσουμε.

Σε αυτή τη σημαδιακή συγκυρία η πρωτοβουλία Αγώνα «ΔιΕΕξοδος» καλεί στην ιδρυτική της συνέλευση την Κυριακή 3 Ιούλη στο Άλσος Θησείου, στις 7 μμ.

 Από το προσωρινό συντονιστικό της Πρωτοβουλίας «ΔιΕΕξοδος»

Μαγκιά, κλανιά και κϖλος φιλιστρίνι

Banksy's graffiti


“Μαγκιά, κλανιά και κϖλος φιλιστρίνι” ο χαρακτηρισμός διά στόματος του κ. Μίχαλου, προέδρου της ΚΕΕΕ σήμερα το πρωί (26/6/16) στόν ΣΚΑΪ και στούς “Αταίριαστους” γιά την σημερινή Γερμανία.

Θα μποροῦσε κάποιος νά νοιώσει ἐκπλήξη γιά αὐτόν τον χαρακτηρισμό ἀπό τον ἐκπρόσωπο της ἀστικῆς τάξης της χώρας, και μάλιστα ἀπό την αφρόκρεμά της.

Ὅμως, μᾶλλον, δέν εἶναι ἔτσι τα πράγματα.

Οἱ ὑπερασπιστές της Εὐρώπης των Τραπεζιτῶν και των Οικονομικών Δολοφόνων κάθε λεπτό ποῦ περνάει, γίνονται λιγότεροι, και πιό ἀδύναμοι.

Τελικά, και ζητῶ συγγνώμη ἀπό τους “Ἀριστερούς” φίλους γιά την βλασφημία, αλλά δέν θά ἀργήσει ο καιρός ποῦ τα συμφέροντα των κοινωνικῶν τάξεων στην χώρα θά συναντηθοῦν.

Ἄλλωστε ὅταν ζεῖς σε μία χώρα ὑπό κατοχήν πολύ λίγο μετράει ἄν εἶσαι Κόντες, Ἀστός ἤ Ποπολάρος. Η μπότα δέν κάνει διακρίσεις.

Η Ἀριστερά, η πατριωτική Ἀριστερά, μας το θύμισε αὐτό, ἀπό τις πρῶτες κιόλας ὧρες του Β΄ΠΠ.

Φυσικά θα παραμείνουν τα γιουσουφάκια.

Ποτέ και σε καμμιά κοινωνία δέν ἔπαψαν νά ὑπάρχουν οἵ χρήσιμοι ἠλίθιοι, οἵ προδότες, οἵ μισοῦντες τον ἄνθρωπο.

Ποτέ και σε καμμιά κοινωνία δέν ἔπαψαν νά ὑπάρχουν, αὐτοί ποῦ βάζουν το ἀπολύτως προσωπικό συμφέρον, πέρα και πάνω ἀπό ὁτιδήποτε ἄλλο.

Ποτέ και σε καμμιά κοινωνία δέν ἔπαψαν νά ὑπάρχουν, Τσίπρες, Μητσοτάκηδες, Καρανίκες.

Η κοινωνία εἶναι ὥριμη.

Το μόνο ποῦ της χρειάζεται εἶναι ἕνα ὅραμα, μία ἐναλλακτική.

Ξέρουμε, ὅσοι εἴμαστε ἄνω των 12 και δέν ἔχουμε σκοπό νά πάρουμε μέρος σε καλλιστεῖα, πώς Παγκόσμια Εἰρήνη δέν ὑπάρχει, τουλάχιστον ὄχι γιά την γενιά μας.

Ἔχουμε, ὅσοι και ὅσες το ἔχουμε καταλάβει, πώς η ἐπίκληση ἰδεῶν ὅπως Δημοκρατία, Ἰσότητα, Δικαιοσύνη, Νομιμότητα, γίνεται μόνο και μόνο γιά νά σιγουρέψουν την ἁλυσίδα ποῦ ο καθένας ἀπό ἐμάς εἶναι δεμένος.

Η κοινωνία εἶναι ὥριμη.

Περιμένει μία ἐναλλακτική, και μάλιστα ὄχι αὐτήν του ὄχλου.

Μία ἐναλλακτική ποῦ θα της ξαναδώσει την ἀξιοπρέπεια, αὐτήν την ἀξιοπρέπεια ποῦ με τόση λύσσα πολεμοῦν.

Το Ἡνωμένο Βασίλειο ἄναψε μία σπίθα.

Εἶναι στό χέρι, στήν καρδιά, του καθενός ἀπό ἐμάς νά την δεῖ, νά την ζυγίσει, νά την μετρήσει, νά την κάνει πυρκαγιά.

http://wp.me/p1h3Tw-PX

© HeadWaiter.

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Φάτε και άλλο ΕΕ...Σούλτς: "Δεν είναι στην φιλοσοφία της ΕΕ να αποφασίζουν οι λαοί για την μοίρα της"


Αν κάποιος χρειάζεται άλλη επιβεβαίωση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ουσιαστικά η πιο αντι-δημοκρατική οντότητα που υπάρχουν σήμερα, τότε η ακόλουθη δήλωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς θα πρέπει να ξεδιαλύνει κάθε αμφιβολία!

Schulz: "The British have violated the rules. It is not the #EU philosophy that the crowd can decide its fate". #TBChttps://t.co/z0mujO09eG

Οι Βρετανοί παραβίασαν τους κανόνες. Δεν είναι η φιλοσοφία της ΕΕ ότι το πλήθος (στην καλύτερη)/ ο όχλος (στην χειρότερη ερμηνεία) μπορεί ν' αποφασίσει την τύχη της
zerohedge.com

Brexit…

Αναδημοσίευση από Αγκάρρα

Είτε Brexit είτε Bremain, κάνενα από τα δύο από μόνα τους δεν θα σήμαιναν κάτι θετικό για τον Βρετανικό λαό. Πρέπει να είναι σίγουρο πως ό,τι οικονομικές επιπτώσεις προκύψουν θα την πληρώσουν οι συνήθεις ύποπτοι, αφού υπάρχει και μεγάλη απουσία στην Βρετανία από ένα ισχυρό λαικό κίνημα.

Το αποτέλεσμα όμως είναι ενδεικτικό της δυσαρέσκειας με την ΕΕ και ό,τι αποδυναμώνει αυτή την μέγγενη των λαών μπορεί και πρέπει να τύχει εκμετάλλευσης και δεν είναι αρνητική εξέλιξη. Οι ενδοαστικές κόντρες και αντιθέσεις που από ότι φαίνεται είναι σχετικά έντονες εντός της ΕΕ πρέπει να απασχολήσουν το κομμουνιστικό κίνημα, όχι με την στοίχιση πίσω από τον ένα ή άλλο αστικό πόλο κάτω από αστικές σημαίες αλλά με την εκμετάλλευση των ρωγμών που δημιουργούνται.

Το σίγουρο είναι ότι η αριστερά στην Ευρώπη συνέβαλε στο να οδηγήσει κόσμο στην ακροδεξία από την στιγμή που ήταν απασχολημένη με το να γλύφει νυχθημερόν την ΕΕ και τις ανύπαρκτες ”Ευρωπαικές της αξίες” αντί να την κριτικάρει και να την κατονομάσει σαν αυτό που είναι: Ένας ιμπεριαλιστικός οργανισμός. Η αριστερά έπρεπε να είχε πάρει απόλυτο διαζύγιο από την ΕΕ εδώ και καιρό. Δεν το έκανε και την δυσαρέσκεια των Ευρωπαίων την κουβάλησαν άλλοι. Όσο συνεχίζει να αγκαλιάζει την ΕΕ σαν δήθεν ανάχωμα στον εθνικισμό τόσο θα μεγαλώνει η ακροδεξιά. Οι λαοί της Ευρώπης βλέπουν την χειροτέρευση της ευημερείας ζωής τους μέσα στην ΕΕ και φυσιολογικά στρέφουν τα βέλη στον βασικό πολιτικό παράγοντα της σύγχρονης Ευρώπης, την ΕΕ. Είναι χαρακτηριστική κατάντια και έγκλημα της Ευρωπαικής αριστεράς, και ιδιαίτερα της ακαδημαικής, ότι άφησε στο απυρόβλητο τον βασικό πολιτικό-οικονομικό φορέα των εξελίξεων που ζούμε στην Ευρώπη.

Από που κι ως που η Ευρωπαική Ένωση είναι κάποιου είδους εμπόδιο στην ακροδεξία όπως ισχυρίζονται αρκετοί από τα αριστερά;
Η Βρετανική ακροδεξία (με προεξάρχων το UKIP) γιγαντώθηκε στο Ευρωπαικό Κοινοβούλιο όπου βρήκε πεδιό λαμπρό ενώ στην Βρετανία δεν ήταν καν στην Βουλή. Ας θυμηθούμε και τον Καρατζεφέρη που βγήκε πρώτα ευρωβουλευτής με το ΛΑΟΣ. Η ΕΕ, με διάφορους έμμεσους και άμεσους τρόπους, αποτελεί έναν από τους βασικούς παράγοντες αναγέννησης της ευρωπαικής ακροδεξιάς.
Στα περισσότερα μέλη της ΕΕ η ακροδεξιά καλπάζει και ξέρουμε όλοι πως στήριξε η ΕΕ την ακροδεξιά στην Ουκρανία αλλά και σε άλλες χώρες (π.χ. βαλτικές) που χαιδεύει αυτιά νεοναζιστών για χάρην της καταδίκης του κομμουνισμού.

Δεν έχει υπάρξει καμία απολύτως μείωση ή καταπολέμηση της ακροδεξιάς και του εθνικισμού σε κάθε χώρα που μπήκε στην ΕΕ, για όσα χρόνια και να ήταν αυτό. Το ακριβώς αντίθετο, μεγάλωσε. Αυτό είναι αντικειμενικό δεδομένο.

Όπως μεγάλο κομμάτι της αριστεράς θέλησε να σώσει τον καπιταλισμό από τους καπιταλιστές που έχουν ”εμμονές”, έτσι μεγάλο κομμάτι της αριστεράς τρέχει να σώσει την ΕΕ προωθώντας την αστική προπαγάνδα περί οράματος και αξιών της ΕΕ που ακόμα και η αστική τάξη εγκαταλείπει. <<Σήμερα, η [ριζοσπαστική] φιλοσοφία δεν έχει τίποτε καλύτερο να κάνει απ’ το να “επαναδιεκδικεί”, να “επανανοηματοδοτεί”, να “επανοικειοποιείται”, να “ανασύρει” και να “ανανεώνει”, την αστική προπαγάνδα που η αστική τάξη έπαψε να χρειάζεται, σαν κάποιου είδους αποτρελαμένο ρακοσυλλέκτη που φαντάζεται ότι ανακάλυψε αμύθητης αξίας αντικείμενα στους σκουπιδοτενεκέδες και γεμίζει το σπίτι του σαβούρα φαντασιωνόμενος ότι το μετέτρεψε σε κρατικό μουσείο.>>

Αν ο Μαρξ και ο Κέινς στοιχημάτιζαν για το Brexit

Άρης Χατζηστεφάνου


Για άλλη μια φορά οι μόνοι που προέβλεψαν το πραγματικό πολιτικό αποτέλεσμα της βρετανικής ψήφου για το Brexit ήταν τα μεγάλα γραφεία στοιχημάτων. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν το κατάλαβαν.

Και το Κεφάλαιο του Μαρξ που πήρα στη γιορτή σου αν του ‘χες ρίξει μια ματιά θα ήμουνα μαζί σου
Χατζηφραγκέτα

Ο Τζον Μέιναρντ Κέινς είπε κάποτε ότι οι χρηματαγορές είναι μια διεστραμμένη μορφή των καλλιστείων: όσοι συμμετέχουν δεν επιλέγουν το πιο όμορφο μοντέλο αλλά αυτό που θεωρούν ότι θα αρέσει στους περισσότερους και συνεπώς θα κερδίσει.

Η εφημερίδα «Independent» πίστεψε ότι θα μπορούσε να εφαρμόσει τη διαπίστωση του Κέινς και για τα γραφεία στοιχημάτων. Στις δημοσκοπήσεις, έλεγε, οι πολίτες απαντούν ποιος θέλουν να κερδίσει, ενώ τα στοιχήματα αποτυπώνουν ποιος πιστεύουν ότι θα κερδίσει.

Φαινομενικά, τα γραφεία στοιχημάτων έπεσαν έξω στις «προβλέψεις» τους με πρωτοφανή τρόπο. Από την πρώτη ημέρα που ο Κάμερον εξήγγειλε το δημοψήφισμα έδιναν σταθερά τη νίκη στο Bremain, ακόμη και όταν το σύνολο των δημοσκοπήσεων έδινε άνετο προβάδισμα στο Brexit.

Φήμες μάλιστα έλεγαν ότι οι χρηματαγορές ακολουθούσαν συχνότερα το κλίμα που δημιουργούσαν τα γραφεία στοιχημάτων παρά οι επιστημονικές προβλέψεις των δημοσκόπων.

Η φήμη ήταν τόσο ισχυρή ώστε κάποιοι άρχισαν να σκέφτονται αν θα ήταν εφικτό να χειραγωγήσουν τις χρηματαγορές ποντάροντας μεγάλα ποσά σε κάποιο γραφείο στοιχημάτων.

Οπως αποκάλυψε μάλιστα ο Μάθιου Σάντικ, επικεφαλής του τμήματος πολιτικής (υπάρχει και αυτό) του γραφείου στοιχημάτων Ladbrokes, λίγες ημέρες πριν από το δημοψήφισμα κάποιος στοιχημάτισε 25.000 στερλίνες για την παραμονή της χώρας στην Ε.Ε., γεγονός που οδήγησε σε αύξηση των πιθανοτήτων που έδινε το γραφείο για το Bremain.

Το περίφημο Zerohedge, η ανεπίσημη «βίβλος» των απανταχού χρηματιστών, υπολόγισε ότι στοιχηματίζοντας ένα εκατομμύριο λίρες κάποιος θα ήταν σε θέση να προκαλέσει μετακινήσεις τίτλων στο χρηματιστήριο ύψους 10 τρισεκατομμυρίων λιρών.

Επεσε λοιπόν ο Κέινς τόσο έξω στην ανάλυσή του; Είναι γεγονός ότι αυτή η κορυφαία μορφή της οικονομικής επιστήμης (ο οποίος υποθέτουμε θα ψήφιζε Bremain) σε τελική ανάλυση δεν ήταν παρά ένας συστημικός οικονομολόγος.

Εξέφρασε απλώς την ανάγκη του παγκόσμιου κεφαλαίου για τη δημιουργία ενός ισχυρού κράτους πρόνοιας το οποίο θα λειτουργούσε σαν ατμομηχανή της οικονομίας στην κρίσιμη περίοδο μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Το πραγματικό λογικό σφάλμα, όμως, δεν ανήκει στον Κέινς αλλά σε όσους πίστεψαν ότι η αγορά των στοιχημάτων κινείται ακριβώς όπως και το χρηματιστήριο – ότι δηλαδή όλοι ποντάρουν σε αυτόν που πιστεύουν ότι θα κερδίσει και όχι σε αυτόν που πραγματικά θέλουν να κερδίσει.

Σε αρκετές περιπτώσεις στο παρελθόν όμως, οι Αγγλοι φίλαθλοι ποντάρισαν υπέρ της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου παρά το γεγονός ότι όλα τα προγνωστικά μιλούσαν για βέβαιη ήττα. Το ποντάρισμά τους αποτελούσε περισσότερο μια ψήφο εμπιστοσύνης παρά μια λογική επιλογή.

Αυτό που πραγματικά θα χρειαζόταν κάποιος για να κατανοήσει τι συνέβη στο δημοψήφισμα και πώς αυτό αντικατοπτρίστηκε στα στοιχήματα είναι ένας οικονομολόγος που είχε στύψει το μυαλό του για τις ανάγκες της ταξικής πάλης – ο Κάρολος Μαρξ.

Διαβάζοντας τα πλούσια στατιστικά στοιχεία που συγκέντρωναν (αλλά δεν ήταν σε θέση να αναλύσουν) τα γραφεία στοιχημάτων, ο συγγραφέας του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου» θα είχε κάνει πιθανότατα μια πολύ σημαντική διαπίστωση:

Οι περισσότεροι παίκτες που στοιχημάτισαν πριν από το δημοψήφισμα έδωσαν τα λεφτά τους υπέρ του #Brexit. Καθώς όμως όσοι πίστευαν ότι θα κερδίσει το #Bremain ποντάρισαν μεγαλύτερα ποσά, επηρέασαν σε σημαντικό βαθμό την τελική εικόνα. Και αυτό γιατί τα γραφεία δεν παρουσιάζουν πόσοι παίκτες ποντάρισαν σε κάθε ενδεχόμενο, αλλά πόσα χρήματα «επενδύθηκαν» σε κάθε επιλογή.

Ενας εραστής των θεωριών συνωμοσίας θα μπορούσε να εξηγήσει αυτό το φαινόμενο λέγοντας ότι ορισμένοι κερδοσκόποι έριξαν χρήμα στην αγορά στοιχημάτων για να επηρεάσουν αυτήν την εικόνα και έτσι να χειραγωγήσουν και τις χρηματαγορές (και ίσως μαζί με αυτές και την κοινή γνώμη).

Η ταξική ανάλυση του Μαρξ ωστόσο ίσως αποδεικνύεται πολύ πιο χρήσιμη: Οι φτωχοί, αν και περισσότεροι, ποντάρισαν λιγότερα χρήματα, ενώ οι πλούσιοι είχαν τη δυνατότητα να παίξουν μεγαλύτερα ποσά.

Μήπως αυτή δεν είναι όμως και μια διεστραμμένη (όπως θα έλεγε ο Κέινς) ανάγνωση του ορισμού της δημοκρατίας που είχε δώσει ο Αριστοτέλης;

«Δημοκρατία είναι όταν οι ελεύθεροι και πτωχοί πλειοψηφούν και είναι κυρίαρχοι της εξουσίας, τουναντίον δε ολιγαρχία, όταν οι πλούσιοι και ευγενούς καταγωγής κυριαρχούν, αν και ολιγότεροι κατ’ αριθμόν». Με την ψήφο τους οι φτωχοί Βρετανοί αμφισβήτησαν την ολιγαρχία των Βρυξελλών αλλά και του Σίτι.

Τι κρίμα που οι Εργατικοί του Κόρμπιν δεν διάβασαν Μαρξ για να καταλάβουν τα ταξικά χαρακτηριστικά του Brexit και έτσι το πρόσφεραν σαν δώρο στην Ακρα Δεξιά – όπως έχουν κάνει άλλωστε και όλα τα μεγάλα κόμματα της ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Διαβάστε

Το Κεφάλαιο, Τόμος πρώτος (εκδόσεις ΚΨΜ)

Το… best seller του Καρόλου Μαρξ επανακυκλοφορεί σε σύγχρονη μετάφραση και επιστημονική επιμέλεια στα ελληνικά.

InfoWar

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Bρέξιτ, χιονίσειτ, ο Άγγλος θα γκ@μήσειτ

Βασίλης


Ξύπνησα πάλι σήμερα το πρωί, όχι κάτι πρωτότυπο αφού μου συμβαίνει εδώ και περισσότερο από 40 χρόνια με την ίδια συχνότητα, Πιτσιρίκο μου. Η έκπληξη θα έρθει όταν δεν θα ξυπνήσω το πρωί, αλλά προφανώς δεν θα είμαι εκεί για να την βιώσω. Ας αφήσω όμως τα μακάβρια αστεία γιατί με μαλώνει η γυναίκα μου, μάλλον γιατί δεν της αρέσουν τα μαύρα ρούχα.

Εκεί λοιπόν που στεκόμουν με την τσίμπλα στο μάτι και το πουλί στο χέρι πάνω από τη λεκάνη -ο αισθησιασμός ο ίδιος-, σκεφτόμουν πως σήμερα είναι σημαντική ημέρα.

Πρέπει να φτιάξουμε βαλίτσες και να βάλω σε μια σειρά το σπίτι γιατί φεύγουμε για διακοπές, επιτέλους.

Κάτι άλλο μου διαφεύγει επίσης, αλλά κάτσε να δεις τι είναι;

Α ναι ρε! Τι σκατά έκαναν οι Άγγλοι;

Αφού λοιπόν τελείωσα με την πρωινή μου επίσκεψη στο δωμάτιο που και ο βασιλιάς πάει μόνος, έβαλα ένα ποτήρι γάλα και άραξα στον καναπέ.

Ανοίγω το καπάκι στον φορητό, σβηστός και θέλει μια ζωή να πάρει μπροστά.

Παίρνω το ασύρματο πληκτρολόγιο στα χέρια και ανάβω την τηλεόραση, η οποία λειτουργεί αποκλειστικά σαν οθόνη για τον «μεγάλο», καθώς έχω να δω τηλεόραση περίπου 10 χρόνια. Πληκτρολογώ «ινδεπ…».

Όχι ρε διάολε, το έχω στα ελληνικά.

Το σασπένς κορυφώνεται, αλλάζω σε λατινικά και ανοίγω τη σελίδα του Independent, που μόνο ανεξάρτητος δεν είναι αλλά τέλος πάντων.

Πρώτη μούρη η κωλόφατσα του Nigel Farage που δηλώνει «νικήσαμε χωρίς να πέσει μια σφαίρα».

Αυτόματα μου ήρθε η ατάκα του διοικητή μου όταν τον είχα ρωτήσει αν ισχύει πως οι Ισραηλινοί είναι οι καλύτεροι κομμάντος στον κόσμο: «Ποιός τους γαμ@ει τους Εβραίους ρε γιατρέ, με τις πλάτες των αμερικάνων κάνουν τους μάγκες. Αν θες να γίνει δουλειά βάλε τους Εγγλέζους να την κάνουν».

Δεν θα σχολιάσω το αν ο δύκας ήταν αντισημίτης ή όχι, σχετικά δημοκρατικός μου φαινόταν για καραβανάς ειδικών δυνάμεων.

Αλλά είχε δίκαιο στο ότι η δουλειά θέλει τον Εγγλέζο της για να γίνει.

Όσο για τη δήλωση του μαλ@κα για τη σφαίρα, έπεσε σφαίρα και την έφαγε η Τζο Κοξ, αντί να την φάει αυτό το φασισταρόνι, αλλά βλέπεις δέκα ξυλιές σε ξένο κώλο δεν πονάνε που έλεγε και η γιαγιά μου.

Για τους δημοσκόπους που έπεσαν 8 ολόκληρες μονάδες έξω, 4 που δίναν προβάδισμα στην παραμονή και 4 που έφαγαν κερασμένες από την έξοδο, θα έλεγα πως αποδεικνύουν για ακόμα μια φορά πως είναι απλά χέρια κλεμμένα από την αγροτιά και καλό θα έκαναν να πάνε να σκαλίσουν κανένα περι,βόλι στο χωριό και να κάνουν κάτι χρήσιμο αντί να ανασαίνουν τζάμπα το οξυγόνο του καταγάλανου πλανήτη μας.

Τέλος, τι ακολουθεί δεν ξέρω και δεν τολμώ να κάνω προβλέψεις. Το αφήνω σε αυτούς που νιώθουν από οικονομία και πολιτική.

Πάω τώρα να τρέξω τα δέκα χιλιόμετρά μου, γιατί έχω και ένα κορμί να παρουσιάσω στην παραλία από μεθαύριο και δεν θέλω να απογοητεύσω το κοινό μου.

Με φιλικούς χαιρετισμούς από την μεγαλύτερη σε διάρκεια ημέρα του έτους στη Σκανδιναβία και σημαντικά κωλοσφιγμένη σε όλον τον κόσμο

Υ.Γ. ΘΑΛΑΣΣΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

(Αγαπητέ Βασίλη, είμαι σε ένα καφέ δίπλα στην παραλία. Ήρθα για να ανεβάσω κάνα κείμενο στο μπλογκ. Δίπλα μου είναι μια παρέα Βρετανών και ένα ζευγάρι Γερμανών. Κέρασα μπύρες τους Βρετανούς -ένα γύρο, γιατί αυτοί πίνουν σε μια μέρα όσα χαλάω εγώ σε ένα μήνα- και είπα στους Γερμανούς πως θα τους κεράσω, όταν βγει και η Γερμανία από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχουμε ρίξει τρελό γέλιο. Πλάκα-πλάκα, οι Γερμανοί είναι ενοχλημένοι από το Brexit. Τους βλέπω. Κάτσε, θα τους κεράσω κι αυτούς σκέτο ελληνικό καφέ με κονιάκ και παξιμάδι. Να είσαι καλά, Βασίλη. Καλές διακοπές! Μην ανησυχείς, οι θάλασσες είναι στην θέση τους. Το τσέκαρα.)

pitsirikos

Να φύγεις! Να πας αλλού!

Πιτσιρίκο


Όλη την προηγούμενη βδομάδα -και φυσικά χθες το πρωί- κορυφώθηκε η εκστρατεία τρομοκράτησης της εργατικής Αγγλικής τάξης και των φτωχότερων στρωμάτων του λαού μπροστά στο ενδεχόμενο της αποχώρησης της χώρας τους από την ΕΕ.

Στην νέα εκδοχή της ταινίας «Lost Worlds» εμφανίστηκαν οι συνήθεις ύποπτοι, όπως οι κκ Γιούνκερ, Τουσκ, Σόιμπλε, κλπ, κλπ.

Guest stars ο Γ.Γ του ΝΑΤΟ και φυσικά ο οίκος αξιολόγησης S&P που είπε –απείλησε δηλαδή ανοιχτά– ότι θα υποβαθμίσει το αξιόχρεο της Βρετανίας σε περίπτωση επικράτησης του Leave.

Παράλληλα, οι αγορές ήρθαν πολύ πρόωρα –κι ίσως και για να δημιουργήσουν το αναγκαίο κλίμα– να προεξοφλήσουν την επικράτηση του «in».

Φυσικά, το δημοψήφισμα αυτό, εκτός από την δολοφονία της Cox από τον ακροδεξιό, είχε κι απίστευτη βρωμιά και δυσωδία που σου προκαλούσε εκείνη την χαρακτηριστική εμετίλα της «δημοκρατίας» που έχει επικεφαλής έναν Μονάρχη και ένα εκ των δύο κοινοβουλίων της είναι γεμάτα Λόρδους που δεν εκλέγονται αλλά διορίζονται.

Από την μια, η ακροδεξιά πτέρυγα των Συντηρητικών και το ημιφασιστικό UKIP του Φάρατζ που αποτέλεσαν την καρδιά του «Leave» και βάσισαν την εκστρατεία τους στον εθνικισμό, στην ξενοφοβία και στον ρατσισμό.

Από την άλλη, ο παραδοσιακός δικομματισμός με τον «αριστερό» Κόρμπιν να παίρνει πάνω του την εκστρατεία του «in» -ιδίως μετά την δολοφονία της βουλευτού του– και να συνδέει την προστασία των εργατικών δικαιωμάτων, την προστασία του περιβάλλοντος, την διατήρηση του NHS, την ασφάλεια στην Ευρωπαϊκή ήπειρο και την ευημερία του λαού της χώρας του με την απόφαση υπέρ της παραμονής στην ΕΕ.

Την οποία ΕΕ θα την μεταρρυθμίσει με την βοήθεια φωτεινών μυαλών όπως ο Γιάνης Βαρουφάκης και ο Ματέο Ρέντσι.

Τι θλιβερή ιστορία,

θεέ μου! Το μόνο παρήγορο είναι πως κάηκε το χαρτί του Γιάνης μετά την ιδιαίτερα επιτυχημένη παρουσία του στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας τον προηγούμενο χρόνο.

Θα μας τον παρουσιάζανε σήμερα σαν τον επόμενο σωτήρα που θα διαπραγματευόταν σκληρά για την «αλλαγή» της ΕΕ.

Παρά λοιπόν την επιτυχημένη χειραγώγηση των μαζών και την επικράτηση του φόβου, το στοίχημα τελικά δεν τους βγήκε.

Τα συμπεράσματα, πάντως, που μπορεί να εξαχθούν από το δημοψήφισμα αυτό για το «διαιρεμένο» πια βασίλειο και για την σύγχρονη «ιερά συμμαχία» της ΕΕ είναι σημαντικά γιατί επιβεβαιώνουν κάποιες πολύ σοβαρές αλλαγές στις πολιτικές ισορροπίες στην Ευρώπη.

1] Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι πια «ενωμένο». Η ψήφος υπήρξε όχι μονάχα ταξική – άτομα που έχουν λιγότερες ευκαιρίες και ανήκουν στην εργατική τάξη ψήφισαν «Leave», αλλά εμπεριείχε επίσης και συγκεκριμένα εθνικά χαρακτηριστικά. Η Αγγλία ψήφισε περισσότερο Brexit από την υπόλοιπη χώρα. Παραδόξως, το ίδιο έκανε και η Ουαλία. Η Αγγλία – εξαιρουμένου του Λονδίνου – δήλωσε περισσότερο ξενοφοβική και αντιευρωπαϊκή από την υπόλοιπη χώρα. Η Αγγλία είναι επίσης η μοναδική από τις 4 χώρες που δεν απολαμβάνει την σχετική της αυτονομία στα πλαίσια του βασιλείου και δεν έχει το δικό της κοινοβούλιο. Πολύ σύντομα οι εθνικιστές της Αγγλίας που έχει το 90% του πληθυσμού της Βρετανίας θα απαιτήσουν την δημιουργία ενός Αγγλικού κοινοβουλίου κατά τα πρότυπα του Σκωτικού και την αυτοδιαχείριση των εσόδων από την φορολογία των κατοίκων της Αγγλίας. Όποιος ανοίγει την πόρτα στον εθνικισμό δεν θα τον δει να περιορίζεται μονάχα στον Πολωνό υδραυλικό αλλά πολύ σύντομα θα τον δει και στην πόρτα του Σκωτσέζου, του Ουαλού και του Ιρλανδού συμπολίτη. Είναι απλά ζήτημα χρόνου.

2] Ο Κάμερον είναι ένας υπό προθεσμία πρωθυπουργός που δεν δείχνει ικανός να διαχειριστεί τα δύσκολα προβλήματα που κληρονομεί από το δημοψήφισμα. Είναι ένας νεκρός που κυκλοφορεί στους διαδρόμους και στις αίθουσες του κοινοβουλίου. Σύντομα – πολύ σύντομα – θα αποτελεί παρελθόν. Όσο αφορά τον Κόρμπιν είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να αποφασίσει κανείς αν του αξίζει η λύπηση ή ο χλευασμός. Πολύ πιθανά να μην του αξίζει τίποτα απολύτως, αφού η ιστορία θα τον θυμάται ως τον θλιβερό απολογητή της ΕΕ. Θα μπορούσε ίσως να διάλεγε πιο προσεκτικά τους συμβούλους του και να μην στηριζόταν μονάχα ala card στην αριστερή πτέρυγα του κόμματος του. Τελικά διέλυσε και την τελευταία ελπίδα πως η κεντροαριστερά μπορεί να διαδραματίσει κάποιον ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Βρετανίας. Πιο λίγος κι από τον Τόνι Μπλερ. Ο θεός ας τον συγχωρέσει.

3] Λέγεται – από τους ίδιους – πως οι Σκωτσέζοι δεν μπορούν να ζήσουν εκτός της ΕΕ. Λαμπρά! Πρώτα θα πρέπει να κερδίσουν την ανεξαρτησία τους, μετά να καταθέσουν αίτηση για να γίνουν μέλος της ΕΕ και στην συνέχεια να εκπληρώσουν τα 553 προαπαιτούμενα του δόκτορος. Τα οποία προαπαιτούμενα θα έκαναν ακόμα και την αγαπημένη των Σκωτσέζων Μάργκαρετ να ανατριχιάσει. Το SNP και η ηγεσία του, αφού έπαιξε μέχρι το τέλος το παιγνίδι των αγορών είναι καιρός να συνειδητοποίησει πως η παράσταση τελείωσε και να σταματήσει να μπουρδολογεί ασύστολα. Με SMS, Twitter και Likes δεν αποκτάς την ανεξαρτησία σου, ούτε φυσικά με το να βασίζεσαι σε ξεπουλημένες στις τράπεζες και στις πολυεθνικές ηγεσίες. Αρκετά με τα σκισμένα καλτσόν. Κάνει και κρύο στον Βρετανικό βορρά και πολλοί θα κρυολογήσουνε.

4] Οι αγορές – που είναι πάντα πάνω από τις δυτικές κοινωνίες – θα πιέσουν τις κυβερνήσεις της ΕΕ να τα βρουν γρήγορα με την Βρετανία. Οι Κασσάνδρες που έφερναν την οικονομική καταστροφή και τις δέκα πληγές των Φαραώ στο μεγάλο νησί θα διαψευστούν πολύ σύντομα. Η ΤΤΙΡ έρχεται με τα χίλια και θα δημιουργήσει την διευρυμένη εσωτερική αγορά που τόσο πολύ έχουν ανάγκη οι πολυεθνικές. Γρήγορα θα υπάρξει συμφωνία για το εμπόριο μεταξύ της Βρετανίας και της ΕΕ. Ας μην ξεχνάμε ότι η Γερμανία απέναντι στο ΗΒ έχει πολύ σημαντικό εμπορικό πλεόνασμα. Λέτε να επιθυμεί την μείωση των εξαγωγών της;

5] Χιλιάδες χάσανε τα λεφτά τους στα γραφεία στοιχημάτων. Ας πρόσεχαν. Το σορτάρισμα όμως που παίχτηκε στα δύο τελευταία 24ωρα πάνω στην στερλίνα αξίζει πολύ μεγαλύτερης προσοχής. Και πιθανότατα δικαστικής διερεύνησης. Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε ποιοι αγόραζαν όταν έπεφτε η στερλίνα και ποιοι πουλούσαν χθες το βράδυ όταν με τα πλαστά γκάλοπ δημιουργούσαν το κατάλληλο κλίμα θριάμβου για το «in».

Τα επόμενα χρόνια παντού στην Ευρώπη τα αποσχιστικά εθνικιστικά και ακροδεξιά κινήματα θα πάρουν κεφάλι. Οι ώρες αυτής της ΕΕ και του κοινού νομίσματος στην μορφή που το ξέρουμε σήμερα είναι μετρημένες. Ένας στενός πυρήνας κρατών με κέντρο την Γερμανία θα συνεχίσουν το πείραμα. Οι υπόλοιποι θα πάρουν τον … πούλο. Μοναδικό ερωτηματικό η θέση της Γαλλίας. Αν κερδίσει τις προεδρικές εκλογές του 2017 η Λεπέν, θα είναι εκτός του σκληρού πυρήνα. Διαφορετικά, εντός.

Για το Προτεκτοράτο οι πολιτικές επιπτώσεις σε πρώτη φάση θα είναι ασήμαντες.

Το Προτεκτοράτο είναι εκτός τόπου και εκτός χρόνου και θα συνεχίσει να ασχολείται με την εφαρμογή των μνημονιακών του δεσμεύσεων και την παπαρολογία επί ασήμαντων θεμάτων και τους επόμενους μήνες.

Θρησκευτικά, απλή αναλογική, ανάπτυξη, κλπ.

Όμως τα έσοδα από τον τουρισμό θα καταρρεύσουν. Δεν θα είναι μόνο οι Βρετανοί που δεν θα έρθουν. Θα είναι και οι υπόλοιποι που θα φοβηθούν.

Τον Οκτώβρη το κενό του προϋπολογισμού θα είναι τεράστιο και θα απαιτηθούν νέα μέτρα.

Τα οποία θα ληφθούν με τον τρόπο που η ΠΔΦΑ προέβλεψε. Αυτόματα.

Όταν όμως θα βαρέσουν τα βιολιά και τα νταούλια στην κυρίως Ευρώπη, το Προτεκτοράτο θα βρεθεί με το δικό του νόμισμα ή με διπλό νόμισμα.

Καλά θα κάνουν οι Μενουμευρώπηδες να μαζεύουν αναμνηστικά από την ΕΕ. Σημαιάκια, κονκάρδες, παράσημα.

Να τα φοράνε σε κάθε επέτειο της Eurovision, να χαίρονται και να δακρύζουν μαζί.

Περασμένα μεγαλεία…

Με τούτα και με τα άλλα, τα χρόνια που έρχονται προβλέπονται δύσκολα μα και ενδιαφέροντα.

Να κλείσω το κείμενο με τα λόγια του Καστοριάδη που μας θύμισε ο Άρης προχθές:

«Η επανάσταση θα γίνει κατά τας γραφάς. Αλλά μπορεί και να μη γίνει.»

Κάτι που αριστεροί επί της γης μοιάζουν να έχουν ξεχάσει.

Και περιμένουν να ωριμάσει το φρούτο και να πέσει από το δέντρο για να το φάνε.

Δεν θα πέσει μόνο του.

Φιλιά από την Εσπερία Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, μας τα έκαναν μπαλόνια 25 χρόνια τώρα πως όλα είναι μονόδρομος στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και βέβαια, μονόδρομος η λιτότητα. Πάρτε τώρα τον μονόδρομο του Brexit, μπας και αντιληφθείτε πως στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν μονόδρομοι. Μονόδρομοι υπάρχουν μόνο στον φασισμό. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση εκφασίζεται με ταχύτατους ρυθμούς. Και απορεί -τάχα μου- γιατί συμβαίνει αυτό. Να είσαι καλά, Ηλία.)

pitsirikos

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

Μας απειλεί η μέγαιρα;; Μέρκελ: Η ειρήνη που απολαμβάνει η Ευρώπη δεν είναι αυτονόητη


«Να θυμόμαστε ότι η ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης ήταν αρχικά μια ιδέα ειρήνης», ζήτησε η Καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, η οποία εξέφρασε τη λύπη της για την απόφαση των Βρετανών, μίλησε για «σημείο καμπής» στην Ευρώπη, αλλά τόνισε ότι οι μελλοντικές συνέπειες της σημερινής εξέλιξης θα εξαρτηθούν από τους χειρισμούς των υπόλοιπων 27 κρατών-μελών της ΕΕ.

Οι πρώτες επαφές της Μέρκελ περιλαμβάνουν τον Γάλλο Πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, τον Ιταλό Πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι και τον πρόεδρο του ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, οι οποίοι θα μεταβούν τη Δευτέρα στην Καγκελαρία, ενώ την Τρίτη θα πραγματοποιηθεί έκτακτη συνεδρίαση της ολομέλειας του γερμανικού Κοινοβουλίου, όπου η Καγκελάριος θα αναλύσει τη θέση με την οποία θα συμμετάσχει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Τετάρτης.

«Δεν υπάρχει κάτι που μπορούμε να υπεκφύγουμε. Η σημερινή μέρα αποτελεί καμπή για την Ευρώπη, για την ευρωπαϊκή διαδικασία ενοποίησης», δήλωσε η Μέρκελ και τόνισε ότι «το τι θα σημάνουν οι συνέπειες αυτής της υποβάθμισης τις επόμενες ημέρες, εβδομάδες, μήνες και χρόνια, εξαρτάται από το εάν εμείς, τα άλλα 27 κράτη μέλη της ΕΕ είμαστε τώρα πρόθυμοι και ικανοί να μην βγάλουμε βιαστικά συμπεράσματα από το δημοψήφισμα, αλλά να λάβουμε από κοινού τις σωστές αποφάσεις έπειτα από διαβουλεύσεις, με ηρεμία και σύνεση».

Η καγκελάριος αναγνώρισε ότι συχνά οι άνθρωποι εκφράζουν θεμελιώδεις ανησυχίες σχετικά με την ευρωπαϊκή ενοποίηση και τόνισε ότι «πρέπει να καταστήσουμε σαφές σε αυτούς τους ανθρώπους πώς η Ευρώπη βελτιώνει συγκεκριμένα τη ζωή τους» και ότι η Ευρώπη αποτελεί εγγύηση ειρήνης, ευημερίας και δημοκρατίας. Οι προκλήσεις του σημερινού κόσμου είναι πολύ μεγάλες για να μπορούν να τις αντιμετωπίσουν μεμονωμένα κράτη, πρόσθεσε, για να επαναλάβει την πάγια θέση της ότι μόνο από κοινού μπορεί η Ευρώπη να διαφυλάξει τα συμφέροντά της στον σημερινό παγκόσμιο ανταγωνισμό. «Ακόμη και αν είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς για μας, δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης ήταν μια ιδέα ειρήνης. Βλέπουμε όλοι ότι ο κόσμος βρίσκεται σε αναταραχή. Η ειρήνη που έχουμε στην Ευρώπη εδώ και πολλά χρόνια, δεν είναι αυτονόητη», σημείωσε, αλλά έσπευσε να διαβεβαιώσει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αρκετά ισχυρή ώστε να δώσει τη σωστή απάντηση στη σημερινή μέρα.

Αναφερόμενη στη διαδικασία εξόδου μιας χώρας από την ΕΕ, η Καγκελάριος επισήμανε ότι θα διαρκέσει χρόνια και ότι μέχρι την ολοκλήρωσή της η Βρετανία παραμένει μέλος της ΕΕ.


newsbomb.gr

Νεοφιλελευθερισμός-γερμανικός ιμπεριαλισμός δολοφόνησαν την Ευρώπη των λαών...

Όταν ο ελληνικός λαός πέρυσι τέτοια εποχή φώναζε ένα βροντερό "όχι" στην άγρια, ταξική λιτότητα η Ανγκ. Μέρκελ κι ο Β. Σόιμπλε πίστευαν ότι είχαν το περιθώριο να τον αγνοήσουν και να εκβιάσουν την ελληνική κυβέρνηση με ένα τρίτο μνημόνιο με το "This is a coup". Βυθισμένη στην αλαζονεία τής απόλυτης εξουσίας της η γερμανική ελίτ θεωρούσε πως θα μπορούσε να επιβάλλει εσαεί το μείγμα νεοφιλελευθερισμού- υποκριτικής δημοσιονομικής πειθαρχίας σε όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς χωρίς να ανοίγει μύτη. Κι αν η χώρα μας ήταν πολύ μικρή κι αδύναμη για να γκρεμίσει με μια πιστολιά το γερμανικό ιμπέριουμ, ο Αλέξης Τσίπρας κι ο Γιάνης Βαρουφάκης ήταν εκείνοι που προκάλεσαν τις πρώτες σοβαρές ρωγμές στο τείχος, το οποίο σήμερα, μετά από το Brexit, είναι έτοιμο να καταρρεύσει...

Είναι πολύ βολικό για το Βερολίνο να κατηγορήσει τον πατροπαράδοτο απομονωτισμό των Βρετανών, οι οποίοι ποτέ δεν είδαν την Ευρωπαϊκή Ένωση ως το σπίτι τους. Και πώς, άλλωστε, όταν διοικούταν από το γερμανογαλλικό διευθυντήριο, το οποίο εδώ και κάποια χρόνια είναι αποκλειστικώς γερμανικό; Οι Βρετανοί μπορεί να μην επιθυμούν τη γερμανική Ευρώπη γιατί την θέλουν βρετανική, αυτό ωστόσο δεν σημαίνει πως η ρίζα τού κακού δεν βρίσκεται στο γερμανικό ιμπεριαλισμό, ο οποίος αιματοκύλισε δις τον 20ό αιώνα κι αναστήθηκε την ημέρα τής επανένωσης των δύο Γερμανιών. Αν, πάντως, για κάτι περισσότερο από όλα τα άλλα θα έπρεπε να κατηγορούν τους εαυτούς στο Νησί, είναι πως το "καύσιμο" για το γερμανικό οικονομικό επεκτατισμό σε βάρος όλων των υπόλοιπων το πρόσφεραν η πρώην πρωθυπουργός τους Μ. Θάτσερ και οι επίγονοί της, οι οποίοι κατόρθωσαν να μετατρέψουν την περιθωριακή νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία σε πυρήνα τής ευρωπαϊκής πολιτικής από το Μάαστριχτ και μετά, καθώς και βασικό επιχείρημα στα χέρια των επίδοξων κάιζερ...

Μπορούμε όλοι, επίσης, να κατηγορούμε το λούμπεν προλεταριάτο, τον "εχθρό λαό", που μέσα στην απελπισία του στρέφεται όλο και περισσότερο στην ακροδεξιά. Για χάρη τής συζήτησης ας αποδεχθούμε πως κι ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας επικίνδυνος λαϊκιστής. Τα καμπανάκια, ωστόσο, για το σύστημα προκειμένου να διασωθεί από όλους αυτούς ήταν πολλά, αλλά οι ελιτιστές αδιαφόρησαν γι' αυτά, προτίμησαν να πουλήσουν ακόμα και το σκοινί που θα κρεμαστούν από το να πάρουν μέτρα που θα απομείωναν τις κοινωνικές ανισότητες...

Ζήτησαν και πήραν το αίμα τού ελληνικού, του κυπριακού, του πορτογαλικού και του ιρλανδικού λαού με τα μνημόνια, για να τους τιμωρήσουν που τσίμπησαν στο δόλωμα της καπιταλιστικής ψευδοευμάρειας που οι ίδιοι τους πέταξαν. Ζήτησαν, επίσης, και πήραν το αίμα τού ιταλικού, του ισπανικού ή του γαλλικού λαού με άλλου είδους μέτρα λιτότητας νεοφιλελεύθερης έμπνευσης, με αποτέλεσμα σήμερα να διεκδικούν με σοβαρές βλέψεις την εξουσία κλόουν όπως ο Μπ. Γκρίλο και φασίστες όπως η Μ. Λε Πεν. Τρέμουν, μάλιστα, οι θαυμαστές τής Σχολής του Σικάγου στην ιδέα νίκης στις ισπανικές εκλογές των Unidos Podemos, όπως τρέμουν και το ΣΥΡΙΖΑ, μολονότι θα είχαν απαλλαγεί κι από αυτούς τους κινδύνους για τους ίδιους αν είχαν βάλει λίγο μέτρο στην απληστία τους...

Όλοι όσοι φωνάζαμε επί χρόνια για την ανάγκη αλλαγής πορείας τής Ε.Ε. αν θέλει να έχει λόγο ύπαρξης ήμασταν λαϊκιστές, αφελείς ευρωσκεπτικιστές ή θιασώτες των εθνικών κρατών κι όχι των ευρύτερων συνεργασιών. Η γραφειοκρατική ελίτ των Βρυξελλών πίστευε ότι θα ξεγελούσε τους Ευρωπαίους στην αιωνιότητα με κονδύλια για αυτοκινητόδρομους και για να μην παράγουν τίποτα κι εκείνοι θα έκαναν πως δεν έβλεπαν την απόλυτη υποταγή της στο κεφάλαιο, ιδίως το γερμανικό, τη δίχως τέλος λιτότητα ή την έλλειψη πραγματικής δημοκρατίας στη λήψη αποφάσεων. Το παγόβουνο ήταν μπροστά μας, αλλά στην Κομισιόν, στο Βερολίνο και στο Παρίσι συνέχιζαν να χορεύουν ανέμελοι πιστεύοντας ότι ο μόνος που θα πλήρωνε με τη ζωή του την πρόσκρουση θα ήταν ο λαουτζίκος στο αμπάρι...

Εξακολουθώ να οραματίζομαι την Ενωμένη Ευρώπη ως την καλύτερη απάντηση στους εθνικισμούς που γεννούν πολέμους. Αισθάνομαι πολύ περισσότερο ευρωπαϊστής από τις διάφορες Μέρκελ και τους διάφορους Σόιμπλε, από όλους μαζί τους λακέδες των μπουρζουάδων που μας οδηγούν από τη μία κρίση στην επόμενη σε ρυθμούς αστραπής και οι οποίοι διέλυσαν το κοινό μας μέλλον με το φαρισαϊσμό και τις εμμονές τους. Το Brexit, όπως άλλωστε και το Grexit, δεν είναι ο ορθολογικότερος τρόπος για να βάλουμε μυαλό, αφού πιθανότατα θα υλοποιήσει εφιαλτικά σενάρια επικράτησης της μισαλλοδοξίας. Ας προσπαθήσουμε, όμως, να το μετατρέψουμε σε απαρχή μιας άλλης Ευρώπης, περισσότερο δημοκρατικής και δίκαιης. Πριν ζήσει και η δική μας γενιά έναν παγκόσμιο πόλεμο. Στη ζωή, άλλωστε, αναπότρεπτο είναι μόνο ό,τι δεν επιχειρήσεις να αποτρέψεις...

http://tripioevro.blogspot.gr

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Η διάλυση μιας αγοραίας Ένωσης

Η Ευρωπαϊκή Ένωση παραδομένη εδώ και χρόνια στην καταστροφική και απάνθρωπη λογική και πολιτική της "ανάπτυξης", έφτασε στην κορύφωση του αδιεξόδου της

του Γιάννη Μακριδάκη

Κατάφερε να αντιστρέψει κάθε έννοια και να απαξιώσει κάθε ιδανικό και αξία, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστεί μέσα στην αδιέξοδη πολιτική της απομύζησης των ανθρώπων της και των πατρίδων τους με γνώμονα το συμφέρον των Αγορών.

Μετατράπηκε έτσι σε απόλυτα συντηρητική και κυβερνήθηκε από τους πλέον διεφθαρμένους και χυδαίους πολιτικούς, αντάξιους φυσικά των πολιτικών που ακολούθησαν. Το αποτέλεσμα είναι να φαντάζει πλέον ως προοδευτική η αλλαγή πορείας του κάθε κράτους προς τα πίσω, δηλαδή ξανά προς την "ιδιώτευση", προς την αποχώρηση, προς το μέλλον εκτός αυτής της αποτυχημένης γερμανοκρατούμενης Ένωσης και συνέπεια αυτού η ενδυνάμωση για άλλη μια φορά στην σύντομη ιστορική πορεία του καπιταλισμού των κατά τόπους εθνικιστικών πολιτικών μορφωμάτων, με ό,τι δυσοίωνο σημαίνει αυτό για το μέλλον μας ως ανθρωπότητα.
Η Αριστερά της Ευρώπης φέρει τεράστιες ευθύνες για αυτή την κατάληξη. Διότι αντί να δείξουν τον άλλο δρόμο ως όφειλαν να βλέπουν και να υπηρετούν οι ίδιοι, τον δρόμο των Αξιών και της αρμονικής συνύπαρξης σε μια Ένωση Πολιτών, η οποία θα έχει ως Αρχή τον σεβασμό στις πολιτισμικές, φυσικές, οικονομικές και λοιπές ιδιαιτερότητες κάθε λαού και τόπου, προσαρμόστηκαν καλύτερα από τους αντιπάλους τους στην παράλογη και χυδαία ισοπεδωτική λογική του χρηματοοικονομικού συστήματος και αλώθηκαν από αυτήν, υπηρέτησαν και αυτοί την "ανάπτυξη", συνέβαλαν δηλαδή καθοριστικά στην δημιουργία της Ε.Ε. των Αγορών και των Τραπεζών, που θεωρεί τους πολίτες της αριθμούς και τις πατρίδες τους απαξιωμένα οικόπεδα προς ισοπέδωση.

Η διάλυση αυτής της ανόητης και ανήθικης ΕΕ είναι ιστορικά πλέον προ των πυλών. Παρότι φαντάζει ίσως επιθυμητή, διότι μόνον έτσι υπάρχει πιθανότητα να επανασυγκολληθεί υπό μη αγοραίους όρους, μέχρι να γίνει αυτό και αν ποτέ γίνει, το κοινό μας μέλλον, με τον καθένα περιχαρακωμένο στα ίδια συμφέροντα και τον εθνικισμό να καλπάζει, δεν προδιαγράφεται ευοίωνο.

 thepressproject.gr

Η Ευρώπη του τέταρτου Ράιχ

Αποτελεί αυτοκτονία να ανήκει μία χώρα στη γερμανική πλέον ΕΕ, την οποία έχει ανακατασκευάσει για να απομυζεί η πρωσική κυβέρνηση – κάτι που πιστεύει η πλειοψηφούσα δεξιά παράταξη της Ιταλίας, τασσόμενη εναντίον του ευρώ
.
“Το ευρώ δεν είναι ένα νόμισμα, αλλά μία μορφή διακυβέρνησης, με στόχο την κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας των χωρών που το έχουν υιοθετήσει – καθώς επίσης την καταστροφή των κοινωνικών επιτευγμάτων. Αυτό που δεν κατάφερε η Γερμανία με τα τανκ πριν από 70 χρόνια, προσπαθεί να το επιτύχει σήμερα μέσω των δεσμών του ευρώ”


Έχοντας αναφερθεί ήδη στην ιταλική τραγωδία, ως αποτέλεσμα της υιοθέτησης του ευρώ από μία χώρα που κυριολεκτικά καταστράφηκε από τη συγκεκριμένη επιλογή της, θεωρούμε σκόπιμο να αναφέρουμε ακόμη περισσότερες λεπτομέρειες – έτσι ώστε να κατανοήσουμε όλοι εμείς οι Έλληνες πως δεν είμαστε οι μοναδικοί, οι οποίοι υποφέρουν από τη γερμανική μπότα.

Από τη συγκεκριμένη μορφή διακυβέρνησης καλύτερα που κρύβεται πίσω από το κοινό νόμισμα, για χάρη του οποίου παραδώσαμε την εθνική μας ταυτότητα (άρθρο), χάνοντας τελικά την εθνική μας κυριαρχία – μακράν το νούμερο ένα σήμερα πρόβλημα της πατρίδας μας, ακολουθούμενο από την υπερχρέωση, καθώς επίσης από τη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής μας περιουσίας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τασσόμαστε εναντίον της Ευρωζώνης, του ευρώ και της ΕΕ, αφού γνωρίζουμε πολύ καλά τα πλεονεκτήματα τους (ανάλυση). Εν τούτοις, είμαστε εντελώς αντίθετοι με την προσπάθεια της γερμανικής κυβέρνησης που υπηρετεί την βιομηχανική ελίτ της χώρας, όπως κάποτε ο Χίτλερ, να κατακτήσει με οικονομικά όπλα την Ευρώπη – χρησιμοποιώντας ως πολιορκητικό κριό το κοινό νόμισμα.

Δυστυχώς λοιπόν το ευρώ έχει μετατραπεί στο νόμισμα των σκλάβων, κατά τους Ιταλούς (άρθρο), ενώ αποτελεί ταυτόχρονα ντροπή να ανήκει κανείς σε μία ένωση, στην ΕΕ, η οποία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τις ιδρυτικές της αρχές – δεν σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία, την ισότητα, το Κράτος Δικαίου και τη Δημοκρατία, όπως τεκμηριώθηκε από την πρόσφατη συμφωνία της με την Τουρκία.

Ειδικά όσον αφορά τώρα την Ιταλία, οι κατηγορίες της γερμανικής κυβέρνησης εναντίον της, έτσι όπως αυτές διατυπώνονται από τα ΜΜΕ, δεν περιορίζονται πλέον σε τετριμμένες εκφράσεις – όπως διαφθορά, υπερβολική γραφειοκρατία και μη παραγωγικοί εργαζόμενοι. Ακόμη χειρότερα, οι Γερμανοί κουνούν πια επιτιμητικά το ηθικό δάχτυλο του «προτεστάντη διδασκάλου» στην Ιταλία, λόγω του μειωμένου ρυθμού ανάπτυξης της – παρά το ότι γνωρίζουν πως η πρωταθλήτρια της διαφθοράς, η Αιθιοπία, χαρακτηρίζεται από υψηλή ανάπτυξη, ενώ η Φιλανδία, πρότυπο στην ηθική, καθώς επίσης στη λειτουργία του δημοσίου, βυθίζεται σε συνεχώς μεγαλύτερα προβλήματα.

Φυσικά η άρια ευρωπαϊκή φυλή στο βασίλειο των Βρυξελών, δεν δίνει καμία σημασία στις αναρίθμητες απάτες της Γερμανίας – όπως στο σκάνδαλο της Volkswagen, στη διαφθορά της Siemens, στη λειτουργία φορολογικών παραδείσων ξεπλύματος μαύρου χρήματος (πηγή), στην κλοπή των ελληνικών αεροδρομίων και στο χρηματισμό δεκάδων πολιτικών από τη γερμανική βιομηχανία. Ούτε βέβαια στη δημιουργική λογιστική των ετών 2002/04 με τη βοήθεια της ΕΚΤ, καθώς επίσης στα τεράστια πλεονάσματα της Γερμανίας εις βάρος των εταίρων της μετά το 2008 – στα οποία οφείλεται ουσιαστικά η χρεοκοπία πολλών χωρών της Ευρωζώνης.

Το ίδιο συμβαίνει με το επιχειρηματικό μοντέλο της Γερμανίας, το οποίο στηρίζεται στο τιμολογιακό dumping – όπως τεκμηριώθηκε πριν τρία χρόνια, από την απασχόληση χιλιάδων διακινούμενων εργατών της Ανατολικής Ευρώπης στη βιομηχανία κρεάτων της, με μισθούς πείνας (3 € την ώρα), όταν το Βέλγιο κατέθεσε αγωγή εναντίον της στην Κομισιόν (πηγή).

Το ότι χοιρινά που εκτρέφονται στην Ανατολική Ευρώπη εισάγονται στη Γερμανία μέσα από εταιρικά σχήματα χαμηλής φορολόγησης, με έδρα την Ολλανδία και την Ιρλανδία, επεξεργάζονται εκεί με μισθούς Ρουμανίας και στη συνέχεια τοποθετείται η σφραγίδα «Made in Italy» για να πουληθούν ως εγχώρια στην Ιταλία, ελάχιστα απασχόλησε την Κομισιόν, ενώ δεν δημοσιοποιήθηκε ευρύτερα από τα ΜΜΕ  – εύλογα, αφού διοικούνται ή ελέγχονται απολυταρχικά από την καγκελάριο, καθώς επίσης από το σκοτεινό υπουργό οικονομικών της.
.

Οι κοσμοϊστορικές μεταρρυθμίσεις

Περαιτέρω, η ιταλική κοινή γνώμη δεν ενημερώθηκε για τα παραπάνω, χειραγωγούμενη με τα κροκοδείλια δάκρυα της υπουργού εργασίας στην κυβέρνηση τεχνοκρατών που επέβαλλε ουσιαστικά η ΕΚΤ – όταν ανακοίνωνε τις μειώσεις των συντάξεων, τη δολοφονία των 160.000 προώρων συνταξιούχων που βρέθηκαν στο δόμο χωρίς δουλειά και χωρίς χρήματα, την επιβολή φόρων στα ακίνητα, την αύξηση του ΦΠΑ κατά 2 μονάδες κοκ (πηγή).

Το να επιβάλλεις όμως σε έναν λαό, κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης κρίσης μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, συνταγές της δημοκρατίας της Βαϊμάρη που εξέθρεψαν το Χίτλερ, κοσμοϊστορικές μεταρρυθμίσεις όπως τις χαρακτήρισε η WSJ διορίζοντας επί πλέον την κυβέρνηση του, δεν είναι ότι καλύτερο για τη Δημοκρατία – γεγονός που επεξηγεί γιατί σήμερα οι Ιταλοί, έχοντας επιτέλους ξυπνήσει από τη σιωπή των αμνών, τοποθετούνται πλειοψηφικά υπέρ της εξόδου της χώρας τους από τη νομισματική ένωση, ενδεχομένως επίσης από την ΕΕ.

Έπαψαν λοιπόν να πιστεύουν αυτά που τους είχε υποσχεθεί ο σοσιαλδημοκράτης R. Prodi, πρώην σύμβουλος της Goldman Sachs και επίτροπος στην ΕΕ, σύμφωνα με τον οποίο «Με το ευρώ θα δουλεύουμε μία ημέρα λιγότερο και θα κερδίζουμε χρήματα μίας ημέρα περισσότερο» – δηλαδή, θα εργαζόμαστε για τέσσερις μόνο ημέρες, αλλά θα πληρωνόμαστε για έξι! Ο ίδιος όμως άνθρωπος, το Φεβρουάριο του 2013, σε συνέντευξη του στην τηλεόραση ανέφερε πως ο μοναδικός κερδισμένος από το ευρώ είναι η Γερμανία – χαρακτηρίζοντας τη χώρα ως την Κίνα της Ευρωζώνης (πηγή).

Ένας άλλος σοσιαλδημοκράτης, ο πρώην πρωθυπουργός E. Letta, είχε γράψει το 1997 ένα βιβλίο με τον τίτλο «Ευρώ, ΝΑΙ! Πεθαίνοντας για το Μάαστριχτ» – ενώ υπήρχαν πολλοί άλλοι υποστηρικτές του κοινού νομίσματος και της ΕΕ κατά τη διάρκεια του παρελθόντος, χωρίς να συνειδητοποιούν πως συνέβαλλαν στη μετατροπή της Ευρώπης στο τέταρτο Ράιχ της Γερμανίας.
.

Η κυβερνητική αλλαγή

Συνεχίζοντας, ο σημερινός σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός της Ιταλίας υπεξαίρεσε την εξουσία το Φεβρουάριο του 2014, με μία «εσωκομματική μαχαιριά» – απομακρύνοντας το «σύντροφό» του E. Letta, για να ανακηρυχθεί ο νεώτερος ηγέτης της χώρας από την εποχή του Μουσολίνι (πηγή).

Το σύνθημα του ήταν η καταπολέμηση της διαφθοράς και η κατατρόπωση της εγχώριας Ολιγαρχίας προς όφελος του λαού, έτσι ώστε η Ιταλία να βρει ξανά την παλαιά της λάμψη – αν και, όπως αποδείχθηκε, χρηματοδοτείται από ένα επενδυτικό κεφάλαιο με έδρα το Λονδίνο, ο διαχειριστής του οποίου βρέθηκε σε λίστα φοροφυγάδων (πηγή).

Σε κάθε περίπτωση, ο νεαρός πρωθυπουργός περιόρισε τα απεργιακά δικαιώματα των Ιταλών, απελευθέρωσε σημαντικά τις απολύσεις, ενώ προσάρμοσε τον εκλογικό νόμο στις ανάγκες των παλαιών κομμάτων. Ειδικά όσον αφορά τις απεργίες δήλωσε τα εξής: «Δεν υπάρχει λόγος να διαπραγματεύεται κανείς με τα συνδικάτα. Τα συνδικάτα μπορούν να διαπραγματεύονται μόνο με τους εργοδότες«.

Όσον αφορά τις επαναστατικές εκλογικές του υποσχέσεις, σύμφωνα με τις οποίες η κρατική τηλεόραση δεν θα επηρεαζόταν πια από την πολιτική, έκανε ακριβώς τα αντίθετα – υιοθετώντας έναν νόμο που ενισχύει την επιρροή της κυβέρνησης στα κανάλια. Χωρίς να επεκταθούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες, στην Ιταλία συμβαίνει ότι ακριβώς και στην Ελλάδα – γεγονός που περιγράφηκε ως εξής από γνωστό συγγραφέα της χώρας:

«Όλα όσα θεωρούνταν απαράδεκτα από την κυβέρνηση Berlusconi, εναντίον της οποίας θα είχαν επαναστατήσει οι Ιταλοί εάν ήθελε να τα εφαρμόσει, ανήκουν σήμερα στη βασική πολιτική γραμματική του Renzi – ο οποίος έχει υποταχθεί στη Γερμανία«.

Σε αντίθεση βέβαια με την Ελλάδα, η Ιταλία δεν έχει ακόμη εφαρμόσει πλήρως την πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης – οπότε είναι αδύνατον να ανταγωνιστεί τη Γερμανία, αφού οι μισθοί των εργαζομένων της είναι σημαντικά υψηλότεροι (γράφημα). Έναντι αυτού ο πρωθυπουργός υποσχέθηκε στην καγκελάριο τη μείωση των ελλειμμάτων, μέσω της αύξησης των φόρων, καθώς επίσης του περιορισμού των δημοσίων δαπανών – άρα του κοινωνικού κράτους, για να επεκταθούν αργότερα οι γερμανικές επιχειρήσεις στην Ιταλία.
.
ΓΡΑΦΗΜΑ-Ευρώπη, κατα κεφαλήν εργατικό κόστος
.
Το πώς όμως θα μπορούσε να εξελιχθεί η Ιταλία στην ατμομηχανή της Ευρώπης, όπως είχε υποσχεθεί στο παρελθόν ο Ιταλός πρωθυπουργός (πηγή), κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, είναι ασφαλώς ακατανόητο – γεγονός που τεκμηριώνει πως όλες «οι επαρχίες της Ρώμης» (Γερμανίας) υιοθετούν μία ρητορική, σκοπός της οποίας είναι αποκλειστικά και μόνο η χειραγώγηση των λαϊκών μαζών, με εκκωφαντικά ψεύτικες υποσχέσεις.

Φυσικά η ατμομηχανή του Ιταλού αποδείχθηκε πως δεν είχε καθόλου ατμό – αφού κανένας δεν επενδύει, ενώ η χώρα έχει βυθιστεί σε ένα αποπληθωριστικό σπιράλ, από το οποίο δεν φαίνεται να υπάρχει καμία διέξοδος.

Με τη σειρά της λοιπόν αποτελεί βορά στο πιάτο της Γερμανίας, όπως η Ισπανία, καθώς επίσης πολλά άλλα κράτη – μεταξύ των οποίων και η Γαλλία, η οποία κυβερνάται ανάλογα από σοσιαλδημοκράτες. Η κυβέρνηση της Ελλάδας βέβαια ευρίσκεται ακόμη σε μία διαδικασία μεταβολής της σε σοσιαλδημοκρατική – ιδανική για τις ανάγκες της Γερμανίας.
.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις ο πρωθυπουργός της Ιταλίας θα έχανε τις εκλογές, εάν διενεργούταν σήμερα – αντικαθιστάμενος από τον ηγέτη της δεξιάς M. Salvini, ο οποίος είναι εναντίον της Ευρωζώνης, έχοντας υιοθετήσει το σλόγκαν «Ελεύθεροι και ισχυρότεροι – ποτέ πια σκλάβοι αυτής της Ευρώπης«.

Τυχόν όμως έξοδος της Ιταλίας από την Ευρωζώνη, η οποία προϋποθέτει την έξοδο της από την ΕΕ, θα σήμαινε το τέλος του κοινού νομίσματος – τη διάλυση του. Εν τούτοις, τόσο ο Γάλλος υπουργός οικονομικών, όσο και ο Γερμανός συνάδελφός του δήλωσαν πως μπορεί μεν να διαλυθεί η ΕΕ, αλλά το ευρώ θα συνεχίσει να υπάρχει (πηγή) – γεγονός που ενισχύει τις υποψίες, σύμφωνα με τις οποίες οι δύο χώρες έχουν κρυφά σχέδια στα συρτάρια τους, τα οποία θα χρησιμοποιήσουν όταν υπάρξει ανάγκη.

Φαίνεται πάντως πως η Γαλλία δεν έβαλλε μυαλό από τις ζημίες που υπέστη κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων από τη Γερμανία – οπότε θα οδηγηθεί ξανά στην ίδια παγίδα, εάν φυσικά δεν μεσολαβήσει η αλλαγή της κυβέρνησης της, η οποία λέγεται πως είναι η χειρότερη των τελευταίων δεκαετιών.
analyst.gr

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Brexit – Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα

Πιτσιρίκος


Πανικός επικρατεί στην Βρετανία μετά την επικράτηση του Brexit στο δημοψήφισμα, αφού εκατομμύρια Βρετανοί συνωστίζονται μπροστά στα ATM, ενώ εκατομμύρια άλλοι εγκαταλείπουν πανικόβλητοι τη χώρα.

Η νίκη του Brexit θεωρείται βέβαιη, αν και δεν έχουν καταμετρηθεί ακόμα οι ψήφοι από το Κάτω Λαμπραντόρ και το Δώθε Τζακ Ράσελ, οπότε μπορεί να υπάρξει καμιά συγκλονιστική ανατροπή.

Μετά την επικράτηση του Brexit, η Βρετανία θα απομακρυνθεί από την Ευρώπη και θα πάει στο Βόρειο Πόλο, ενώ θα πέσει και ακρίδα.

Οι συνέπειες της εξόδου της Βρετανίας θα είναι τραγικές για την Ευρωπαϊκή Ένωση που τα πήγαινε τόσο καλά τώρα τελευταία, ρε γαμώτο.

Οι Βρετανοί σκέφτηκαν εθνικιστικά, σε αντίθεση με τους Γερμανούς που δεν σκέφτονται καθόλου εθνικιστικά και έχουν συνέχεια στο μυαλό τους το κοινό καλό.

Πραγματικά, είναι απαράδεκτο και εξοργιστικό όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι να έχουν μέρα-νύχτα στο μυαλό τους την ενωμένη Ευρώπη και οι Βρετανοί να κοιτάνε την πάρτη τους.

Ενδεχόμενη έξοδος της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, εκθέτει ανεπανόρθωτα την Ελλάδα, αφού αυτό θα σημαίνει πως στην Βρετανία μετράει τι ψηφίζουν οι πολίτες στο δημοψήφισμα και δεν είναι προτεκτοράτο-μπανανία- αποικία.

Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να κάνει διάβημα στην βρετανική και να ανακαλέσει τον Έλληνα πρέσβη στο Λονδίνο, γιατί δεν είναι δυνατόν η Βρετανία να εφαρμόζει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και να μας κάνει ρεζίλι, εμάς που γεννήσαμε την Δημοκρατία και δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού στους βαρβάρους, αλλά κάναμε το λάθος να τα δώσουμε όλα στους άλλους, με αποτέλεσμα εμείς να ξεμείνουμε με τον Άδωνι Γεωργιάδη.

Η έξοδος της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεικνύει την αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αγνόησαν τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση γερμανοποιήθηκε, εθνικισμός και ρατσισμός φούντωσαν, και το ευρωπαϊκό όραμα έγιναν οι αγορές και η λιτότητα.

Αυτό δεν είναι όραμα, αυτό είναι εφιάλτης και κόλαση.

Αντί να επικρατήσουν οι πολίτες, επικράτησαν οι αγορές και οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών. Ξεχνάνε πως η γραφειοκρατία διέλυσε κοτζάμ Σοβιετική Ένωση, στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα κολλήσει;

Τούτων δοθέντων, η ψήφος των Βρετανών πολιτών ήταν γενναία και σοφή, ενώ μόνο καλό θα κάνει στους πολίτες της Ευρώπης.

Άντε να διαλυθεί -και επίσημα- αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση και να φτιάξουμε μια νέα δημοκρατική και σοσιαλιστική.

Γιατί η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης είναι μια υπέροχη ιδέα.

Η πόρτα άνοιξε.

Ο τελευταίος να την κλείσει.

(Πόσο θλιβεροί οι Έλληνες Μενουμευρώπηδες. Ειδικά, οι «διανοούμενοι» και οι «πνευματικοί άνθρωποι» που προσπαθούν να πείσουν ένα ολόκληρο λαό πως πρέπει να είναι δούλος και προσκυνημένος. Άξιος ο μισθός τους.)

(Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε ένα ζευγάρι νεαρών Βρετανών που χτες φασώνονταν ακριβώς μπροστά μου στην παραλία –με τέτοιο πάθος που θα σκεφτόσουν πως είναι Βραζιλιάνοι και όχι Βρετανοί-, αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους λουόμενους και για το δημοψήφισμα στην πατρίδα τους. Αρχικά, αυτός της έκανε μασάζ –τζέντλεμαν- και μετά του έκανε αυτή. Αφού κολύμπησαν, κόλλησαν μεταξύ τους και κάπου εκεί εγώ πήρα την πετσέτα μου και πήγα παρακάτω, όχι επειδή σοκαρίστηκα αλλά επειδή ήταν και οι δυο πάρα πολύ αδύνατοι και μου προκαλούν άγχος οι πολύ αδύνατοι άνθρωποι, γιατί σκέφτομαι πως μπορεί να τραυματίσει ο ένας τον άλλον την ώρα του έρωτα με όλα αυτά τα κόκαλα που προεξέχουν και χτυπάνε μεταξύ τους. Ήθελα να τους πάρω να τους πάω σε μια ταβέρνα να τους ταΐσω τους πεινάλες αλλά δεν ήθελα να τους διακόψω την ώρα που αγνοούσαν το δημοψήφισμα στην πατρίδα τους και ψήφιζαν έρωτα.)

pitsirikos

Brexit: Τον τελευταίο λόγο τον είχαν οι άνθρωποι και όχι οι τραπεζίτες

Πηγή: Παναγιώτης Σωτήρης - "Unfollow"

Η επικράτηση του Brexit στο Βρετανικό δημοψήφισμα συμπυκνώνει τη βαθιά κρίση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και υπενθυμίζει ότι αυτό που ονομάζουμε «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» είναι μια πολιτική, οικονομική και νομισματική διαδικασία που διαμορφώθηκε ερήμην των πολιτών και σε σύγκρουση με τα συμφέροντα της πλειοψηφίας τους. Το καλό νέο είναι ότι αυτή τη φορά τον τελευταίο λόγο τον είχαν οι πολίτες.

Παρά την ενεργό υποστήριξη υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ που έδειξε το City του Λονδίνου και όλοι οι μεγάλοι χρηματοικονομικοί όμιλοι, παρά την ενεργό στράτευση σε αυτή την κατεύθυνση των Εργατικών, των συνδικάτων, μεγάλου μέρους τους Τύπου, παρά τη συστράτευση του κύριου όγκου των Συντηρητικών και των περισσότερων υπουργών, παρά την ωμή παρέμβαση του Μπαρακ Ομπάμα και των ΗΠΑ υπέρ του Remain με το επιχείρημα ότι η «ειδική σχέση» Βρετανίας – ΗΠΑ εξακολουθεί να έχει ως αναγκαία συνθήκη την παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ, παρά την εκστρατεία του φόβου, παρά τις εκτεταμένες δυνατότητες αυτοεξαίρεσης που εξασφάλισαν ο Κάμερον από την ΕΕ, οι Βρετανοί πολίτες αποφάσισαν να ψηφίσουν υπέρ της εξόδου.

Σε πείσμα της ρητορικής ότι η ψήφος αυτή ήταν ξενόφοβη, συντηρητική, ρατσιστική, οι έρευνες κοινής γνώμης έδειξαν ότι τα κίνητρα των ψηφοφόρων του Brexit ήταν περισσότερο η αγωνία για την οικονομική κατάσταση των οικογενειών και των παιδιών τους ή η επιθυμία να διασωθεί ό,τι έχει μείνει από το κράτος πρόνοιας. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι το Brexit ήταν πλειοψηφικό σε μεγάλο μέρος των παραδοσιακών οχυρών του Εργατικού Κόμματος στην Αγγλία και την Ουαλία, παρά την ενεργό στράτευση του Τζέρεμι Κόρμπιν στην υπόθεση της παραμονής.

Στην πραγματικότητα, εάν κανείς ήθελε να μιλήσει με όρους κοινωνικών δυνάμεων στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας έγινε φανερό ότι η παραμονή ήταν κατά βάση η επιλογή των κυρίαρχων τάξεων. Παρά την παρουσία επιφανών στελεχών του Συντηρητικού Κόμματος στην καμπάνια του Brexit και τη στήριξη των περισσότερων συνδικάτων στην παραμονή, οι περισσότερες Βρετανικές επιχειρήσεις αντιμετώπισαν με φόβο το ενδεχόμενο της εξόδου, θεωρώντας ότι αποπομπή από τον Ευρωπαϊκό οικονομικό χώρο θα ήταν πλήγμα και το ίδιο ισχύει για τις Τράπεζες. Η ξεροκεφαλιά της επιμονής στην έξοδο αφορούσε πολύ περισσότερο εργατικά και μικροαστικά στρώματα που αντιμετωπίζουν την ΕΕ ως παράγοντα υπονόμευσης των δικαιωμάτων τους. Όχι πώς δεν μέτρησε ένα συντηρητικό αντανακλαστικό απέναντι στο ζήτημα της μετανάστευσης, αλλά θα ήταν λάθος να αποδώσουμε το αποτέλεσμα κατεξοχήν σε αυτό.

Την ίδια στιγμή η Βρετανία αποδεικνύεται μια χώρα περισσότερο παρά ποτέ διαιρεμένη. Η Αγγλία και η Ουαλία έκριναν το αποτέλεσμα υπέρ της εξόδου την ώρα που η Σκωτία και η Βόρεια Ιρλανδία εμφανώς τάχτηκαν υπέρ της παραμονής. Αλλά ακόμη και στο εσωτερικό της Αγγλίας ήταν χαρακτηριστική η διαφορά ανάμεσα στο Λονδίνο και την «βαθειά Αγγλία» που κατεξοχήν ψήφισε υπέρ του Brexit.

Προφανώς και μένει να δούμε με ποιο τρόπο το αποτέλεσμα αυτό θα μεταφραστεί σε μια συγκεκριμένη διαδικασία για την έξοδο και προφανώς θα υπάρξει μια περίοδος έντονης διαπραγμάτευσης για τους όρους με τους οποίους αυτό θα δρομολογηθεί, δεδομένου και του δαιδαλώδους θεσμικού πλαισίου της ΕΕ. Όμως, η ουσία είναι ότι αυτή τη στιγμή βλέπουμε μια από τις πιο μεγάλες θεσμικές και πολιτικές κρίσεις της ιστορίας της ΕΕ.

Τριάντα χρόνια μετά την Ενιαία Πράξη και το ξεκίνημα της πορείας για τη μετάβαση από την ΕΟΚ στην ΕΕ, μια μεγάλη Ευρωπαϊκή χώρα, και δη αυτή που διεκδίκησε και πήρε τις μεγαλύτερες παραχωρήσεις, αποφασίζει με δημοκρατική διαδικασία την έξοδό της. Τίποτα δεν θα είναι ίδιο στην ΕΕ μετά από αυτό, ακόμη και εάν η γραφειοκρατία των Βρυξελών και οι «γκρίζες εξοχότητες» των ευρωπαϊκών θεσμών προσπαθήσουν να παρουσιάσουν μια εικόνα κανονικότητας.

Την ίδια στιγμή υπάρχει ένας μεγάλος ελέφαντας στο ευρωπαϊκό σαλόνι: η πραγματική βούληση των πολιτών. Μια από τις παραμέτρους της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, που οι υπεύθυνοί της απέφευγαν όπως ο διάολος το λιβάνι να αναφέρουν, ήταν η απλή αλήθεια ότι σχεδόν πάντα όποτε πλευρές της τέθηκαν άμεσα στην κρίση των πολιτών αυτοί αποφάσιζαν κατά της ολοκλήρωσης. Η πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης και δη το βάθεμά της με τη διαμόρφωση της ευρωζώνης αποφασίστηκαν χωρίς τη βούληση των πολιτών και σε αρκετές περιπτώσεις σε σύγκρουση σε αυτή. Αυτό είναι το πραγματικό και μη αντιστρέψιμο «δημοκρατικό έλλειμμα» της «Ενωμένης Ευρώπης».

Είναι σαφές ότι για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους θεσμούς της η συγκυρία καλεί σε ένα βαθύ αναστοχασμό για τα χαρακτηριστικά και την πορεία της. Στην πραγματικότητα δεν θα δούμε τίποτα από όλα αυτά, παρά μόνο ένα επιφανειακό damage control και κατά τα άλλα business as usual. Η Γερμανική επιθυμία για μια ΕΕ στην οποία όλοι θα εκχωρούν δικαιώματα και κρίσιμες πλευρές της εθνικής κυριαρχίας, με την εξαίρεση φυσικά της ίδιας της Γερμανίας που θεωρεί ανάθεμα κάθε βήμα προς τη διόρθωση των περιφερειακών ανισοτήτων ή το βάθεμα της αλληλεγγύης, σημαίνει ότι πολύ δύσκολα θα δούμε βήματα εξόδου από το σημερινό αδιέξοδο. Η λογική των «μνημονίων» και του «δεν υπάρχει δημοκρατική απόφαση ενάντια στις ευρωπαϊκές συνθήκες» θα παραμείνει η νέα ευρωπαϊκή κανονικότητα.

Την ίδια στιγμή, όμως, και εν μέσω ενός εντεινόμενου ευρωσκεπτικισμού σε όλη την Ευρώπη το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος σημαίνει και ένα τέλος στην «απαγόρευση σκέψης» πάνω στο θέμα της ΕΕ που είχε επιβληθεί, στην Ευρώπη, συχνά και με την πρωτοβουλία της Αριστεράς. Πλέον, νομιμοποιείται όποιος θέλει να θέσει το θέμα της ρήξης με την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, χωρίς να κινδυνεύει να θεωρηθεί παρίας. Και εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης η βαθιά ενδοσυστημική στην πραγματικότητα Ακροδεξιά μπορεί να χαϊδεύει αντιευρωπαϊκά αντανακλαστικά, αλλά δεν τολμά να θέσει στόχους ρήξης με την «Ευρώπη». Θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί αντανακλαστικά τέτοια, αλλά όχι να οργανώσει κίνημα που να αμφισβητήσει το «ευρωπαϊκό κεκτημένο». Εναπόκειται στις δυνάμεις που αναφέρονται στην χειραφέτηση και την πρόοδο να το κάνουν. Αρκεί φυσικά να απαλλαγούν από την ιδεοληψία του «αριστερού ευρωπαϊσμού», της βασικής σήμερα συμπύκνωσης της ανικανότητας της ευρωπαϊκής Αριστεράς να δει πέραν της μύτης της.

«Μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση», έλεγε κάποτε ο Μάο και αυτό μπορεί να εξηγήσει π.χ. την αναστάτωση των «διεθνών αγορών». Σε κάθε περίπτωση η 24η Ιουνίου ξημέρωσε καλά για την Ευρώπη και τους λαούς της. Ξημέρωσε με το χαμόγελο να είναι, για πρώτη φορά μετά από καιρό, με τη μεριά εκείνων που επιμένουν ότι οι πολίτες μπορούν να έχουν τον τελευταίο λόγο.

18 Ιούνη 1943 Η ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας

Στις 18 Ιουνίου 1943, η κατοχική κυβέρνηση Ράλλη ιδρύει τα Τάγματα Ασφαλείας για την καταπολέμηση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Ο Ιός της Ελευθεροτυπίας παρουσίασε πριν από μερικά χρόνια μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση για την επιχείρηση «αναθεώρησης» της ιστορίας και την προσπάθεια να ξεχαστούν τα εγκλήματα που διέπραξαν.

Όσο απομακρυνόμαστε από τη σκοτεινή περίοδο της Κατοχής, τόσο η μνήμη των επιζώντων αδυνατίζει, οι αξιόπιστες μαρτυρίες σπανίζουν και τα ιστορικά ντοκουμέντα εξαντλούνται. Τόσο το καλύτερο για την επιχείρηση «αναθεώρησης» της ιστορίας και την «επιστημονική εξαφάνιση» του ενοχλητικού παρελθόντος του εγχώριου δωσιλογισμού.

Φαίνεται πως η μνήμη της δεκαετίας του ’40 θα συνεχίσει για καιρό να στοιχειώνει την πολιτική ζωή αυτού του τόπου. Το διαπιστώσαμε για μια ακόμη φορά φέτος το καλοκαίρι, με τις αντιδράσεις που προκάλεσε η συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη στη Μακρόνησο.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του κ. Καραμανλή να αποποιηθεί τη σκοτεινή κληρονομιά της μεταπολεμικής εθνικοφροσύνης, επισκεπτόμενος μέχρι και τον Αη Στράτη, οι περισσότεροι από τους opinion leaders του κόμματός του προτίμησαν να ακολουθήσουν την πεπατημένη. Εφημερίδες της παράταξης έκαναν ξανά λόγο για «ξενοκίνητους κομμουνιστοσυμμορίτες» κι «επίορκους εισβολείς», ενώ δεν έλειψαν αυτοί που αναρωτήθηκαν δημόσια, γιατί οι πανεπιστημιακοί κ.λπ. διανοούμενοι της Ν.Δ. αποφεύγουν ν’ αντιπαραθέσουν στις «προκλήσεις» της άλλης πλευράς τη «σωστή» εκδοχή των γεγονότων της εποχής.

Πολύ φοβούμαστε ότι, όσοι εκδήλωσαν μ’ αυτό τον τρόπο την αγανάκτησή τους, δεν έχουν πάρει καθόλου χαμπάρι τις εξελίξεις της τελευταίας δεκαετίας στο πεδίο της εγχώριας ιστοριογραφίας. Το γεγονός, δηλαδή, ότι οι οργανικοί διανοούμενοι της Δεξιάς, όχι μόνο δεν «σιωπούν» όσον αφορά τη δεκαετία του ’40, αλλά κι έχουν από καιρό δρομολογήσει την αντεπίθεσή τους. Μόνο που αυτή η τελευταία δύσκολα μπορεί -προς το παρόν- να εκλαϊκευτεί πανηγυρικά, καθώς είναι μάλλον υπερβολικά προχωρημένη για τα γούστα του «μεσαίου χώρου».

Ο λόγος είναι απλός: αντί ν’ αντιπαρατάξει στο ΕΑΜ τις (μάλλον περιθωριακές, αριθμητικά) δεξιές αντιστασιακές οργανώσεις της εποχής, όπως έκανε παλιότερα η επίσημη ιστοριογραφία, το νέο συντηρητικό ιστοριογραφικό ρεύμα προτιμά να συμφιλιωθεί με το σκληρό πυρήνα της κατοχικής εθνικοφροσύνης, παρακάμπτοντας την αντίθεση «αντίσταση-δωσιλογισμός» κι αποκαθιστώντας πολιτικά την πιο «καθαρή» (και μαζική) αντικομμουνιστική δύναμη της εποχής: τα Τάγματα Ασφαλείας του 1943-44!

Δεν πρόκειται άλλωστε για ελληνική πρωτοτυπία, αλλά για το εγχώριο ισοδύναμο μιας σχολής με πανευρωπαϊκή εμβέλεια. Η τελευταία εμφανίστηκε μετά το 1989 ξαναγράφοντας την αντιφασιστική αντίσταση του 1940-45, με κύριο ερμηνευτικό εργαλείο όχι πλέον τα πολιτικά χαρακτηριστικά της σύγκρουσης, αλλά την «εμφύλια βία». Ακραία εκδοχή του όλου ρεύματος συνιστά η περιβόητη «Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού», με την οποία έχουμε ήδη ασχοληθεί («Ιός» 11.11.01).




Τα ελληνικά Ες Ες

Ας επανέλθουμε, όμως, στα δικά μας.

Με την ονομασία «Τάγματα Ασφαλείας» έμειναν γνωστές οι μονάδες που συγκροτήθηκαν το 1943-44 από τις κατοχικές αρχές για την καταπολέμηση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Σκοπός της δημιουργίας τους, εκτός από την «εξοικονόμηση γερμανικού αίματος», ήταν -σύμφωνα με τον τότε στρατιωτικό διοικητή της Ελλάδας, Αλεξάντερ Λέερ- «να χρησιμοποιηθεί πλήρως η αντικομμουνιστική μερίδα του ελληνικού λαού, για να εκδηλωθεί φανερά και να εξαναγκαστεί σε απροκάλυπτη εχθρότητα κατά της κομμουνιστικής μερίδας». Η διεύρυνση, με άλλα λόγια, των κατά τόπους συμμαχιών του κατοχικού μηχανισμού και η μετατροπή του πολέμου κατά της Αντίστασης σε εμφύλιο.

Το εγχείρημα υλοποιήθηκε με δύο μορφές: (α) 9 «ευζωνικά τάγματα», οργανωμένα από την ίδια τη δωσιλογική κυβέρνηση, συνολικής δύναμης 5.725 ανδρών, και (β) 22 «εθελοντικά τάγματα», ως επί το πλείστον αυτοτελώς συγκροτημένα, συνολικής δύναμης 16.625 ανδρών. Γενικός προϊστάμενος, και των μεν και των δε, ήταν ο αντιστράτηγος των Waffen SS, Βάλτερ Σιμάνα.

Στον ίδιο το Σιμάνα οφείλουμε και τον τελικό απολογισμό της δράσης των Ταγμάτων Ασφαλείας, λίγο μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα. Σε αναφορά του προς το Γενικό Επιτελείο των SS (2.11.44), εκτιμά ότι τα μεν εθελοντικά τάγματα «ήταν πολύτιμες βοηθητικές μονάδες στην ενεργή καταπολέμηση των συμμοριών» από τη Βέρμαχτ, τα δε ευζωνικά τμήματα «πολέμησαν τον Κομμουνισμό και τις συμμορίες του ΕΛΑΣ με αξιοσημείωτη επιτυχία». Την εκτίμησή του θα συμμεριστεί, στην υπηρεσιακή του απάντηση (10.11.44), και ο αρχηγός των SS, Χάινριχ Χίμλερ: «Σας εκφράζω τα συγχαρητήριά μου, επειδή κατορθώσατε να οργανώσετε τα υγιή και νομοταγή στοιχεία του Ελληνικού λαού στα τμήματα των Ελλήνων εθελοντών καθώς και των Ευζώνων, και να τα οδηγήσετε -σε αγαστή συνεργασία με τα δικά μας γερμανικά τμήματα- στον αγώνα κατά των μπολσεβίκων συνωμοτών μέχρι την τελευταία μέρα».

Οπως ήταν αναμενόμενο, οι ταγματασφαλίτες ταυτίστηκαν με την πιο σκοτεινή πλευρά της δράσης των κατοχικών στρατευμάτων: μπλόκα, κάψιμο χωριών, μαζικές εκτελέσεις αμάχων. Συχνά, μάλιστα, αποδείχθηκαν βασιλικότεροι του βασιλέως – κατηγορώντας λ.χ. τους εκπροσώπους του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού σαν «τροφοδότες των συμμοριτών» ή διαμαρτυρόμενοι για την «επιείκεια» των Γερμανών απέναντι στους αιχμάλωτους «κομμουνιστές».

Η εικόνα που αποτυπώθηκε ως εκ τούτου στη συλλογική μνήμη για τα Τάγματα ήταν τέτοια, ώστε η Πολιτεία ουδέποτε τόλμησε να προχωρήσει στην επίσημη πολιτική αποκατάστασή τους. Μολονότι τα επιζήσαντα στελέχη τους τιμήθηκαν ποικιλότροπα από το μεταπολεμικό κράτος των εθνικοφρόνων, αυτό έγινε με κάθε δυνατή διακριτικότητα. Ωσπου, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, το γενικότερο κλίμα φάνηκε να ευνοεί μια διαφορετική εξέλιξη.

Το πρώτο βήμα έκανε, το 1994, ο Θανάσης Βαλτινός. Λογοτεχνική αναπαραγωγή των παραπόνων του ανώνυμου ταγματασφαλίτη, ότι ο ελασίτης συγχωριανός του που «έσφαξε κόσμο, τώρα παίρνει σύνταξη για αντίσταση», η «Ορθοκωστά» ανήκει βέβαια στη σφαίρα της μυθοπλασίας. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τις παράλληλες δηλώσεις του συγγραφέα, που είχαν καθαρά πολιτικό χαρακτήρα: «Ο μισός πληθυσμός της Πελοποννήσου ήταν στα Τάγματα. Ολοι αυτοί ήταν προδότες, που υπηρέτησαν συνειδητά τον Χίτλερ; Είναι αφέλεια και χοντράδα να το πιστεύουμε» («Ε» 24.8.94). Το ίδιο το βιβλίο θ’ αντιμετωπιστεί, άλλωστε, από τους οπαδούς της αναθεωρητικής σχολής σαν ένα καθαρά ιστοριογραφικό «ντοκουμέντο».

Από κει και πέρα, τη σκυτάλη πήραν οι οργανικοί διανοούμενοι της εκσυγχρονισμένης δεξιάς. Η καταγραφή που ακολουθεί είναι απλώς δειγματοληπτική.




Η Συνομοσπονδία

Η Πανελλήνια Συνομοσπονδία Εθνικών Αντιστασιακών Οργανώσεων (ΠΣΕΑΟ) εκπροσωπεί «εθνικόφρονες» σχηματισμούς της Κατοχής, από αναγνωρισμένες αντιστασιακές οργανώσεις (όπως ο ΕΔΕΣ ή η ΕΚΚΑ) μέχρι ομάδες που έγιναν συνώνυμες του δωσιλογισμού (όπως η ΠΑΟ ή η «Χ»). Συνδετικό ιστό της κίνησης αποτελούν ο αντικομμουνισμός και η αναπόληση του παλιού καλού καιρού, πριν από τη νομοθετική αναγνώριση -«για προφανείς ψηφοθηρικούς λόγους»- της εαμικής Αντίστασης.

Το 2001, η Συνομοσπονδία προχώρησε στην έκδοση της δικής της εκδοχής για την περίοδο 1941-45, με σκοπό την απόκρουση της αριστερής «αλλόφρονος επιδρομής κατά της αλήθειας» και την αποκατάσταση της εικόνας των φορέων της στη συλλογική συνείδηση. Το βιβλίο προλογίζει ο επικεφαλής του Γραφείου Τύπου του Κ. Μητσοτάκη Γιάννης Βούλτεψης, ενώ ο πρόεδρός της, αντιστράτηγος ε.α. Γεώργιος Καρούσος (γνωστότερος ως αρχηγός της ΕΟΚΑ Β΄ μετά το θάνατο του Γρίβα) δημοσιοποίησε πρόσφατα από τις στήλες του «Ελεύθερου Τύπου» (5.10.03) τη συστράτευσή του στον προεκλογικό αγώνα της ΝΔ.


Μέχρι εδώ, όλα μοιάζουν περίπου αυτονόητα.

Ομως η αποκατάσταση του «εθνικόφρονος» χώρου από την ΠΣΕΑΟ καταλήγει να συμπεριλάβει, ρητά και καθαρά, τα Τάγματα Ασφαλείας. Οι ένοπλοι υφιστάμενοι των SS χαρακτηρίζονται «Ελληνες που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί εύκολα ο πατριωτισμός τους» (σ.261), ενώ υιοθετείται η εκτίμηση πως «το φαινόμενο των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν περισσότερο ζήτημα αυτοπροστασίας και όχι αντισυμμαχικού αγώνος» (σ.263). Η ευθύνη για το σχηματισμό των τελευταίων επιρρίπτεται αποκλειστικά και μόνο στο ΕΑΜ, με το επιχείρημα ότι, σε περιοχές όπως η Πελοπόννησος, «οι εκτελέσεις των αντιφρονούντων στον ΕΛΑΣ υπερέβαιναν κατά πολύ των εκτελέσεων των Γερμανών και στις πιο βάρβαρες και αποτρόπαιες εκδηλώσεις τους» (σ.261). Ως απόδειξη, επιστρατεύεται ο παράλογος αναχρονισμός, σύμφωνα με τον οποίο η σφαγή των ταγματασφαλιτών από τον ΕΛΑΣ το φθινόπωρο του 1944 «ερμηνεύει» και «δικαιολογεί» τον εξοπλισμό τους από τους Γερμανούς, ένα χρόνο νωρίτερα!




Ο απόγονος

Ο ελληνοαμερικανός γιατρός Κώστας Σαραντόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βαλτέτσι της Αρκαδίας, χωριό που οπλίστηκε το Μάιο του 1944 από το Τάγμα Ασφαλείας της Τρίπολης και καταστράφηκε διά πυρός και σιδήρου από τον ΕΛΑΣ τον επόμενο μήνα. Ο μεγάλος αδερφός κι ο πατέρας του ήταν ταγματασφαλίτες και σκοτώθηκαν από τους αντάρτες, ο πρώτος στη διάρκεια της μάχης κι ο δεύτερος με απόφαση ανταρτοδικείου.

Μοιραία, λοιπόν, όταν αποφάσισε να γράψει την ιστορία της καταστροφής του χωριού του, μόνο για αντικειμενικότητα δεν μπορούσε να κατηγορηθεί. Στόχος του βιβλίου του «Βαλτέτσι 1944», που κυκλοφόρησε φέτος το καλοκαίρι, είναι η απερίφραστη καταδίκη της εαμικής αντίστασης, η οποία καταγγέλλεται σαν «πρωτοφανής και αδικαιολόγητη ανταρσία» (σ.16), στηριγμένη στη «διαστροφή του ψυχισμού, που υπέστη από τα κηρύγματα του μίσους μια μερίδα του ελληνικού λαού» (σ.17). Και, φυσικά, η δικαίωση όσων -όπως οι δικοί του- πήραν όπλα από τους κατακτητές για να πολεμήσουν το αντάρτικο.

Στηριγμένο στις αναμνήσεις του συγγραφέα και σε προφορικές κυρίως αφηγήσεις, το βιβλίο περιέχει κάποιες ενδιαφέρουσες (αν και καταφανώς μεροληπτικές) πληροφορίες, όσον αφορά τις ζυμώσεις που κατέληξαν στον εξοπλισμό του χωριού. Αυτό που κυριαρχεί, ωστόσο, είναι η θερμή συνηγορία υπέρ των Ταγμάτων Ασφαλείας: «μοναδικοί εγγυητές της ασφάλειας των πολιτών», «σχηματίστηκαν από την αδήριτη ανάγκη προστασίας των πολιτών από την εγκληματική δραστηριότητα του ΕΑΜ» (σ.53), η δε συνεργασία τους με τους Γερμανούς διαψεύδεται σαν προϊόν «πολιτικής σκοπιμότητας κι εμπάθειας» (σ.159) -κι αυτό, παρά την παραδοχή ότι, «σε ορισμένες περιπτώσεις», συμμετείχαν σε μπλόκα κι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της Βέρμαχτ (σ.161).

Ακόμη χαρακτηριστικότερη είναι η αντιμετώπιση της ηγεσίας τους. Οι επικεφαλής τους χαρακτηρίζονται «λαμπροί αξιωματικοί του ελληνικού στρατού» (σ.160), που «δεν είχαν καμία διάθεση να γίνουν όργανα του εχθρού» (σ.162), ενώ ιδιαίτερη μεταχείριση επιφυλάσσεται στο διοικητή τους, τον «γενναίο συνταγματάρχη» και «ήρωα» Διονύσιο Παπαδόγγονα (σ.168-71). Και, φυσικά, εξυμνείται ο δημιουργός τους: «Παραμερίζοντας όσο μπορούμε το διαχρονικό ελάττωμα της φυλής μας, να ανταμείβουμε με αχαριστία τολμηρούς πολιτικούς άνδρες που σε κρίσιμες περιστάσεις ανέλαβαν τον κίνδυνο να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον πάσχοντα λαό, θα αποτολμήσουμε να πούμε ότι οι κατοχικές κυβερνήσεις προσέφεραν μεγάλη ανακούφιση στον χειμαζόμενο ελληνικό λαό», με αποκορύφωμα την «απόφαση του Ιωάννη Ράλλη να συγκροτήσει τα Τ.Α., προκειμένου να αποτρέψει τον κίνδυνο να περιέλθει η Ελλάδα στο ‘Σιδηρούν Παραπέτασμα'» (σ.165). Για προφανείς λόγους, η αντίστοιχη προσφορά του Βάλτερ Σιμάνα κρίθηκε προτιμότερο ν’ αποσιωπηθεί.




Ο πανεπιστημιακός (εσωτερικού)

Ολα αυτά θα μπορούσαν να θεωρηθούν φυσιολογικά για έναν ερασιτέχνη ιστοριογράφο, έντονα σημαδεμένο απ’ την προσωπική του τραγωδία. Την ίδια όμως ανάλυση συναντάμε και σε κείμενα πανεπιστημιακών, ταυτισμένων με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο Ιωάννης Κολιόπουλος είναι καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Θεσ/νίκης, αντιπρόεδρος του ΙΜΧΑ και, ταυτόχρονα, μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου και του εκδοτικού τμήματος του «Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κων/νος Καραμανλής» (ΙΔΚΚ). Το ΙΔΚΚ είναι το επίσημο θινκ τανκ της ΝΔ, επιφορτισμένο με την επεξεργασία του πολιτικού λόγου και της στρατηγικής του κόμματος: τον περασμένο Αύγουστο λ.χ., οι υπηρεσίες του παρέδωσαν στη Ρηγίλλης 17 τόμους με «μελέτες εκλογικής γεωγραφίας», για «τον καλύτερο δυνατό σχεδιασμό του επερχόμενου προεκλογικού αγώνα» («Εθνος» 10.8.03). Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Ιδρύματος, την περασμένη Τετάρτη ο Κολιόπουλος ήταν (μαζί με τους Γιάννη Βαρβιτσιώτη, Παναγιώτη Ψωμιάδη, Βασίλη Παπαγεωργόπουλο κ.ά.) κεντρικός ομιλητής σε εκδήλωσή του στη Θεσ/νίκη, με θέμα «Το νόημα της 28ης Οκτωβρίου για τους νέους ανθρώπους».

Την τελευταία δεκαετία, ο ίδιος καθηγητής έχει επιδοθεί σε μια προσπάθεια αποκατάστασης των δωσιλογικών κυβερνήσεων, ως της κατεξοχήν «νόμιμης εξουσίας» των ημερών. «Με κριτήριο τον έλεγχο της εδαφικής επικράτειας μιας χώρας και την παροχή υπηρεσιών στο λαό της», γράφει χαρακτηριστικά, «τα ισχυρότερα επιχειρήματα μπορούσε να προβάλει -και επρόβαλλε- η κατοχική Κυβέρνηση. Αυτή την πραγματικότητα αντιμετώπιζαν οι Ελληνες της κατεχόμενης Ελλάδος και αυτά τα στοιχεία επηρέαζαν την πολιτική στάση τους. Αυτή η πραγματικότητα, ύστερα από μισόν και πλέον αιώνα, δεν έχει ακόμη ενσωματωθεί στη συλλογική μνήμη του έθνους για το λόγο κυρίως, ότι δεν στάθηκε δυνατό, εξ αιτίας των παθών που προκάλεσε και κληροδότησε η εποχή, να συμβιβασθούν οι Ελληνες με το ιστορικό αυτό παρελθόν και να το αποδεχθούν όπως ήταν. Το ζήτημα της εξουσίας στην κατεχόμενη Ελλάδα, όπως έχει ενσωματωθεί στη συλλογική μνήμη, είναι αποτέλεσμα ιδεολογικών ‘επιδρομών’ στο ιστορικό παρελθόν και πολιτικής επεξεργασίας, όχι ψύχραιμης αποδοχής όλων των όψεών του» («Κατοχή, Εξουσία, Νομιμότητα», Η Καθημερινή 14.11.1999).

Τα Τάγματα Ασφαλείας, καθεαυτά, δεν απασχολούν τον Κολιόπουλο. Το διαπιστώνουμε, μεταξύ άλλων, και από το βιβλίο που έγραψε πρόσφατα μαζί με τον Θάνο Βερέμη του ΕΛΙΑΜΕΠ («Greece. The Modern Sequel», Λονδίνο 2003), βιβλίο που υμνήθηκε από την «Καθημερινή» σαν υποχρεωτικό βοήθημα πριν «γράψουμε ή διατυπώσουμε, από δω και πέρα, οποιαδήποτε επιστημονική άποψη για τη σύγχρονη Ελλάδα» (12.10.03): στις 30 σελίδες που καταλαμβάνει η εξιστόρηση της περιόδου 1943-49, οι ταγματασφαλίτες αναφέρονται μόνο μια φορά -κι αυτήν παρεμπιπτόντως, σαν θύματα των «ατέλειωτων κολαστήριων επιθέσεων του ΚΚΕ εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων» (σ.80).

Διαφορετικά είναι τα πράγματα με τα «εθελοντικά τάγματα» των τουρκόφωνων Ποντίων της Δυτικής Μακεδονίας, που είχαν επικεφαλής τους Μιχάλαγα και Κιτσά Μπατζάκ. Στο βιβλίο του «Λεηλασία φρονημάτων» (Θεσ/νίκη 1994), ο καθηγητής του ΑΠΘ δεν μετρά τα λόγια του: «Στη συντριπτική τους πλειοψηφία», διαβεβαιώνει, «οι Πρόσφυγες που συνεργάσθηκαν με τους Γερμανούς, οπλιζόμενοι κατά των Ανταρτών, δεν υστερούσαν σε πατριωτισμό έναντι εκείνων που ακολούθησαν τους Αντάρτες». Απλώς, «στα μάτια τους το ΕΑΜ και οι Βούλγαροι ταυτίζονταν» (σ.91-2). Απέναντι στην «κομμουνιστική-ολοκληρωτική εξουσία» του ΕΛΑΣ (σ.192), που επέβαλε στους χωρικούς την «προσφυγή στα όπλα εναντίον των κατακτητών» χάρη στο «βρετανικό χρυσό» (σ.116), οι ηγετικές φυσιογνωμίες του ένοπλου δωσιλογισμού αποκτούν έτσι ένα ιδιότυπο φωτοστέφανο. Ο Μιχάλαγας λ.χ. περιγράφεται σαν «αδιαφιλονίκητος ηγέτης, ευαίσθητος στα πολιτικά μηνύματα της εποχής». Οπως άλλωστε μας διαβεβαιώνει ο συγγραφέας, παραποιώντας κατάφωρα τις πηγές του, ακόμη κι «οι Ελασίτες που τον συνέλαβαν μετά την απελευθέρωση, δεν έκρυβαν το θαυμασμό τους για τον άνδρα και τις ηγετικές του ικανότητες» (σ.101-3).




Ο πανεπιστημιακός (εξωτερικού)

Ο Στάθης Καλύβας είναι αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και μέλος, επίσης, του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΙΔΚΚ. Ασχολούμενος μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’90 με την ευρωπαϊκή χριστιανοδημοκρατία, στράφηκε στη συνέχεια στη μελέτη των εμφυλίων πολέμων. Την ίδια ακριβώς περίοδο διαπιστώνει, σε κείμενό του για την πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ, ότι η αντοχή των διαχωριστικών γραμμών εις βάρος της ΝΔ στηρίζεται, σε πολύ μεγάλο βαθμό, «στις μνήμες των συγκρούσεων του παρελθόντος» (Journal of the Hellenic Diaspora, 23/1 [1997], σ.98-101).

Η ειδίκευσή του στην «εμφύλια βία», του έχει προσδώσει ένα αδιαφιλονίκητο κύρος στους υπερατλαντικούς κύκλους. Αμέσως μετά την 11η Σεπτέμβρη, λ.χ., το έγκυρο περιοδικό New Yorker κατέφυγε σ’ αυτόν για να αναλύσει «το μηχανισμό της βίαιης ανταρσίας» και τις προτεραιότητες μιας σύγχρονης αντιτρομοκρατικής στρατηγικής σε παγκόσμια κλίμακα. Από το ίδιο δημοσίευμα πληροφορούμαστε πως η δουλειά του στην Ελλάδα, μαζί μ’ εκείνη του συμφοιτητή του Ρότζερ Πέτερσεν στη Λιθουανία, αποτελεί τμήμα ενός ευρύτερου ερευνητικού προγράμματος με επικεφαλής δύο καθηγητές του Στάνφορντ. Ανάλογα προγράμματα, συνδεδεμένα με το σχεδιασμό της «προληπτικής αντιτρομοκρατίας», διεξάγονται επίσης από την RAND Corporation, τη Διεθνή Τράπεζα και το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ (Nicholas Lemann «What terrorists want», The New Yorker 29.10.01).

Οσον αφορά την Ελλάδα, το βασικό έργο του κ. Καλύβα είναι μια εισήγηση σε συνέδριο με τον εύγλωττο τίτλο «Κόκκινος τρόμος: η αριστερή βία στη διάρκεια της Κατοχής». Σ’ αυτό, καταγγέλλει όλη συλλήβδην τη σοβαρή μεταπολεμική ιστοριογραφία (Κ. Τσουκαλά, Ν. Σβορώνο, Ι. Χόνδρο, Χ. Φλάϊσερ, Ο. Σμιθ, Α. Ελεφάντη, κ.ά.) ότι «έτεινε να παραβλέπει, να ελαχιστοποιεί ή να συγκαλύπτει την αριστερή τρομοκρατία» των κατοχικών χρόνων (σ.142). Ο ίδιος καμαρώνει ότι έχει πραγματοποιήσει «την πρώτη (και μέχρι στιγμής μοναδική) συστηματική και μεγάλης κλίμακας εμπειρική έρευνα της βίας στη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου» (σ.143), καλύπτοντας 57 χωριά της Αργολίδας. Αν και η επεξεργασία των αποτελεσμάτων της έρευνάς του «συνεχίζεται» (σ.178), δεν διστάζει ωστόσο να καταλήξει σε κατηγορηματικά συμπεράσματα -και, μάλιστα, όσον αφορά το σύνολο της χώρας (σ.143, 155 & 163).

Εκτός από την πρωταρχική ευθύνη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ για τη «βία» της δεκαετίας του ’40 (η οποία «αποδεικνύεται» με μεθόδους που δεν προλαβαίνουμε ν’ αναλύσουμε εδώ), η προσπάθεια του Καλύβα εστιάζεται στην κατάδειξη του «αμυντικού» (και, κυρίως, λαοφιλούς) χαρακτήρα των Ταγμάτων Ασφαλείας. Σχολιάζοντας λ.χ. τη σύλληψη και παράδοση στους Γερμανούς των τοπικών στελεχών του ΕΑΜ από «τους χωρικούς» της δυτικής Αργολίδας την άνοιξη του 1944, δεν παραλείπει να προσθέσει: «Το ειρωνικό σ’ αυτές τις εξελίξεις είναι ότι, στη διάρκεια των συνεντεύξεών μου, η λέξη επανάσταση χρησιμοποιήθηκε κυρίως απ’ τους ανθρώπους αυτών των χωριών για να περιγράψει τον ξεσηκωμό τους εναντίον του ΕΑΜ. ‘Τα χωριά μας εξεγέρθηκαν’, μου είπαν, ή ‘τότε ήρθε ο καιρός της επανάστασης'» (σ.154).

Υποθέτουμε ότι οι ερωτήσεις του κ. Καλύβα προς τους εν λόγω «πληροφορητές» του δεν επεκτάθηκαν και στα μεταπολεμικά χρόνια. Γιατί τότε, με αφορμή την 21η Απριλίου, κατά πάσα πιθανότητα θα ξανάκουγε να μιλούν για «την Επανάσταση»….


Η αδύνατη αποκατάσταση

Παρά τη ρητή αποκήρυξή τους από την εξόριστη κυβέρνηση, τις συμμαχικές στρατιωτικές αποστολές και τις αντιστασιακές οργανώσεις, οι Ταγματασφαλίτες τελικά ουδέποτε τιμωρήθηκαν για την ένοπλη συνεργασία τους με τον κατακτητή. Αντίθετα, επανεξοπλίστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν εναντίον του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ήδη από τις μέρες των Δεκεμβριανών. Το Μάιο του 1945 το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων απήλλαξε τους δημιουργούς τους από κάθε σχετική κατηγορία, ενώ το Μάρτιο του 1947 αθωώθηκαν και οι επικεφαλής τους στο μεγάλο μπλόκο της Κοκκινιάς. Οι καιροί, άλλωστε, ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκοί γι’ αυτή την αποκατάσταση: όπως παρατηρούσε το Φεβρουάριο του 1948 στη Βουλή ο Θ. Τουρκοβασίλης, «ένα μεγάλο μέρος των διαπρεψάντων αξιωματικών εις τον αγώνα κατά των συμμοριτών, προέρχεται εκ των Ταγμάτων Ασφαλείας».

Πολύ πιο δύσκολη υπήρξε, ωστόσο, ήδη από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, η δημόσια υπεράσπιση των Ταγμάτων. Η αιματηρή δράση τους κάτω από τις διαταγές των SS ερχόταν σε άμεση αντίθεση προς την επίσημη εκδοχή για τη δεκαετία του ’40, σύμφωνα με την οποία η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη αντλούσε τη νομιμοποίησή της από την εξόριστη βασιλική κυβέρνηση -κι όχι από τους συνεργάτες του Αξονα (οι οποίοι μπορεί μεν να αμνηστεύτηκαν, εξαναγκάστηκαν όμως σε μια ιδιότυπη αυτολογοκρισία όσον αφορά τη δραστηριότητά τους στα χρόνια της Κατοχής). Η όποια προσπάθεια αποκατάστασης των ταγματασφαλιτών, εστιάστηκε έτσι στην έμμεση «δικαίωσή» τους, ως ανθρώπων που συνέβαλαν -έστω και κάπως ανορθόδοξα- στην καταστολή του «απόλυτου κακού», δηλαδή των «εαμοβουλγάρων».

Την ίδια έμμεση οδό ακολούθησε και το επίσημο κράτος, όταν επί χούντας έσπευσε να αναγνωρίσει τη θητεία στα Τάγματα Ασφαλείας ως συμμετοχή στην …Εθνική Αντίσταση. Σύμφωνα με το Ν.Δ. 179 του 1969 (που ίσχυσε μέχρι το 1982), αντιστασιακοί θεωρήθηκαν (και) όσοι πολέμησαν επί Κατοχής εναντίον οργανώσεων «αντεθνικώς δρασάντων και αποσκοπούντων εις την επιβολήν εν τη χώρα καθεστώτος διαφόρου του νομίμου τοιούτου» (δηλ. του ΕΑΜ). Βάσει αυτής της διάταξης, πολλοί πρώην ταγματασφαλίτες είτε συνταξιοδοτήθηκαν είτε απήλαυσαν προνόμια όπως η κατ’ επιλογήν υπηρεσιακή εξέλιξή τους ή η προνομιακή εισαγωγή των γόνων τους στα ΑΕΙ και το δημόσιο.

Ακόμη κι αυτή η (υλικότατη) αποκατάσταση των γερμανοτσολιάδων συντελέστηκε, ωστόσο, στα μουλωχτά, αποφεύγοντας οποιονδήποτε πανηγυρικό χαρακτήρα. Με αποτέλεσμα, τη δυσφορία όσων από τους ενδιαφερόμενους δεν μπορούσαν να χωνέψουν αυτή την αυτοσυγκράτηση, σε μια εποχή που ο πρώην ταγματασφαλίτης Παπαδόπουλος είχε σκαρφαλώσει στην κορυφή της κρατικής ιεραρχίας.

Τυπικός εκφραστής αυτού του παράπονου υπήρξε ο πρώην αξιωματικός του Τάγματος Ασφαλείας Ναυπάκτου, υποστράτηγος Βασίλειος Σταυρογιαννόπουλος. «Οσοι υπηρέτησαν εις τα Τάγματα Ασφαλείας, ας είναι βέβαιοι ότι η πατρίς τους ευγνωμονεί», διαβάζουμε στον επίλογο των απομνημονευμάτων του, που εκδόθηκαν λίγο πριν τη Μεταπολίτευση. «Δόξα και τιμή θα στέφη τα μέτωπα όλων εκείνων οι οποίοι επέζησαν, πλην εξακολουθούν να δοκιμάζουν, και σήμερον ακόμη, πικρίαν εκ της μη άρσεως του εις αυτούς αποδοθέντος χαρακτηρισμού του ‘προδότου’, διότι θέλομεν να πιστεύομεν, θα έλθη η ημέρα κατά την οποίαν τούτο θα πραγματοποιηθή.

Δεν είναι νοητόν, πρόσωπα υπηρετήσαντα εις τα Τάγματα Ασφαλείας να έχουν προωθηθή και να έχουν καταλάβη ανώτερα και ανώτατα της πολιτείας αξιώματα, εν τούτοις να εξακολουθούν να βαρύνονται με τον βαρύτατον χαρακτηρισμόν του ‘προδότου της πατρίδος’. Τούτο, κατά την αντίληψίν μας, είναι ακατανόητον, ούτε η σιωπηρά αναγνώρισις των εθνικών των υπηρεσιών αποτελεί ικανοποιητικόν στοιχείον. Τούτο μετά τινα έτη θα λησμονηθή και μόνον τα γραπτά κείμενα θα αποτελούν τους μάρτυρας. Ας ελπίσωμεν, ή μάλλον ας πιστεύσωμεν, ότι θα ευρεθούν οι άνθρωποι εκείνοι οι οποίοι, ως αρμόδιοι θα θελήσουν να εξετάσουν το όλον θέμα και να δώσουν την πρέπουσαν λύσιν» («Πικρές αναμνήσεις», Αθήναι 1974, σ.330). Ποιος ξέρει; Τριάντα χρόνια μετά, ίσως αυτή η «πρέπουσα λύσις» να έρθει από εκεί που κανείς δεν το περίμενε…

tvxs.gr




https://lefterianews.files.wordpress.com/2016/06/omilia-poulou.jpg