ΑΚΟΝΙΣΤΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΝΑ ΣΦΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Εάν δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα μάτια σας για να βλέπετε, τότε θα τα χρειαστείτε για να κλάψετε


Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

NEWSWEEK: Ο ΣΟΙΜΠΛΕ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΕΙΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ

ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ «ΧΤΥΠΟΥΝ» ΤΟΝ ΓΕΡΜΑΝΟ ΥΠΟΥΡΓΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΛΟΓΩ… ΣΥΡΙΖΑ

Μεγαλύτερη απειλή από τον Αλέξη Τσίπρα αποτελεί για την Ευρώπη ο Σόιμπλε, υποστηρίζει δημοσίευμα του αμερικανικού περιοδικού Newsweek, εξηγώντας παράλληλα ότι «αν ο ΣΥΡΙΖΑ αποτύχει και η Ελλάδα τεθεί εκτός Ευρωζώνης, θα αποτελεί και αυτό ισχυρό ράπισμα για τη Γερμανία».

Στο ίδιο άρθρο αναφέρεται ότι τις επόμενες εβδομάδες, ο κ. Τσίπρας θα χαρακτηρισθεί ως η αιτία των προβλημάτων της Ευρωζώνης, μολονότι τα τελευταία πέντε χρόνια ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επέβαλλε τη γερμανική οικονομική ορθοδοξία στην Ευρωζώνη, στην οποία συμπεριλαμβάνονταν η λιτότητα, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, η στήριξη σε μια υφεσιακή νομισματική πολιτική, αλλά και η εθνικοποίηση του τραπεζικού χρέους.

Συγκεκριμένα, ο Τόμας Ράιτ, διευθυντής του Project on International Order and Strategy στο Brookings Institution, τονίζει, σύμφωνα με το ΑΠΕ, ότι «ο νέος πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξης Τσίπρας, διαθέτει σαφή εντολή για την επαναδιαπραγμάτευση του ελληνικού χρέους και της σχέσης με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα», προσθέτοντας ότι «θα γραφτούν πολλά τις επόμενες εβδομάδες για τα οικονομικά θέματα που περιλαμβάνονται στις διαπραγματεύσεις».

Ο αρθρογράφος υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, τα εξής:
«Πρώτον, η πεποίθηση ότι οι τεράστιες συνέπειες μιας ελληνικής εξόδου από την Ευρωζώνη μπορούν να ελεγχθούν, θα καταστήσει μια έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ περισσότερο πιθανή και όχι λιγότερο. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η γερμανική κυβέρνηση θεωρεί ότι η Ευρωζώνη μπορεί να διαχειριστεί μια έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Όπως επισημαίνεται ωστόσο, μεταξύ άλλων, παραμένει απίθανη μια έξοδος της Ελλάδας, όχι τόσο επειδή η Γερμανία θα θελήσει να πραγματοποιήσει το πείραμα, αλλά επειδή η κατάσταση θα οδηγούσε πραγματικά στην άκρη του γκρεμού, προκαλώντας την αντίδραση της ΕΚΤ και την ενεργοποίηση των μηχανισμών που διαθέτει, όπως τη διακοπή της παροχής ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες.

Δεύτερον, υπάρχει η άποψη ότι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αποτελεί μεγαλύτερη απειλή για την Ευρωζώνη από τον Αλέξη Τσίπρα. Τις επόμενες εβδομάδες, ο κ. Τσίπρας θα χαρακτηρισθεί ως η αιτία των προβλημάτων της Ευρωζώνης, μολονότι τα τελευταία πέντε χρόνια ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επέβαλλε τη γερμανική οικονομική ορθοδοξία στην Ευρωζώνη, όπου συμπεριλαμβάνονταν η λιτότητα, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, η στήριξη σε μια υφεσιακή νομισματική πολιτική και η εθνικοποίηση του τραπεζικού χρέους.
Τρίτον, η Γερμανία θα επιχειρήσει να αποδυναμώσει τα λαϊκιστικά κόμματα στην Ευρώπη. Το χειρότερο αποτέλεσμα για τη Γερμανία θα ήταν μια συμφωνία με την Ελλάδα, καθώς θα ενίσχυε τα λαϊκιστικά κόμματα και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Σύμφωνα με τη γερμανική οπτική, το καλύτερο αποτέλεσμα θα ήταν η απαξίωση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα ως προειδοποίηση και για τις άλλες χώρες. Εάν ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ αποτύχει και η Ελλάδα τεθεί εκτός Ευρωζώνης, θα αποτελεί και αυτό ισχυρό ράπισμα για τη Γερμανία».

Καταλήγοντας, ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι «υπάρχει βέβαια και μια μέση άποψη, μια συναινετική συμφωνία με την Ευρωζώνη, που θα εφαρμόζεται σε όλα τα κράτη-μέλη. Η Γερμανία απορρίπτει ωστόσο και αυτή την επιλογή».

Ο Σταύρος θύμωσε...

Καλύτερα που δεν μπήκες στην κυβέρνηση, Σταύρο μου. Όπως είχες πει κι ο ίδιος, με το 6% θα ήσουνα...
το παιδί για τα τσιγάρα.


Θέλω ο έρμος να χαρώ κι ο Σταύρος δεν μ' αφήνει. Θύμωσε σφόδρα ο Σταύρος μου με τη νέα κυβέρνηση κι είπε λόγια βαριά. «Χωρίς αρχές συμμαχία του κ. Τσίπρα με τον κ. Καμμένο», «κακό κυβερνητικό σχήμα», «παλαιοκομματική συνταγή», «ανεπαρκείς κομματικοί υπάλληλοι» και άλλα χολερικά. Τον εκνεύρισε και η επιλογή της Ζωής Κωνσταντοπούλου για την προεδρία της Βουλής: «Αντί να  επιλεγεί ένα πρόσωπο  που μπορεί να συνθέσει, επιλέχθηκε η μόνιμη πρωταγωνίστρια των κοινοβουλευτικών καυγάδων», έγραψε ο Σταύρος, ο οποίος, λόγω έλλειψης χρημάτων, έχει τον ίδιο λογογράφο με τη Ν.Δ.: «Ενώ ο υποψήφιος πρόεδρος της Βουλής θα έπρεπε να σηματοδοτεί συναινέσεις και συνθέσεις ανάμεσα σε όλες τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες, προφανώς η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν διαθέτει τα χαρακτηριστικά αυτά». Ν.Δ. έφα.

Δικαίως θύμωσε ο Σταύρος. Δεν μπήκε στην κυβέρνηση και έχασε την ευκαιρία να προσφέρει στην πατρίδα τον αγωνιστή της Αριστεράς Σπύρο Λυκούδη (αν δηλώνεις αριστερός και καταφέρεις να περάσεις τα εξήντα, βαφτίζεσαι αυτομάτως αγωνιστής), τον αγωνιστή της Πλατείας Μαβίλη Γρηγόρη Ψαριανό, τον αγωνιστή του ΕΝΦΙΑ Χάρη Θεοχάρη, την αγωνίστρια του Στέφανου Μάνου Αντιγόνη Λυμπεράκη και είναι κρίμα που χάσαμε τον αγωνιστή του Φέισμπουκ Πέτρο Τατσόπουλο. Αυτή θα ήταν η Εθνική Ελλάδος που μας είχε υποσχεθεί ο Σταύρος. Σύνθεση φοβερή, ίδια, τηρουμένων των αναλογιών, με τη σύνθεση που έχασε με 0-1 από τα Νησιά Φερόε στο "Καραϊσκάκη".

Θύμωσε ο Σταύρος κι ακόμη περισσότερο θύμωσαν εκείνοι που τον έσπρωξαν στην πολιτική. Δύο αποστολές του ανέθεσαν του Σταύρου, απέτυχε παταγωδώς και στις δύο. Οι πρώτη ήταν να κόψει ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές για να βγει πρώτη η Ν.Δ. Το σχέδιο ναυάγησε, οπότε ο Σταύρος πέρασε αμέσως στο plan b. Έκανε τα αδύνατα δυνατά για να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ώστε να παραμείνουν μέχρι τέλους ο Αντώνης και ο Βαγγέλης στην εξουσία. Πιο φανατικός κι από τους σαμαροβενιζέλους ήταν ο Σταύρος, παρόλο που ο ίδιος είχε συμφέρον να γίνουν εκλογές για να μπει στη Βουλή.

Ο Πρόεδρος δεν εξελέγη, οι εκλογές προκηρύχθηκαν κι ο Σταύρος ανέλαβε τη δεύτερη αποστολή του. Να κόψει την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ και να πλασαριστεί ως κυβερνητικός εταίρος προκειμένου να ακυρώσει οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής. Δεν είναι θεωρίες συνωμοσίας, τα ομολογεί ο ίδιος ο Σταύρος: Να μην πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοδυναμία, για να μπούμε στην κυβέρνηση και να εμποδίσουμε τις τρέλες. Όπου τρέλες, είναι η αποχώρηση της τρόικας, η επιστροφή του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, τα κουπόνια σίτισης για τις φτωχές οικογένειες.

Καλύτερα που δεν μπήκες στην κυβέρνηση, Σταύρο μου. Όπως είχες πει κι ο ίδιος, με το 6% θα ήσουνα το παιδί για τα τσιγάρα. Κρίμα θα ήταν να τρέχεις κάθε τρεις και λίγο -εσύ, ένας πρώην τηλεαστέρας- στα περίπτερα, πότε για Κάμελ, πότε για Μάλμπορο, πότε για Σέρτικα Λαμίας. Ειδικά τα Σέρτικα Λαμίας δεν αντέχονται με τίποτα...
avgi.gr

Ο Θεοδωράκης ξυλοκόπησε το σακίδιό του επειδή δεν μπήκε στην κυβέρνηση...

Σταύρος Θεοδωράκης ΠοτάμιΣε πολύ κακή ψυχολογική κατάσταση βρίσκεται ο Σταύρος Θεοδωράκης, μετά την...
χυλόπιτα που του έριξε ο Αλέξης Τσίπρας για τη συμμετοχή του Ποταμιού στην κυβέρνηση. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, ο Σταύρος Θεοδωράκης ξυλοκόπησε άγρια το σακίδιό του, αν και αργότερα του ζήτησε συγγνώμη.

Πηγές από το Μέγαρο Μαξίμου αναφέρουν πως ο Σταύρος Θεοδωράκης ζήτησε από τον Αλέξη Τσίπρα να στέλνει τουλάχιστον τους συριζαίους να τρώνε στο Αλάτσι -για να τα κονομάει- αλλά ο Αλέξης Τσίπρας αρνήθηκε.

Ο Αλέξης Τσίπρας είπε στον Σταύρο Θεοδωράκη πως δεν του αρέσουν οι δηθενιές σε εστιατόρια που σερβίρουν κόλλυβα και είναι ποτισμένα από το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη.

Έξαλλος είναι ο Σταύρος Θεοδωράκης και με την απαράδεκτη εμφάνιση του Γρηγόρη Ψαριανού, ο οποίος, όπως παρατήρησε πολύ εύστοχα χρήστης του twitter, έμοιαζε με τον οδηγό του λεωφορείου που είχε κάνει στάση για κατούρημα, στην αναμνηστική φωτογραφία των βουλευτών του Ποταμιού, οι οποίοι είχαν βάλει τα καλά τους.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Σταύρος Θεοδωράκης είπε στον Γρηγόρη Ψαριανό να κάνει δίαιτα και να φοράει επώνυμα ρούχα, αλλά ο Ψαριανός γουστάρει να είναι μπουχέσας, οπότε μάλλον θα αποχωρήσει από το Ποτάμι και θα πάει από τώρα στη Νέα Δημοκρατία, όπως ήταν και το αρχικό σχέδιό του.



Ο Σταύρος Θεοδωράκης επιμένει στο σινιέ ντύσιμο των βουλευτών, γιατί έχει τραύματα από την παιδική του ηλικία, που δεν είχε βρακί να αλλάξει.

Πολλοί θυμίζουν στον Σταύρο Θεοδωράκη την προεκλογική δήλωσή του πως, εάν το Ποτάμι είναι μια δύναμη του 6%, θα είναι το παιδί για τα θελήματα, με αποτέλεσμα ο Σταύρος να συνειδητοποιεί πως όλη του τη ζωή θα είναι το παιδί για τα θελήματα.

Σταύρο, όπως θα έρχεσαι, πιάσε και δυο μπύρες! Και ένα ουίσκι του κυρίου Γιώργου!

Βέβαια, την πιο καλή ατάκα για τον Σταύρο Θεοδωράκη την έχει πετάξει ο Πάνος Καμμένος, ο οποίος είχε πει πως δεν μιλάει με τον Σταύρο Θεοδωράκη γιατί προτιμάει να μιλήσει απευθείας με τα αφεντικά του...
pitsirikos.net

Γιατί στηρίζω τον Αντώνη Σαμαρά

Πυρ και μανία είναι ο Αντώνης Σαμαράς τις τελευταίες ώρες, καθώς όλα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης αλλά και πολλές δεξιές ιστοσελίδες τον κατηγορούν για μετατροπή της Νέα Δημοκρατίας σε ΠΟΛΑΝ και για διαστρέβλωση των ιστορικών δομών της παράταξής του.

Ο Αντώνης Σαμαράς φέρθηκε σαν πραγματικός αλήτης την ημέρα της παράδοσης της πρωθυπουργίας στον Αλέξη Τσίπρα, καθώς μετά την πολιτική ορκωμοσία του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε εντολή στην Μαρία Σπυράκη να ανακοινώσει ότι ένας άθεος παραβίασε τους πατροπαράδοτους κανόνες της ορθοδοξίας και του έθνους, ενώ το ίδιο απόγευμα έστειλε τον γραμματέα του να υποδεχθεί τον Τσίπρα αντί να κάνει αυτό που έκαναν όλοι οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας στη σύγχρονη ιστορία της. Να πάει στο Μαξίμου, να του πει μέσα από τα δόντια «καλή τύχη», και να σηκωθεί να φύγει.

Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ένας μορφωμένος άνθρωπος που τέλειωσε το Κολέγιο των Αθηνών, σπούδασε στις ΗΠΑ, μιλάει αρκετές ξένες γλώσσες και ξέρει να ξεχωρίζει ποιο είναι το κουταλάκι για το γλυκό και ποιο για τον καφέ. Όμως ταυτόχρονα είναι ένας πολιτικός που φανερώνει το κόμπλεξ ανωτερότητας που νιώθει μπροστά σε ανθρώπους σαν τον Τσίπρα του δημόσιου σχολείου, τον οποίο θεωρεί ξεκάθαρα κατώτερό του.

Η απόφασή του να παραβιάσει το άτυπο εθιμοτυπικό της παράδοσης-παραλαβής της πρωθυπουργίας αποτέλεσε αντικείμενο σχολιασμού από όλους τους δηλωμένους δεξιούς δημοσιογράφους αλλά και από πολλά στελέχη της ΝΔ, τα οποία θεώρησαν ότι η στάση του δεν ανταποκρίνεται στο ήθος της παράταξης.

Βέβαια, δεν είναι μόνο ο Σαμαράς αυτός που διαμορφώνει τα ακροδεξιά ήθη κι έθιμα της Νέας Δημοκρατίας, καθώς η συνιστώσα του ΛΑΟΣ –Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης- μαζί με την Σοφία Βούλτεψη και τα χαρτιά υγείας της, αποτέλεσαν για μήνες την πιο δυνατή φωνή της παράταξης σε όλα τα μέσα ενημέρωσης.

Δεν ήταν, μάλιστα, λίγες οι φορές όπου δημοσιογράφοι και συνομιλητές της Σοφίας Βούλτεψη τής έκαναν πλάκα όποτε την άκουγαν να λέει για Βενεζουέλα, Βόρεια Κορέα, Κούβα, Τσάβεζ και κωλόχαρτα, με την ίδια να μην καταλαβαίνει καν πως την έχουν πάρει όλοι στο ψιλό.

Χαρακτηριστικό του πανικού της Νέας ΠΟΛΑΝ του Αντώνη Σαμαρά, είναι η αντίδραση της την ημέρα του ορισμού της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όταν έφτασαν στο σημείο να εκδίδουν ανακοίνωση αποδοκιμασίας του ΣΥΡΙΖΑ επειδή διάβασαν σε κείμενο του Νίκου Ζαχαριάδη ότι κάποιος από την ΝΔ έσκισε ένα κομμάτι από τον πίνακα του Θεόδωρου Βρυζάκη, «Ελλάς Ευγνωμονούσα», ενώ παράλληλα άφησε πίσω του ηλεκτρικά καντήλια κι ένα σύνθημα «This is MESINIAAA» γραμμένο με μαρκαδόρο σε μια πόρτα της τουαλέτας. Στο ίδιο κείμενο ο συντάκτης έγραψε στο τέλος του ότι τρολάρει, όμως η ομάδα αλήθειας του Γιώργου Μουρούτη δεν το διάβασε ολόκληρο.

Η μετεκλογική κατάντια της Νέας Δημοκρατίας ξεκίνησε από τις δηλώσεις του ίδιου του απερχόμενου πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, το βράδυ της ήττας του, όταν πήρε μαζί του στο Ζάππειο μερικούς κλακαδόρους οι οποίοι φώναζαν μπροστά σε 870 ξένους δημοσιογράφους από 45 διεθνή δίκτυα «Ελλάς, Ελλάς, Αντώνης Σαμαράς», κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι ο διάδοχος του Αντώνη Σαμαρά στην ΝΔ θα είναι ο συνεπώνυμος του μακρυμάλλης γκολτζής, Γιώργος.
Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ των ημέρων, ο Αντώνης Σαμαράς δεν ακούει κουβέντα για διαδοχή καθώς πιστεύει ότι το να πάρει μόλις 2% λιγότερο από τις εκλογές του 2012 -παρά το γεγονός ότι ξέσκισε περισσότερα από 6 εκατομμύρια πολίτες- είναι κατόρθωμα. Άποψη την οποία εξέφρασε και ο Άδωνις Γεωργιάδης, επανεκλεγείς στην Β’ Αθήνας με 13.796 ψήφους ηλιθίων.

Το συμπέρασμα μετά από όλο αυτό είναι απλό. Η Νέα Δημοκρατία έστριψε ακροδεξιά και στο τέλος τής έστριψε. Κι αν παραμείνει στο τιμόνι της ο Αντώνης Σαμαράς, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι σύντομα θα έχει την τύχη του ΠΑΣΟΚ. Γεγονός το οποίο εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, γι’ αυτό και στηρίζω με χίλια τον Σαμαρά κι εύχομαι να παραμείνει στην ηγεσία της ΝΔ ως τα βαθιά του γεράματα.
polyfimoss

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Ρεαλισμός (Τσίπρας-Καμμένος)

Η πρώτη ημέρα μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές ξεκίνησε με τη συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Πάνο Καμμένο και την ανακοίνωση πως οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στον Αλέξη Τσίπρα, και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες θα συμμετέχουν στην κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Ανεξάρτητων Ελλήνων θα έπρεπε να είχε προκύψει από τις εκλογές του 2012. Πριν η χώρα δεθεί για τα καλά από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου.

Έχω γράψει αρκετές φορές πως πιστεύω -αν και δεν ψηφίζω ούτε ΣΥΡΙΖΑ ούτε Ανεξάρτητους Έλληνες- πως, στην κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα μετά την χρεοκοπία, η καλύτερη δυνατή λύση είναι μια κυβέρνηση Αριστεράς-Δεξιάς, χωρίς βέβαια εκείνους τους πολιτικούς οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την χρεοκοπία της χώρας.

Πιστεύω πως, στη σημερινή κατάσταση της χώρας, μόνο μια κυβέρνηση Αριστεράς-Δεξιάς, που θα έχει τη μαζική στήριξη αριστερών και δεξιών πολιτών, μπορεί να τα καταφέρει.

Στις 28 Απριλίου του 2012, οκτώ ημέρες πριν τις εκλογές, έγραφα:

«Παρακολουθώ τις οξύτατες αντιδράσεις των κομμάτων στη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα πως “αν εμείς, ως Αριστερά, καταθέσουμε πρόταση και χρειαζόμαστε πέντε ψήφους του Καμμένου -και αυτός τις δώσει ως ανοχή ή στήριξη- δεν θα του πούμε δεν τις θέλουμε”, και έχω πεθάνει στα γέλια.

Λύσσαξαν οι κομματικές ηγεσίες, λύσσαξαν και τα παπαγαλάκια των νταβατζήδων της διαπλοκής. Ούτε για τη χρεοκοπία της χώρας δεν λύσσαξαν τόσο πολύ – περίεργο. Ή όχι;

Ο Τσίπρας -κατά κύριο λόγο- και ο Καμμένος ξεβράκωσαν με μία κίνηση και τα κόμματα της Αριστεράς και τα κόμματα της Δεξιάς.

Αποδείχτηκαν παίκτες. Γεροί παίκτες.»

Στις 25 Οκτωβρίου του 2012, έγραφα:

«Οι πολίτες επέλεξαν Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, ενώ έβαλαν στη Βουλή και την Χρυσή Αυγή. Ο λαός εμίλησε.


Και δεν μπορεί να πει κάποιος πως δεν είχε επιλογές. Οι «αριστεροί» είχαν την επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ και οι «δεξιοί» τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Η δικαιολογία πως τα δυο αυτά κόμματα δεν θα έκαναν κυβέρνηση συνεργασίας δεν στέκει. Κάτω από την πίεση των πολιτών, θα συνεργάζονταν μια χαρά. Η χρεοκοπία και το Μνημόνιο δεν θα άφηναν περιθώρια ούτε στον Τσίπρα, ούτε στον Καμμένο. Θα αναγκάζονταν να συνεργαστούν. Δεν είναι χαζοί.

Οι διαφορές ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητων Ελλήνων στο μεταναστευτικό δεν θα αποτελούσαν πρόβλημα, αφενός επειδή ο Αλέξης Τσίπρας έχει ήδη παραδεχτεί πως η Αριστερά έκανε λάθη και δεν εκτίμησε την έκταση του μεταναστευτικού προβλήματος και αφετέρου επειδή τα δυο κόμματα θα μπορούσαν να συμφωνήσουν πως οι μετανάστες –αντί να οδηγούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης- θα χρησιμοποιηθούν ως μοχλός πίεσης προς τις βόρειες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν τους θέλουν στο έδαφός τους αλλά τους προτιμούν καθηλωμένους στην Ελλάδα.»

Να με συγχωρήσετε που είμαι ρεαλιστής και δεν με ενοχλεί η συνεργασία του Αλέξη Τσίπρα με τον Πάνο Καμμένο.

Αφού ο Τσόρτσιλ συμμάχησε με τον Στάλιν, γιατί είναι τόσο περίεργο να συνεργαστούν ο Τσίπρας με τον Καμμένο -νομίζω πως είναι Έλληνες και οι δυο-, για να βοηθήσουν την χρεοκοπημένη χώρα τους και τους συμπατριώτες τους;

Εντάξει, κι εγώ θα ήθελα μια κυβέρνηση της Αριστεράς -για την ακρίβεια, θα ήθελα μια κυβέρνηση ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ ή ένα κόμμα που γεννήθηκε από τις διαδηλώσεις- αλλά έγιναν εκλογές την περασμένη Κυριακή και η Αριστερά δεν είχε την πολυπόθητη καθαρή αυτοδυναμία.

Το ΚΚΕ έχει αποκλείσει τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι είναι ό,τι πιο συστημικό υπάρχει, αφήνοντας την Χρυσή Αυγή στην δεύτερη θέση των συστημικών κομμάτων, Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ αποκλείονται για την ώρα -και πριν καθαρίσουν τις πολύ βρόμικες ηγεσίες τους-, οπότε οι Ανεξάρτητοι Έλληνες είναι μονόδρομος για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σε πολλούς δεν αρέσουν κάποιες θέσεις των Ανεξάρτητων Ελλήνων.

Ούτε εμένα μου αρέσουν κάποιες θέσεις τους αλλά, αν δεν κάνω λάθος, τα τελευταία χρόνια το πρόβλημα της χώρας δεν είναι ούτε η Ορθοδοξία, ούτε οι Εβραίοι, ούτε το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια.

Τα καυτά προβλήματα της χώρας είναι τα Μνημόνια και η Δικαιοσύνη.

Σε αυτούς τους δυο τομείς, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες μπορούν -σύμφωνα με τα προγράμματά τους- να συνεργαστούν μια χαρά.

Κι αν τα καταφέρουν σε αυτούς τους τομείς, θα δουν τι μπορούν να κάνουν από εκεί και πέρα.

Αν δεν κάνω λάθος, η εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη θέση οφείλεται στην χρεοκοπία της χώρας και στα Μνημόνια.

Επίσης, αν δεν κάνω λάθος, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δημιουργήθηκαν για τους ίδιους ακριβώς λόγους.

Αυτή τη στιγμή, το θέμα δεν είναι αν ο Τσίπρας δεν κάνει τον σταυρό του, ούτε αν ο Πάνος Καμμένος ανάβει λαμπάδα στη Μεγαλόχαρη.

Η πίστη είναι θέμα συνείδησης, και, ως εκ τούτου, είναι απόλυτα προσωπικό θέμα. Ως προσωπικό θέμα, αφορά τον καθένα μας ξεχωριστά και κανέναν άλλον.

Το αν η Ελλάδα βουλιάξει και οι Έλληνες δεν έχουν να φάνε, μας αφορά όλους.

Αυτό καλούνται να αντιμετωπίσουν τώρα ο Αλέξης Τσίπρας με τον Πάνο Καμμένο.

Είναι οι δύσκολες καταστάσεις που μπορούν να βγάλουν τον καλύτερο εαυτό σου. Μπορούν να σε κάνουν να πετύχεις πράγματα που δεν θα μπορούσες να φανταστείς.

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Πάνος Καμμένος έχουν την ευκαιρία να γράψουν ιστορία· μαζί τους κι εμείς.

Τους εύχομαι να τα καταφέρουν.

Για το καλό όλων μας. Για το κοινό καλό. Για την Ελλάδα.

(Με την ευκαιρία, και επειδή μου γράφουν διάφοροι φίλοι αναγνώστες που απορούν για αυτά που γράφω, εγώ δεν έχω πρόβλημα με τους δεξιούς. Έχω και φίλους που είναι δεξιοί, όπως και πάρα πολλούς αναγνώστες. Με τους ρουφιάνους έχω πρόβλημα, και με τα καθάρματα και τους ξεπουλημένους. Αλλά αυτούς τους βρίσκεις σε όλο το πολιτικό φάσμα. Όπως βρίσκεις και άξιους και ωραίους ανθρώπους. Επίσης, εγώ θα ήθελα έναν πλανήτη σοσιαλιστικό, όπου όλοι θα είμαστε αδέλφια και θα ζούμε όλοι αγαπημένοι. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν βλέπω τι γίνεται σήμερα γύρω μου. Εδώ ζω, δεν ζω στο διάστημα, ούτε είμαι αστροχτυπημένος.)

 

πηγή:

http://pitsirikos.net/

Ο "απίθανος" Σταύρος Θεοδωράκης

-Ο κύριος Καμμένος εκπροσωπεί ακροδεξιές και αντιευρωπαϊκές απόψεις στην Ελλάδα και αναρωτιόμαστε, νομίζω όχι μόνο εμείς αλλά και χιλιάδες άνθρωποι που ψήφισαν το ΣΥΡΙΖΑ, τι θα βγάλει αυτή η σύμπραξη του κυρίου Τσίπρα με τον κύριο Καμμένο.
Aυτό δήλωσε ο Σταύρος Θεοδωράκης εκφράζοντας την δυσφορία για την συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου.

Ο ίδιος Σταύρος δήλωνε προεκλογικά ότι είναι έτοιμος να συμπράξει με τον νικητή των εκλογών άσχετα εάν ήταν ο Σαμαράς ή ο Τσίπρας. Δηλαδή αν ο Καμμένος-πρώην υπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή- είναι ακροδεξιός, ο Βορίδης, ο Πλεύρης και ο Μπαλτάκος είναι καθαρόαιμοι φιλελέ, δημοκρατικοί, φωτεινοί και ανοιχτόμυαλοι;

Ο Σταύρος δεν είναι ο ίδιος που είχε σπεύσει να αποκηρύξει τον Νίκο Δήμο που έγραφε το αυτονόητο: ότι δηλαδή πόσο στόκος μπορεί να είναι ένας λαός που στέλνει C-130 να παραλάβει το δήθεν άγιο φως από τα Ιεροσόλυμα και το υποδέχεται με τιμές αρχηγού κράτους;
Θέλουμε να πούμε ότι σ΄ αυτή εδώ την Κολομβία των Βαλκανίων η υποκρισία, τα μεγάλα λόγια και οι κωλοτούμπες περισσεύουν.

Ο Θεοδωράκης είχει δηλώσει πως δεν πρόκειται να πάρει στο ΠΟΤΑΜΙ χρησιμοποιημένες πολιτικούς-σερβιέτες από άλλα κόμματα. Αλλά το έκανε. Δήλωνε επίσης πως αν πάρει 6% θα καθήσει σπίτι του. Κι όμως είναι παρόν και στη πρώτη γραμμή.

Τα 7 αμαρτήματα Σαμαρά

Γιατί θα μείνει στην ιστορία ως εχθρός των θεσμών και της Δημοκρατίας…

Η άρνηση του Αντώνη Σαμαρά να παραδώσει ο ίδιος το Μαξίμου, δεν ήταν απλώς μία συνέχεια της πολιτικής του. Ήταν ο τραγικός επίλογος.

Πως έφτασε όμως μέχρι εδώ;

Κατά τα…
χρόνια της πρωθυπουργίας του:

● Αρνήθηκε συστηματικά να απαντήσει σε ερωτήσεις βουλευτών και να υποστεί τον θεσμοθετημένο κοινοβουλευτικό έλεγχο.

● Εμφανίστηκε ελάχιστα στο Κοινοβούλιο, ακόμη και σε έντονα φορτισμένες στιγμές. Κατά κανόνα προτιμούσε το... καφενείο της Βουλής.

● Κράτησε σε απόσταση τους βουλευτές και κορυφαία στελέχη του κόμματός του, προτιμώντας να συγχρωτίζεται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα με τους πολύ στενούς συνεργάτες και φίλους του, δημιουργώντας μεγάλο κενό επικοινωνίας και εμπιστοσύνης μεταξύ του ιδίου και μέρους της Ν.Δ.

● Δεν κάλεσε ποτέ τους αντιπολιτευόμενους πολιτικούς αρχηγούς – και κυρίως τον τότε πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και νυν πρωθυπουργό – για ενημέρωση σε κρίσιμα θέματα της πολιτικής ατζέντας.

● Δεν δέχθηκε να εκτεθεί σε τηλεμαχία με τους πολιτικούς αντιπάλους του πριν από τις εκλογές.

● Ακύρωσε συνέντευξή του σε μεγάλο ΜΜΕ – κατά τις φήμες, επειδή δεν του επέτρεψαν να ελέγξει τη λίστα με τις ερωτήσεις!

● Προτίμησε, αντιθέτως, μονολόγους τύπου «διαγγέλματος» και μια άθλια στημένη συνέντευξη, την οποία διηύθυνε ο ίδιος εκθέτοντας ανεπανόρθωτα τη ΝΕΡΙΤ…

Πηγή: topontiki.gr

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Άνοιξη μέσα στο καταχείμωνο

Η εμφατική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ερμηνεύεται με διάφορους τρόπους, όμως ένα γεγονός δεν επιδέχεται ερμηνείας. Το εκλογικό σώμα του έδωσε την εντολή να οδηγήσει τη χώρα σε άλλο μονοπάτι. Έξω από τα αδιέξοδα των προηγούμενων κυβερνήσεων και μέσα στο πνεύμα της ισότητας και της αλληλεγγύης που έχει ανάγκη τόσο η Ελλάδα, όσο και η Ευρώπη. Αυτή είναι η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και με αυτό θα πρέπει να πορεύεται.

Ο σχηματισμός κυβέρνησης με τον Καμμένο δεν συμβολίζει τίποτε άλλο παρά αυτό. Τα όσα προτάσσει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης αποτελούν τη βάση για την επόμενη ημέρα. Η ουσιαστική διαπραγμάτευση για την ελάφρυνση του χρέους και του ρυθμού αποπληρωμής του αποτελούν τα θεμέλια.

Αυτό είναι το πλαίσιο επάνω στο οποίο μπορούν να συναντηθούν κι άλλες δυνάμεις της χώρας και όχι μόνο οι Ανεξάρτητοι Έλληνες.

Ο ελληνικός λαός ψήφισε το καλοκαίρι του 2012 πως θέλει να παραμείνει στο ευρώ. Ή τέλος πάντων, περίπου αναγκάστηκε να ψηφίσει γι’ αυτό χάρη στην τρομοκρατία που υπέστη.
Ο προσανατολισμός του ΣΥΡΙΖΑ από τότε, εκπέμπει τον σεβασμό ακριβώς σε αυτήν την απόφαση του ελληνικού λαού. Αποκορύφωση της πολιτικής αυτής ήταν η διεκδίκηση της Ευρωπαϊκής Προεδρίας με τον κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστερής από τον Αλέξη Τσίπρα.

Ο Καμμένος και κάποιες από τις αντιευρωπαϊκές απόψεις του δεν αποτελούν πρωτοτυπία για τον ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε, δεν πιστεύει κανένας πως οι Ανεξάρτητοι Έλληνες θα αποτελέσουν μεγαλύτερη απειλή για την Ένωση από την παρουσία του διεθνώς αναγνωρισμένου καθηγητού Λαπαβίτσα και της Αριστερής Πλατφόρμας. Η έντονη κριτική που μπορεί να ασκήσει η παρουσία τέτοιων δυνάμεων στην συγκυβέρνηση μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για τις όποιες αλλαγές.

Σύμφωνα με τα όσα εκπέμπονται από την Ευρώπη τόσο πριν, αλλά κυρίως μετά τις εκλογές, στις χώρες που τις απαρτίζουν υπάρχουν πυρήνες που σιγοκαίνε για την αλλαγή μίας Ένωσης που μέχρι σήμερα ασπάζεται ως ευαγγέλιο τον νεοφιλελευθερισμό και τον γύψο.

Η παρουσία μίας δύναμης της Αριστεράς στην καρδιά της Ευρώπης μπορεί να δώσει τα καύσιμα στις δυνάμεις αυτές ώστε να γίνει η αναγκαία στροφή της Ένωσης. Η πίεση που μπορεί να δημιουργήσει η σοβαρή κριτική βασικών δομών της μπορεί να ανοίξει τον διάλογο όλο και περισσότερο.
Εκτός εάν δεχτούμε πως η αυτή η Ευρώπη δεν αντέχει σε κριτική και βελτίωση.

Οι επόμενοι μήνες θα είναι δύσκολοι. Το μεγάλο έργο της κυβέρνησης, το πιο δύσκολο, θα είναι ακριβώς αυτή η αποστολή εξαναγκασμού της Ευρώπης να δει τα κατάματα τα λάθη της. Ο πόλεμος θα είναι μεγάλος, αφού τα περισσότερα «λάθη» αποτελούν δομικές επιλογές και ο μόνος τρόπος να διορθωθούν είναι να αλλάξουν.

Ωστόσο, επειδή ο πόλεμος θα γίνεται τόσο εντός, όσο και εκτός συνόρων, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να ξεκινήσει με νίκες εντός έδρας.

Εκτός από την ανθρωπιστική πολιτική που αποτελεί τον πρώτο πυλώνα της πολιτικής του, η επιβολή νομιμότητας στο χώρο των Media, στους εθνικούς εργολάβους, στο καθεστώς των ιδιωτικοποιήσεων και σε μία σειρά από μεγάλα συμφέροντα, η επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η δίκαιη δίκη και ορθή διαχείριση της υπόθεσης της Χρυσής Αυγής, ο εξορθολογισμός του Δημοσίου και η ουσιαστική αναδιάταξή του θα εμπνεύσει περισσότερους και από τους ψηφοφόρους του.

Το μέλλον που περιμένει τον ΣΥΡΙΖΑ αφορά πολύ περισσότερο κόσμο από όσους τον έφεραν στην εξουσία.

Και το μόνο που χρειάζεται, είναι ο κόσμος αυτός να τον ελέγχει και να τον καθοδηγεί.

rebeliskos

Η Ευρώπη στρίβει Αριστερά καθώς η Ελλάδα μετράει πρωτιές

Μια ιστορική στιγμή για Ελλάδα και Ευρώπη
του system failure
 
Η Ελλάδα ζει ιστορικές στιγμές. Για πρώτη φορά ένα Αριστερό κόμμα θα κυβερνήσει τη χώρα και ο αρχηγός του θα είναι ο νεότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της. Ο Αλέξης Τσίπρας γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου του 1974, μόλις τέσσερις ημέρες μετά την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών.
 
Ο Τσίπρας θα είναι επίσης ο πρώτος πρωθυπουργός γεννημένος στην περίοδο της μεταπολίτευσης. Μια περίοδος 40 ετών κατά την οποία τα μοναδικά κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα ήταν η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Ο Τσίπρας αντιπροσωπεύει μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων, γεννημένων στις αρχές της δεκαετίας του 70 και δεν είδαν μέχρι στιγμής άλλο κόμμα στην εξουσία εκτός από τα δύο αυτά κόμματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά το χτύπημα της μεγάλης οικονομικής κρίσης, τα κόμματα του δικομματικού κατεστημένου συνασπίστηκαν για να διατηρηθούν στην εξουσία, αφού έχασαν ένα μεγάλο μέρος της δύναμής τους και κυρίως το ΠΑΣΟΚ.
 
Φαίνεται ότι μέχρι στιγμής επιβεβαιώνεται το πρώτο σενάριο, όπως έχει ήδη περιγραφεί: “Ο ΣΥΡΙΖΑ σχηματίζει αυτόνομη κυβέρνηση, ή, κυβέρνηση συνασπισμού με κόμματα του αντι-μνημονιακού μετώπου. Πρόκειται για το χειρότερο σενάριο για την παγκόσμια χρηματοπιστωτική μαφία, καθώς θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια “ανεξέλεγκτη” άνοδο της Αριστεράς στην Ευρώπη. Στην περίπτωση αυτή, η τραπεζομιντιακή δικτατορία στην Ελλάδα θα κηρύξει πόλεμο εναντίον της νέας κυβέρνησης, με σκοπό να την αποσταθεροποιήσει και να την ρίξει από το βάθρο της εξουσίας, όσο το δυνατόν γρηγορότερα. […] σε περίπτωση που επαληθευτεί το Σενάριο 1, η ΕΚΤ θα εκβιάζει την νέα κυβέρνηση, απειλώντας ότι δεν θα αγοράζει κρατικά ομόλογα και άρα θα κόψει τη ρευστότητα, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιλέξει ένα διαφορετικό δρόμο, μια αντι-νεοφιλελεύθερη πολιτική, προς την κατεύθυνση δηλαδή της αναδόμησης του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών δικαιωμάτων, την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα προ-κρίσης επίπεδα, κ.λ.π.” (http://failedevolution.blogspot.gr/2014/12/blog-post_31.html)
 
Παρά τα πανηγύρια, η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι στην ουσία οριακή και οφείλεται στο απαράδεκτο μπόνους των 50 εδρών που κατασκευάστηκε από το μέχρι πρότινος δικομματικό σύμπλεγμα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, θεωρώντας ότι έτσι θα εξασφαλίσει εσαεί την κυριαρχία του. Αυτό κάνει πιο εύκολη τη δουλειά του συστήματος εξουσίας το οποίο ελέγχεται ακόμα από την εγχώρια τραπεζομιντιακή δικτατορία, ώστε να εφαρμόσει το σχέδιο της “Αριστερής παρένθεσης” όσο το δυνατόν γρηγορότερα, παρά τη συμμετοχή και των Ανεξάρτητων Ελλήνων στην κυβέρνηση που διευρύνει ελαφρά την νέα κυβερνητική πλειοψηφία. Τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα για τους εγχώριους και ξένους ολιγάρχες, αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κερδίσει με μεγαλύτερη διαφορά, κατακτώντας μια ευρύτερη κοινοβουλευτική αυτοδυναμία.
 
Ωστόσο, σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρει να επιβιώσει από τον πόλεμο και παραμείνει ιδεολογικά πιστός στις αρχές του, μπορεί να αποτελέσει ένα παράδειγμα για την Ευρώπη “παρασύροντας” και άλλα Αριστερά κόμματα στην εξουσία. Πρόκειται για μια ιστορική ευκαιρία για την Ευρώπη να αλλάξει πορεία και να καταπολεμήσει τον καταστροφικό νεοφιλελευθερισμό.
 
Έχει επίσης ήδη επισημανθεί ότι “Η κινητοποίηση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής μαφίας αυτή τη φορά θα είναι πολύ πιο έντονη, καθώς οι εκπρόσωποι της γνωρίζουν ότι, μια πιθανή κυβέρνηση της Αριστεράς στην Ελλάδα που θα αντισταθεί σθεναρά ενάντια στα μέτρα λιτότητας, θα μπορούσε να πυροδοτήσει ένα ‘ανεξέλεγκτο’ ντόμινο ανόδου των δυνάμεων της Αριστεράς σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, οι οποίες επίσης θα μάχονταν με σθένος ενάντια στην νεοφιλελεύθερη ατζέντα. Ας μην γελιόμαστε, ο πόλεμος θα είναι αδυσώπητος. Αλλά δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Είτε οι λαοί της Ευρώπης θα επιλέξουν να αγωνιστούν με ενότητα και αποφασιστικότητα, είτε θα παραδοθούν αμαχητί στους πλουτοκράτες που ετοιμάζουν τον νέο Μεσαίωνα. Η ‘Μάχη της Ελλάδας’ θα είναι καθοριστική …” (http://failedevolution.blogspot.gr/2014/12/blog-post_14.html)
 
Οι Ευρωπαϊκοί λαοί κέρδισαν μια αποφασιστική μάχη στην Ελλάδα, αλλά τώρα πρέπει να αγωνιστούν σκληρά για να κερδίσουν και τον πόλεμο.

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ: ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΔΕΙ ΟΥΤΕ ΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ, ΟΥΤΕ ΤΟ ΚΟΜΜΑ

ΕΔΟΞΑΣΘΗ ΚΡΥΠΤΟΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ

Η προσωποποίηση της έλλειψης πολιτικού πολιτισμού θα μπορούσε και να αποτυπωθεί στο πρόσωπο του απερχόμενου πρωθυπουργού που με πρόφαση τη δημόσια εικόνα του ξεπερνά το πολιτικό fairplay. Εκτός από την διάθεση του να παραμείνει γαντζωμένος στη ΝΔ αρνήθηκε να παραβρεθεί ο ίδιος στην παράδοση του Μεγάρου Μαξίμου στον νέο Πρωθυπουργό. Παρά τη συντριπτική ήττα, ο Αντώνης Σαμαράς προσπαθεί να κλείσει τα σενάρια διαδοχής με το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών.

Η πολιτική μικροψυχία σε... όλο της το μεγαλείο. Ενδεικτικό της ψυχολογικής του κατάστασης αλλά και της ιδιοσυγκρασίας του Αντώνη Σαμαρά είναι ότι δεν παραβρέθηκε στο Μαξίμου όταν ο Αλέξης Τσίπρας πήγε για να αναλάβει καθήκοντα. Απλά έδωσε εντολή στον συνεργάτη του Κώστα Μπούρα να παραδώσει αυτός τα κλειδιά στους συνεργάτες του Τσίπρα. (ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ)

Τον σέρνουν μέχρι τέλους στο γκρεμό, αυτοί που τον οδήγησαν στην ήττα. Ο Αντώνης Σαμαράς ακούει μόνο τους φίλους του από την πάλαι ποτε Πολιτική Άνοιξη και κανέναν άλλον. Οι ίδιοι που τον οδήγησαν στην στρατηγική του φόβου, τον σέρνουν τώρα στο σενάριο της σύντομης αριστερής παρένθεσης, ως δικαιολογία για να μην γίνουν αλλαγές στο κόμμα.

Στο επιτελείο του Α. Σαμαρά εκτιμούν πως η κυβέρνηση του Α. Τσίπρα θα αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα τους επόμενους δύο μήνες, κάτι που ενδεχομένως να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές.

Για το λόγο αυτό, σημειώνουν πως η Νέα Δημοκρατία θα πρέπει να παραμείνει μακριά από την εσωστρέφεια και με τη μέγιστη δυνατή εγρήγορση. Αυτή όπως όλα δείχνουν θα είναι η γραμμή άμυνας που θα χρησιμοποιήσουν οι συνεργάτες του Αντώνη Σαμαρά προκειμένου να κλείσουν οποιοδήποτε σενάριο αμφισβήτησης του. Αξίζει να σημειωθεί πως εμπνευστής της θεωρίας της «αριστερής παρένθεσης» είναι ο στενός συνεργάτης του Προέδρου της ΝΔ Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο πέρσι το καλοκαίρι είχε διατυπώσει το σενάριο αυτό.

Ο κ. Λαζαρίδης πάντως χθες φαίνεται πως έγινε στόχος πυρών από το Γραμματέα της ΝΔ Ανδρέα Παπαμιμίκο για την προεκλογική εμμονή στο φόβο, μια κόντρα που βέβαια αργότερα διαψεύσθηκε.

ΝΔ: Χάσαμε από τις δημοσκοπήσεις
Το επιχείρημα πως η διαφορά εκτοξεύθηκε στις 8.8 μονάδες λόγω της αποσυσπείρωσης των τελευταίων ημερών, σημειώνουν όλο και περισσότερα στελέχη της ηγετικής ομάδας της ΝΔ.
Μερίδα των συνεργατών του Αντώνη Σαμαρά, θεωρούν ένα βασικό στοιχείο που έπαιξε καθοριστικό ρόλο για το εύρος της ήττας, το γεγονός πως άλλαξε η διάταξη που απαγόρευε τη δημοσιοποίηση δημοσκοπήσεων μέχρι και δύο ημέρες πριν τις εκλογές.

Όπως έλεγε χθες βράδυ στο newsbomb.gr στενός συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά, ο καταιγισμός δημοσκοπήσεων αμφιβόλου ποιότητας που έδειχναν μεγάλες διαφορές, οδήγησε πολλούς ψηφοφόρους να στηρίξουν μικρά κόμματα, καθώς έβλεπαν πως δεν υπάρχει κανένα «ντέρμπι» με το ΣΥΡΙΖΑ για τη διεκδίκηση της νίκης.

Σύμφωνα με στοιχεία που επικαλούνται από τη Λεωφόρο Συγγρού, το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων των Ανεξάρτητων Ελλήνων περίμενε μέχρι την τελευταία στιγμή για να αποφασίσει τι θα ψηφίσει, κάτι που σε μεγάλο βαθμό φαίνεται πως ισχύει και για ένα κομμάτι όσων ψήφισαν Χρυσή Αυγή, αλλά και τα κόμματα του Β.Λεβέντη και του Απ.Γκλέτσου που κατέγραψαν απρόσμενα μεγάλες δυνάμεις. Επιρρίπτουν μάλιστα σημαντικές ευθύνες σε εκείνους τους συνεργάτες που έπεισαν τον Αντώνη Σαμαρά να αποδεχθεί την αλλαγή της διάταξης, επιτρέποντας ουσιαστικά το «πανηγύρι των κάθε λογής δημοσκόπων», όπως χαρακτηριστικά σημειώνουν.

Αξίζει πάντως να σημειώσουμε πως αν ο Σαμαράς πιεστεί αρκετά, από στελέχη του κόμματος για να πάρει το δρόμο της εξόδου, τότε και μόνο τότε θα προτάξει το Συνέδριο για να «χρυσώσει» το χάπι όσων τoν αμφισβητούν.

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΔΕΙ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΣΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ

Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ ΕΔΕΙΞΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ ΠΟΣΟ ΛΙΓΟΣ ΕΙΝΑΙ.

Δεν παραδίδει ο Σαμαράς, στον Aλέξη Τσίπρα το γραφείο του πρωθυπουργού!
O Αντώνης Σαμαράς δίνει μαθήματα... πολιτικού πολιτισμού

Nonews-NEWS: Ρεσιτάλ μικροψυχίας...

Nonews-NEWS: Ρεσιτάλ μικροψυχίας...: Προσωπικά, δεν θυμάμαι κανέναν άλλον πρωθυπουργό που στη δήλωση παραίτησης του να έχει ισχυριστεί ότι τα έκανε όλα καλά, αλλά...

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Μπροστά δεν ξέρω τι θα βρω, μα πίσω δεν γυρίζω...


Μπροστά 
Πιτσιρίκο, έψαχνα καιρό τώρα να βρω μιαν απάντηση για όλους αυτούς που επενδύουν στο φόβο και την καλύτερη μου την έδωσε ο...
Γιάννης Αγγελάκας:
 Μου λέν” αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ,
στα όριά του μοναχά να γυροφέρνω
και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει, εγώ καλά είναι να σωπαίνω

Μου λέν”, αν φύγω πιο ψηλά, θα ζαλιστώ
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι
και πως, αν θέλω περισσότερα να δω,
σ’ ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι

Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ,
μου λέν” να πάω κρυφά κάπου να κλάψω και να θυμάμαι,
πως αυτό το σκηνικό είμαι μικρός,
πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω

Μα εγώ μ’ ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ…

pitsirikos

Καλπικός οργασμός


by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

normal_pmom11

Η δημοκρατία μας συγγενεύει με το άφραχτο στόμα της σχισμής. Εδώ η σχισμή δε βυθομετριέται με γυμνό μάτι.

Καταφτάνουν απ’ την ερωτική φωλιά τους οι εύθραυστοι ψηφοφόροι. Τα νεογέννητα από εμβρυουλκό δημοσκόπου. Για λογαριασμό της εταιρίας που ανάμεσα στη φρίκη και την ομορφιά διαλέγει με προσήλωση φράγκα.

Εκεί που η εξίσωση στοιχίζει τη δεξιά με το φόβο και την αριστερά με την υποκρισία. Αφού με τη μυρουδιά του χασάπη θα πλαγιάσουν οι μαζούλες της έχτρας και του κέρδους. Και στο βασίλειο των πολιτικών παραβολών θα κρύψουν οι χειριστές τού πλήθους τα νομίσματα. Το συναίσθημα και τη μνήμη που επωάζει τα πισώπλατα μαχαιρώματα.

Το συμπαθέστατο γιγάντιο καπετάνιο που ξεμπάρκαρε και παλινωδεί στα ουζερί του Αγρινίου λέγοντας πως απ’ το μουνί της μάνας του εβγήκε Δεξιός και δεν πρόκειται ν’ αλλάξει.

Η κάλπη χωρά μόνο των δυο διαστάσεων κατάλογο ονομάτων, ανθρώπων που θέλουν να γίνουν βεζίρηδες και βεζιροπούλες. Να εκπροσωπήσουν το λαό στις διαπραγματεύσεις με το φαραώ.

Η κάλπη ξέρει και δεν αφήνει να γραδώσει στη σχισμή ο σατανικός κουμμουνισμός της ζωής.

Η κοιλιά της κάλπης γίνεται μήτρα του θηρίου. Αγροτική επαρχία και μπερδεμένη ομήγυρης στο ίδιο τσουβάλι.

Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας, χωρά τις μικρές του ιστορίες στην κάλπη. Κάλπικα θαύματα. Καλαμάκι για το φραπέ. Παροχές. Εκεί που γράφονται σουρεαλιστικά ποιήματα για σόμπες και θερμάστρες και καλοριφέρ που δε λειτουργούν πια.

Και οι καβαλάρηδες έχουν αποκοιμηθεί με αναμμένα μαγκάλια. Και λέω πως κάποιο είδος ανθρώπινο μου καταστρέφει την έμπνευση. Την ανθρωπιά που την εξηγείς σαν ανέκδοτο στα παιδιά σου. Κι ύστερα τους λες βέβαια αυτά δεν ισχύουν στη ζωή. Και τους κόβεις το βήχα και το οιδιπόδειο και τα μαθαίνεις στον καλπικό οργασμό.

Στο ανοξείδωτο χαμόγελο.

Στο πως πρέπει να κερδίσεις τη ζωή σου με ψέματα και ξύλινα σπαθιά. Δεξιότητες οδηγημένες στον ολοκληρωτισμό της οικόσιτης ευτυχίας.

Η κάλπη είναι προξενήτρα του παράδοξου. Ο κατασκευαστής παραδείσων ξέρει. Βάζει λεβέντες να μνημονεύσουν τη σοφία του λαού. Τους προσφιλείς τροφοδότες κάθε Μεσσία.

Στις 25 Γενάρη ΣΥΡΙΖΑ χωρίς αυταπάτες

Κομμουνιστική Επαναστατική Δράση | Ανακοίνωση
  • ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΟΥΜΠΙΣΤΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ των μνημονίων και του κράτους έκτακτης ανάγκης
  • Για να ανοίξει ένας νέος γύρος ταξικής σύγκρουσης!
  • Για να τσακιστεί το κράτος έκτακτης ανάγκης στους δρόμους
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πολύ κρίσιμη καμπή. Οι εκλογές της 25ης Γενάρη θα κρίνουν αν η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου θα παραμείνει στη θέση της ή θα πέσει. Θα κρίνουν αν θα επιβραβευτεί και θα συνεχιστεί ακάθεκτα ή αν θα αποδοκιμαστεί και θα μπει σε αμφισβήτηση και κρίση ο κοινωνικός κανιβαλισμός των μνημονιακών μέτρων και του κράτους έκτακτης ανάγκης. Το καθοριστικό επίδικο για το δικό μας ταξικό στρατόπεδο είναι η εκλογική ήττα της κυβέρνησης, η έξωση της από το Μαξίμου. Όλοι οι υπόλοιποι “δείκτες” και τα “μηνύματα”, που πιθανόν θα προκύψουν από την κάλπη, ωχριούν μπροστά στο καταλυτικό αυτό διακύβευμα.

Τα ντόπια τσιράκια του αστικού καθεστώτος, αλλά και η ευρωπαϊκή αστική αντίδραση, θεωρούν την εκλογική αναμέτρηση στις 25 Γενάρη ύψιστης σημασίας για τα συμφέροντα τους. Η ήττα της κυβέρνησης θα σημάνει ότι το μνημονιακό πρόγραμμα και το κράτος έκτακτης ανάγκης δεν θα έχουν στο Μαξίμου τους ανθρώπους που του αναλογούν. Και ακόμα περισσότερο, φοβούνται το τι θα σηματοδοτήσει η εκλογική ήττα της κυβέρνησης, στη χώρα αλλά και πανευρωπαϊκά, για όσους έχουν υποστεί στο πετσί τους την επέλαση της καπιταλιστικής αντίδρασης. Φοβούνται ότι η ήττα του Σαμαρά θα εκληφθεί ως έναυσμα για την κοινωνική αντεπίθεση, ότι η εκλογική τους ήττα θα θέσει σε αμφισβήτηση τα “κεκτημένα” της περιόδου 2010-2014. Ότι όλες οι εκκρεμότητες θα επανέλθουν στο προσκήνιο.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ φαντάζεται ότι με τις εγγυήσεις και τα διαπιστευτήρια μπορεί να αποσπάσει την ανοχή του εθνικού κορμού και των “εταίρων” μέχρι να πειστούν οι πάντεςότι “όλοι θα βγουν κερδισμένοι από μια προοδευτική διακυβέρνηση”. Είναι περισσότερο από σίγουρο ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Η αστική τάξη και οι Ευρωπαίοι εταίροι της δεν έχουν καμία διάθεση για κεϋνσιανούς πειραματισμούς, ούτε καν χρόνο για να τους σκεφτούν. Όχι τόσο γιατί φοβούνται το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά γιατί η ελάχιστη απομάκρυνση από το πηδάλιο μπορεί να έχει καταστροφικά αποτελέσματα, αφενός για τους μελλοντικούς τους σχεδιασμούς αφετέρου για τα μέχρι τώρα κατορθώματά τους.

Η αριστερά εντός ΣΥΡΙΖΑ που νομίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μεταμορφωθεί κάτω από τις πιέσεις της λαϊκής βάσης σε επαναστατικό κόμμα, καλεί την ηγεσία να μείνει πιστή στα συνεδριακά του κείμενα ή ακόμα περισσότερο να υιοθετήσει ένα ακόμα πιο ριζοσπαστικό πρόγραμμα. Πλανάται πλάνην οικτρά. Το ηγετικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει υποσχεθεί και ούτε είναι υποχρεωμένο να ηγηθεί ενός άλλου προγράμματος πέρα από αυτό που υποστηρίζει.

Ένα τμήμα της Αριστεράς, προεξάρχοντος του ΚΚΕ, έχει βγάλει ήδη το πόρισμά του:“όποια κυβέρνηση και να προκύψει για το λαό δεν θα αλλάξει τίποτα”. Όποιος μπορεί στοιχειωδώς να σκεφτεί, μπορεί να θυμηθεί τι σηματοδότησε η νίκη του Σαμαρά τον Ιούνη του ’12. Ας φανταστεί λοιπόν ο καθένας τι σημαίνει να επανεκλέγει ο Σαμαράς, ο Άδωνις, ο Φαήλος, ο Χρύσανθος και ο Βορίδης, μαζί με τον Βενιζέλο, πέρα από το να τους ταυτίζει με τον Τσίπρα και τον Λαφαζάνη. Μια ενδεχόμενη νίκη της ΝΔ, θαερμηνευτεί ως δικαίωση των πέντε προηγούμενων χρόνων άγριας επίθεσηςστην εργατική τάξη, τη νεολαία, τους μετανάστες και τους απόκληρους αυτής της κοινωνίας. Θα είναι ψήφος εμπιστοσύνης στο κράτος έκτακτης ανάγκης, στην κλιμάκωση της αστικής επίθεσης και την ισοπέδωση και των τελευταίων πολιτικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, σύνθημα πλήρους αποθράσυνσης του εθνικού συρφετού.

Η υπόλοιπη Αριστερά που τουλάχιστον αναγνωρίζει ότι η πτώση της κυβέρνησης θα είναι μια θετική εξέλιξη, κατακεραυνώνει -δικαίως- το ΣΥΡΙΖΑ για τη δεξιά του στροφή, γιατί “δεν θα προβεί σε μονομερείς ενέργειες για το χρέος” ή γιατί δεν ξεκολλάει από τις εμμονές του για το ευρώ και την ΕΕ. Αλλά πολιτεύεται σαν να είναι ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Πρόκειται για άλμα (ή φυγή;) από την πραγματικότητα. Είτε σφυρίζοντας αδιάφορα είτε προεξοφλώντας ως δεδομένη τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, οι σύντροφοι αυτοί προσποιούνται ότι δεν βλέπουν τον ελέφαντα στο σαλόνι: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ακόμα κυβέρνηση και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα γίνει. Ή, για να το πούμε αλλιώς, ο Σαμαράς είναι ακόμα στην κυβέρνηση και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα φύγει.

Τμήματα αυτής της Αριστεράς καθώς και άλλα κομμάτια του κινήματος ετοιμάζονται -και καλά κάνουν- στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει τις εκλογές για μια δυναμική ρεβάνς απέναντι στο σύστημα. Ρωτάμε λοιπόν; Ο σχεδιασμός στην περίπτωση που κερδίσει τις εκλογές ο Σαμαράς θα είναι ο ίδιος; Η απάντηση είναι προφανής και είναι αρνητική. Η Αριστερά αυτή, αντιλαμβάνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο ο Τσίπρας αλλά και οι λαϊκές προσδοκίες που ελπίζουν σε μια ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης.Και τι κάνει λοιπόν; Αντί να σπρώξει αυτό το κύμα για να τελειώνουμε με την κυβέρνηση που καθοδηγεί την εξόντωση της εργατικής τάξης, ολόκληρης της Αριστεράς και του κινήματος, αυτή ετοιμάζει χαλαρά την αριστερή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πριν αυτή εκλεγεί!

Όμως, στις 25 Γενάρη δεν χτίζουμε την αντιπολίτευση στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ανατρέπουμε την σημερινή κυβέρνηση. Μια μαχητική κινηματική αντιπολίτευση δεν χτίζεται με ψηφοδέλτια αλλά στους δρόμους. Και εν πάση περιπτώσει ποιο είναι το διακύβευμα των συγκεκριμένων εκλογών; Με την ψήφο του κανείς στις 25 Γενάρη τι μπορεί να πετύχει πρακτικά, εδώ και τώρα, πέρα από το να ρίξει από την κυβέρνηση τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο;

Το διακύβευμα αυτών των εκλογών δεν αφήνει πολυτέλειες για εκλογικά κατεβάσματα επαναστατικής προπαγάνδας. Επαναστατική πολιτική στις συγκεκριμένες συνθήκες, στις συγκεκριμένες εκλογές, είναι να ανοίξει ο δρόμος στη σύγκρουση.
Στις 25 Γενάρη όποιος αντιλαμβάνεται ότι το καθήκον της στιγμής είναι η εκπαραθύρωση του Σαμαρά, πρέπει να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι το πιο κατάλληλο όπλο για το σκοπό αυτό.
Η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια ψήφος για να φύγει ο Σαμαράς και η κουστωδία του από τη μέση. Δεν είναι ψήφος στο πρόγραμμά του, ούτε στο τωρινό, ούτε πολύ περισσότερο στο κυβερνητικό, αν προκύψει, αύριο. Το ψηφοδέλτιο του Σύριζα είναι ένα εργαλείο, όπως είναι ένα οδόφραγμα την ώρα μιας οδομαχίας.

Το δίλημμα των εκλογών του Ιούνη του 2012 επιστρέφει. Η εκλογική αναμέτρηση στις 25 Γενάρη είναι εκ των πραγμάτων μια ρεβάνς εκείνης της μάχης. Μπορεί να πέρασαν 2,5 χρόνια από τότε, η κυβέρνηση να έχει επιβάλλει σχεδόν ότι προβλέπουν οι μνημονικές συμβάσεις, η κοινωνική αντεπανάσταση να έχει αποτελειώσει τα 3/4 απ’ ότι θύμιζε κράτος πρόνοιας και κοινωνικό συμβόλαιο στην Ελλάδα, το κίνημα να έχει υποστεί αλλεπάλληλες ήττες, να έχουν χαθεί οι περισσότερες μάχες, αλλά ο πόλεμος δεν έχειακόμα κριθεί.

Η αστική αντεπανάσταση που είναι σε εξέλιξη εδώ και πέντε χρόνια δεν θα ηττηθεί απλώς σε μια κάλπη στις 25 Γενάρη. Για την ακρίβεια δεν θα σταματήσει με ψηφοδέλτια. Η μάχη αυτή δεν θα κριθεί στο νομοθετικό έργο της επόμενης βουλής, αλλά σε μια συνολική αναμέτρηση με τους κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς που έχουν αναπτυχθεί στα πλαίσια του κράτους έκτακτης ανάγκης. Με το αποθρασυμένο κεφάλαιο που διαθέτει πλέον τους δικούς του ιδιωτικούς στρατούς από χουλιγκάνια και πληρωμένους γκάνγκστερ έτοιμους να αποτελειώσουν όσους στέκονται εμπόδιο στα σχέδια των αφεντικών τους. Με τον φασιστικό συρφετό που καραδοκεί να παίξει τον ιστορικό του ρόλο έστω κι αν προς στιγμήν το επίσημο κράτος δείχνει να μην τους ανέχεται. Οι μισθοί, οι συντάξεις, η ΕΡΤ, οι Σκουριές, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι καταλήψεις, το άσυλο, όλα τα μέτωπα θα ανοίξουν ξανά με νέους όρους, ευνοϊκότερους για το κίνημα και την Αριστερά, αν και εφόσον ηττηθεί η σημερινή κυβέρνηση και σχηματίσει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Η έξωσή των Σαμαροβενιζέλων από το Μαξίμου είναι ένα πρώτο βήμα, μια ανάσα για το κίνημα, προκειμένου να περάσει στηναντεπίθεση, προκειμένου να ανοίξει ένας νέος γύρος ταξικής σύγκρουσης.
  • Καμία ταξική ειρήνη με τ’ αφεντικά!
  • Καμία ανοχή στο κράτος έκτακτης ανάγκης!
  • Ο αγώνας συνεχίζεται!

Ο θάνατος του εμποράκου: Κατάρρευση της μεσαίας τάξης

Πηγή: http://tvxs.gr/
Την κατάρρευση της μεσαίας τάξης καταγράφει έρευνα της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας για την επιχειρηματική δραστηριότητα και τα κλειστά καταστήματα σε διάφορες περιοχές.


Σημειώνεται πως ο Αντώνης Σαμαράς σε συνέντευξή του στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ” κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ πως “θέλει να αφανίσει τη μεσαία τάξη”. Ο Αλέξης Τσίπρας, σχολιάζοντας, ανέφερε από τα Ιωάννινα που περιοδεύει, πως ο Αντώνης Σαμαράς “για ακόμη μία φορά κινδυνολογεί, λέγοντας ότι αν έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ θα αφανίσει τη μεσαία τάξη”. “Ακόμα, όμως, κι αν είχαμε τέτοια πρόθεση, δεν θα μπορούσαμε διότι δεν έχουμε να βρούμε τίποτα όρθιο για να αφανίσουμε. Τη μεσαία τάξη την έχει ήδη εξολοθρεύσει με τις πολιτικές του ο κ. Σαμαράς και η τρόικα”, πρόσθεσε.

Η έρευνα της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας παρουσιάζεται επικαιροποιημένη με τα στοιχεία του τέταρτου τριμήνου του 2014. Σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο, που δημοσιεύει στοιχεία της έρευνας, η πλειοψηφία των ίδιων εμπόρων αποτελεί τμήμα των μικρομεσαίων στρωμάτων με αποτέλεσμα να βιώνουν εις διπλούν (ως καταναλωτές και ως έμποροι που εξασφαλίζουν το εισόδημά τους από καταναλωτές) τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και το βάρος της επιβίωσης.

Επιπλέον, σε όλες τις περιπτώσεις επιβεβαιώνεται η τάση συγκέντρωσης των ενεργών επιχειρήσεων στους μεγάλους κεντρικούς δρόμους και στον στενό πυρήνα του εμπορικού κέντρου, με την επακόλουθη ερήμωση των παραδρομών και των σχετικά απομακρυσμένων οδών ενώ η συγκεκριμένη τάση συνδέεται με την πτώση των ενοικίων σε αρκετές περιπτώσεις στα πλέον κεντρικά σημεία των εμπορικών περιοχών.

Ένα ακόμη στοιχείο είναι ότι τα λουκέτα ακολουθούν και αυτά χωρικά πρότυπα σχηματίζοντας «πιάτσες» κλειστών καταστημάτων εντός των εμπορικών κέντρων. Από την απογραφή της εμπορικής χωροταξίας και την καταγραφή των «λουκέτων» στα κυριότερα αστικά εμπορικά κέντρα, τα βασικά αποτελέσματα του 4ου τριμήνου 2014 είναι τα εξής για τος παρακάτω περιοχές:

Αθήνα: Η συνολική απογραφή και χαρτογράφηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, πραγματοποιείται για πέμπτη φορά. Στην τελευταία καταγραφή συγκεντρώνει ποσοστό κλειστών της τάξεως του 27%, ενώ σε σύγκριση με τον προηγούμενο χρόνο παρουςιάζεται αισθητή μείωση, της τάξεως των 6 ποσοστιαίων μονάδων. Η διαχρονική μεταβολή, με βάση και τα προγενέστερα δεδομένα, φανερώνει μια τάση σταθεροποίησης του ποσοστού των κλειστών στο εμπορικό κέντρο της Αθήνας σε ένα επίπεδο της τάξεως του 30%, με ένα περιθώριο απόκλισης ±3%. Ωστόσο, το εμπορικό κέντρο της Αθήνας δεν αποτελεί ένα ομοιογενές πεδίο οικονομικής δραστηριότητας. Αντιθέτως υπάρχουν έντονες διαφοροποιήσεις σε επιμέρους τμήματα του εμπορικού κέντρου που συνδέονται με τα ιδιαίτερα ανθρωπογεωγραφικά και οικονομικά χαρακτηριστικά των υποπεριοχών διαμορφώνοντας διακριτές εμπορικές ζώνες με ιδιαίτερα γνωρίσματα. Ως εκ τούτου, η χωρική κατανομή των κλειστών επιχειρήσεων παρουσιάζει ενδιαφέρουσες διαφοροποιήσεις σε κάθε εμπορική ζώνη του κέντρου της Αθήνας. Τα δεδομένα των κλειστών επιχειρήσεων ανά εμπορική ζώνη που παρουσιάζονται στο ακόλουθο πίνακα είναι αποκαλυπτικά αυτών των διαφορών. Η αγορά της Πατησίων δείχνει μεγαλύτερη αντοχή στην κρίση, και εμφανίζει σημαντικά μικρότερο ποσοστό κλειστών επιχειρήσεων από τις υπόλοιπες ζώνες, μόλις 13,5%, το οποίο και ενώ αντιθέτως τα Εξάρχεια και οι κεντρικοί οδικοί άξονες της Αθήνας (Σταδίου, Πανεπιστημίου, Ακαδημίας και όλες οι ενδιάμεσες κάθετες καιπαράλληλες οδοί), συγκεντρώνουν τα δυο μεγαλύτερα ποσοστά κλειστών επιχειρήσεων. Το παραδοσιακό εμπορικό τρίγωνο της Αθήνας διατηρεί ένα σχετικά χαμηλό ποσοστό λουκέτων, δεδομένης βέβαια και της ιδιαίτερης σημασίας του ως η «καρδία» του ιστορικού κέντρου της πόλης.

Πειραιάς: Η συνολική απογραφή και χαρτογράφηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, πραγματοποιείται σήμερα για πέμπτη φορά. Παρά τα ενθαρρυντικά σημάδια μικρής βελτίωσης του επιχειρηματικού κλίματος το 2014, η εικόνα απογοήτευσης είναι πλέον μόνιμη, αφού η αναλογία των κλειστών επιχειρήσεων στις τρεις εμπορικές ζώνες της πόλης κυμαίνεται μεταξύ 30,5-42,8% και δυστυχώς συνεχίζει να ενισχύεται, με το αμιγώς εμπορικό κέντρο να συγκεντρώνει 30,5% ποσοστό κλειστών. Η αναλογία των κλειστών επιχειρήσεων ανά εμπορική ζώνη, φαίνεται ότι αποτελεί ακόμη ένα σημαντικό στοιχείο που τεκμηριώνει την οριοθέτηση ζωνών στο εμπορικό κέντρο του Πειραιά, καθώς η κάθε μια παρουσιάζει διαφορετική εικόνα. Η διαφορά αυτή είναι αξιοσημείωτη, καθώς το «έντονο» φαινόμενο των κλειστών επιχειρήσεων δεν πλήττει με την ίδια σφοδρότητα το εμπορικό «κέντρο» του Πειραιά που «κρατάει» μεγαλύτερη αντίσταση στην μάστιγα των «λουκέτων», σε αντίθεση με τις δυο άλλες ζώνες που σημειώνουν αναλογίες κλειστών στο επίπεδο του οριακού ποσοστού του 40%. Για τον Πειραιά, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι ουσιαστικά το εμπορικό κέντρο έχει συρρικνωθεί γεωγραφικά, και έχει περιοριστεί στην ονομαζόμενη ζώνη «κέντρο Πειραιά».

Θεσσαλονίκη: Η συνολική απογραφή και χαρτογράφηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας πραγματοποιείται σήμερα για πέμπτη φορά. Στο διάστημα Σεπτέμβριος 2012- Σεπτέμβριος 2014, το ποσοστό των κλειστών επαγγελματικών στεγών στη Θεσσαλονίκη παρουσιάζει διαχρονικά αξιοσημείωτη σταθερότητα (Σεπτέμβριος 2012: 27%, Σεπτέμβριος 2014: 26%).

Πάτρα: Η συνολική απογραφή και χαρτογράφηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, πραγματοποιείται σήμερα για τρίτη φορά. Στο διάστημα Σεπτέμβριος 2013- Σεπτέμβριος 2014, η αναλογία των κλειστών προς τις ανοιχτές επιχειρήσεις στο κέντρο της Πάτρας, κινήθηκε πτωτικά το πρώτο εξάμηνο (από 24,1% τον Σεπτέμβριο σε 22,1% το Μάρτιο) ενώ στην τελευταία καταγραφή επανέρχεται στο επίπεδο του προηγούμενου Σεπτεμβρίου και φτάνει στο 24,2%. Η περίπτωση της Πάτρας ενέχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς παρουσιάζει και σχετικά σταθερά πρότυπα χωρικής κατανομής των κλειστών επιχειρήσεων που φαίνεται ότι συγκεντρώνονται στο περίγραμμα του εμπορικού κέντρου.

Καλλιθέα: Μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια ενιαία «κόκκινη» ζώνη «λουκέτων», καθώς οι κλειστές επιχειρήσεις στην Καλλιθέα, δυστυχώς εξακολουθούν να αγγίζουν το ιδιαίτερα κρίσιμο όριο του 40% (39,3%), που υποδεικνύει ένα εμπορικό κέντρο σε πλήρη αποδιοργάνωση.

Εμπορικές αγορές των βορείων προαστίων: Η διαμόρφωση της αναλογίας των «λουκέτων» κυμαίνεται περίπου σε παρόμοια επίπεδα μεταξύ τους (κοντά στο 20%). Αναλυτικότερα στην Κηφισιά το ποσοστό των κλειστών επιχειρήσεων φτάνει στο 23%, ενώ στο Χαλάνδρι και στο Μαρούσι στο 18,3%.

Νέα Ιωνία: Στην τωρινή καταγραφή η αγορά παρουσιάζει βελτιωμένη εικόνα, καθώς επιβεβαιώνεται η πτώση που είχε σημειωθεί στην προηγούμενη καταγραφή (Μάρτιος 2013) και το ποσοστό των κλειστών μειώνεται περαιτέρω φτάνοντας στο 21,1%.

Γλυφάδα: Πολύ χαμηλή αναλογία των κλειστών σε σχέση με τις υπόλοιπες περιοχές της Αττικής, παρουσιάζει η εμπορική αγορά της Γλυφάδας (μόλις 13,7%), η οποία εξυπηρετεί μια μεγάλη μερίδα καταναλωτών των νοτίων προαστίων.
aristeridiexodos

Nonews-NEWS: Από τα «Ζάππεια» στη ζοφερή πραγματικότητα...

Nonews-NEWS: Από τα «Ζάππεια» στη ζοφερή πραγματικότητα...: «Τις θυσίες που έχεις κάνει εσύ και η οικογένειά σου τις γνωρίζω καλά και στεναχωριέμαι που χρειάστηκε να γίνουν στη διάρκεια της θητείας...

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Καθώς η ημέρα των εκλογών πλησιάζει, οι πολιτικές συζητήσεις σημαδεύονται με όλο και εμφατικότερο τρόπο από σχόλια για τον λαϊκισμό. Οι εξαγγελίες των πολιτικών δυνάμεων του λεγόμενου «κέντρου» μιλούν συνεχώς για ανάγκη συσπείρωσης όλων των «σοβαρών» μπλοκ απέναντι στην άνοδο των λαϊκιστικών σχημάτων (όπως για παράδειγμα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α) που δήθεν απειλούν τη χώρα και το έθνος με πραγματική κατάρρευση. Με βάση το δικό τους σκεπτικό, οι πολιτικές επιλογές του λαϊκισμού αποτελούν βασική αιτία κάθε καταστροφής, καθώς επενδύουν στο δημαγωγικό λόγο, στο συλλογικό συναίσθημα οργής και αγανάκτησης, παρά στη λογική και τον κοινό νου, ή στο «ρεαλισμό» και την «υπευθυνότητα» αναφορικά με την κρίση χρέους και τα οικονομικά αδιέξοδα, (για τα οποία υποτίθεται μοναδική ευθύνη φέρουν κάποιες – εξίσου – δημαγωγικές πολιτικές στις οποίες μερικές δεκαετίες πριν επένδυσε ο εγχώριος «πολιτικός» κόσμος). Έτσι, όπως λέει και ο Σεβαστάκης[1], ο λαϊκισμός έφτασε πλέον να λογαριάζεται ως δημιουργός «αν όχι όλων, τουλάχιστον των περισσότερων δεινών τα οποία αντιμετωπίζει η χώρα», με άλλα λόγια, ως η βασική αιτία διαιώνισης των πολιτικών της διαπλοκής, ως ο κατεξοχήν γεννήτορας μιας κουλτούρας ελευθεριότητας και ακατάσχετης μεμψιμοιρίας, η οποία – όντας δήθεν αναπόσπαστο κομμάτι της μεταπολιτευτικής αριστερόστροφης πορείας που ακολούθησε η χώρα από το 1980 και έπειτα (όπως λέει στο η ομάδα του περιοδικού Πρόταγμα[2] στο 6ο τεύχος) – θέτει θανάσιμα εμπόδια στην ανάκαμψη της Ελληνικής οικονομίας, ενώ την ίδια στιγμή λειτουργεί ως τροχοπέδη για τον ευρωπαϊκό εξορθολογισμό και τον εκδυτικισμό της. Ο λαϊκισμός έτσι εξισώνεται με οποιαδήποτε ενέργεια αποσκοπεί στην αποσταθεροποίηση της κοινωνίας μέσω της επικράτησης μιας κουλτούρας ανομίας και παραλογισμού, που (με βάση τουλάχιστον την αντι-λαϊκιστική ρητορική) σταδιακά και νομοτελειακά οδηγεί στη διάβρωση των θεσμών που εγγυώνται ομαλότητα και σταθερότητα. Κι ενώ αυτός ο ορισμός αποτελεί κατεξοχήν βασική αφήγηση των πολιτικών φορέων της «σοβαρότητας» και της «υπευθυνότητας», μια δεύτερη προσέγγιση αρκεί για να μας οδηγήσει σε διαφορετικά συμπεράσματα.

Αρκετοί θεωρητικοί (όπως ο Ernesto Laclau, η Chantal Mouffe, ο Γιάννης Σταυρακάκης και σχεδόν όλη η σχολή του Essex) έχουν κατά καιρούς συγκρουστεί με την κυρίαρχη θεώρηση του λαϊκισμού ως μια παρεκτροπή της δημοκρατίας προς τη μανία του όχλου, ως τη βασική ουσία του ολοκληρωτισμού και του φασισμού[3]. Για τον Laclau[4] μάλιστα, ένα κίνημα λαϊκιστικό μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει στη διεύρυνση της δημοκρατίας, καθώς ασκεί εξισωτικές έλξεις προς αιτήματα κοινωνικών ομάδων που μένουν στο περιθώριο, λόγω ακριβώς της αντιπροσωπευτικής κρίσης που χαρακτηρίζει τα σύγχρονα τεχνοκρατικά καθεστώτα. Για τον ίδιο, κάθε κίνημα που χαρακτηρίζεται ευρέως ως λαϊκιστικό (ποπουλίστικο) ποντάρει πάνω σε μια συγκεκριμένη και ομογενοποιημένη ταυτοτική ιδιότητα που αποδίδεται στο γενικό σύνολο – τον λαό εν γένει – η οποία λειτουργεί ως φορέας κοινωνικής κινητοποίησης. Αυτή η ταυτότητα φυσικά θα μπορούσε να νοηματοδοτηθεί ποικιλοτρόπως: μπορεί ο λαός ως κενό (και κατ’ επέκταση, ρευστό) σημαίνον να ταυτιστεί αποκλειστικά και μόνο την κοινή καταγωγή, τη φυλή και κάποιες άκαμπτες παραδόσεις, μπορεί όμως να υιοθετήσει και χαρακτήρα αμιγώς δημοκρατικό, θέτοντας αιτήματα που αφορούν τη συμμετοχή, τη διεύρυνση της δημοκρατίας και των πολιτικών δικαιωμάτων, ή ακόμα και την ανατροπή ενός απολυταρχικού καθεστώτος που αφαιρεί βασικές ελευθερίες. Ως εκ τούτου, ο λαϊκισμός είναι πάντοτε ανταγωνιστικός: θέτει σαφή διαχωριστικά όρια μεταξύ δύο στρατοπέδων, μεταξύ των λίγων που ελέγχουν τις αποφάσεις (δηλαδή της ολιγαρχίας) και αυτών που μένουν εκτός, δηλαδή της σιωπηλής πλειοψηφίας, το ανομοιογενές πλήθος που για να αποκτήσει πολιτική και συγκρουσιακή υπόσταση θα πρέπει να συσπειρωθεί και να συνενωθεί κάτω από μια κοινή ομπρέλα – μια εξισωτική αλυσίδα – παραμερίζοντας τις ενδογενείς του αντιθέσεις, και, ως εκ τούτου, συνδιαμορφώνοντας μια κοινή ταυτότητα (για να έρθω και πάλι στα λόγια του Laclau).

Ως εκ τούτου, ο λαϊκισμός θα μπορούσε να αφορά οτιδήποτε: από το κόμμα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, το Sinn Fein, τους Podemos, το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν,  τους Ανεξάρτητους Έλληνες, τους συνωμοσιολόγους εθνικιστές, τις αναρχικές πρωτοβουλίες στην Ευρώπη και την Αμερική, τους Τσαβίστας στη Βενεζουέλα και τους Περονιστές στην Αργεντινή, κινήματα αμεσοδημοκρατικά όπως το Occupy Wall Street, οι Αγανακτισμένοι και οι Πλατείες ή ακόμα και ο Μάης του 68 όλα αυτά θεωρούνται ως επί τω πλείστον κινήματα ποπουλίστικα, εφόσον θέτουν ως βασική τους γραμμή το ανταγωνιστικό δίπολο ο «λαός» ενάντια στις «ελίτ». Δημοκρατικά κινήματα (όπως τα παραπάνω) ή αυταρχικά/αντιδραστικά (όπως το Tea Party Movement στις ΗΠΑ και το κίνημα Forconi στην Ιταλία) μπορούμε εξίσου να τα χαρακτηρίσουμε λαϊκιστικά, εφόσον σε κάθε περίπτωση η έννοια «λαός», ως το σύνολο που διέπεται από κοινά συμφέροντα και στερείται βασικών του διεκδικήσεων, αποτελεί το κύριο πολιτικό υποκείμενο που «χρωματίζεται» ανάλογα με την περίσταση και τον προσανατολισμό του κινήματος. Έτσι, για έναν δεξιό εθνικιστή, για παράδειγμα, ο λαός είναι το θύμα μιας συνωμοτικής ελίτ η οποία επιθυμεί να αλλοιώσει την εθνική του υπόσταση μέσω της μαζικής μετανάστευσης, αποδυναμώνοντάς τον εκ των έσω ή, με βάση τουλάχιστον την Αμερικανική εκδοχή του δεξιού λαϊκισμού, ο σκληρά εργαζόμενος μέσος άνθρωπος στερείται τους καρπούς του καθημερινού του κόπου του λόγω της υψηλής φορολογίας που επιβάλουν οι πολιτικές ελίτ με στόχο να συντηρήσουν το υπερδιογκωμένο κράτος πρόνοιας για δικό τους όφελος. Για έναν αριστερό λαϊκιστή, ο λαός αποκτά συχνά «προοδευτική» χροιά, καθώς επιχειρείται – είτε μέσω αγκιτατόρικης απεύθυνσης, είτε με διαγγέλματα, υπογραφές και ψηφίσματα – η συνένωση ακόμα και μειονοτικών αλλογενών κοινοτήτων με το σύνολο, ενάντια σε μια κοινή καταπιεστική εξουσία (πχ Τρόικα, Βερολίνο, Βρυξέλλες) που επιβουλεύεται τον απλό καθημερινό άνθρωπο και δρα εις βάρος του, αφαιρώντας θεμελιώδη πολιτικά δικαιώματα και κεκτημένα δεκαετιών. Συνεπώς, κοινό στοιχείο πολλών εν γένει λαϊκιστικών κινημάτων είναι η σύγκρουση με τη λογική του τεχνοκρατικού σχεδιασμού, ενώ στο λαϊκιστικό φαντασιακό τις περισσότερες φορές απορρίπτεται συλλήβδην οποιαδήποτε καθοδήγηση από κάποια Χ πεφωτισμένη αριστοκρατία.

Με λίγα λόγια, ένα κίνημα ποπουλίστικο ενδέχεται να εμπεριέχει μερικά από τα πιο βασικά στοιχεία της αυθεντικής δημοκρατίας, όπως η εναντίωση στον Πλατωνικό ελιτισμό, βάση του οποίου η πολιτική είναι αναντίρρητο καθήκον μιας κλίκας «ειδικών» – ένας ελιτισμός που επί της ουσίας χαρακτηρίζει τη σύγχρονη λογική της αντιπροσώπευσης των φιλελεύθερων καθεστώτων -, δίνοντας έμφαση στη δόξα (γνώμη). Μπορεί, ωστόσο, να συσπειρώνεται και κάτω από το πρόσωπο μιας χαρισματικής προσωπικότητας η οποία όμως στοχεύει αποκλειστικά και μόνο στην ανάληψη της εξουσίας, ή αντιστοίχως να στηρίζει ολιγαρχικές, ελιτίστικες και εξίσου αντιλαϊκές αυταρχικές μεθόδους διακυβέρνησης (όπως για παράδειγμα, ο λαϊκισμός υπέρ του νόμου και της τάξης στις ΗΠΑ που στήριξε την κυβέρνηση του Reegan και του Nixon αντίστοιχα). Αυτό φυσικά δε συνεπάγεται ότι κάθε μορφή λαϊκισμού είναι από μόνη της εξισωτική με τη δημαγωγία, τον οπορτουνισμό ή τις αντιδραστικές και αυταρχικές ρητορικές. Η εμπειρική μελέτη, εξάλλου, μας δείχνει ξεκάθαρα πως «είναι δύσκολο να μιλήσουμε για δημοκρατική πολιτική δίχως λαϊκισμό»[5], δεδομένου ότι ποπουλίστικα κινήματα στο παρελθόν αποτέλεσαν τους πρώτους σπόρους κοινωνικών κινητοποιήσεων που συνέβαλαν είτε σε μια δικαιότερη κατανομή του πλούτου (όπως οι εργατικοί αγώνες του προηγούμενου αιώνα, καθώς και κινήματα αγροτών στις ΗΠΑ και την Ευρώπη) είτε στον περιορισμό των φυλετικών διακρίσεων (βλ Civil Rights Movement στις ΗΠΑ). Συνεπώς, όπως λέει και ο Panizza[6], ο ίδιος ο λαϊκισμός μπορεί να αποτελεί αναπόσπαστο καθρέφτη της δημοκρατίας – η πιο αυθεντική της φωνή (με βάση τον Lasch[7]) – καθώς και πεμπτουσία της πιο ριζοσπαστικής της εκδοχής[8]. Η δημοκρατία, όμως, δεν είναι πολίτευμα προστατευμένο από την ίδια την ύβρι (γι’ αυτόν άλλωστε τον λόγο ο Καστοριάδης το ονόμαζε πολίτευμα τραγικό) και, ως εκ τούτου, μια δημοκρατική (λαϊκιστική) διαδικασία μπορεί ανά πάσα στιγμή να παρεκτραπεί, οδηγώντας σε αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που αρχικά επιδίωκε, οδηγώντας σε περαιτέρω γενίκευση συγκρούσεων, βίας και τέλος στην ανάδυση απολυταρχικών καθεστώτων, δίχως ωστόσο κάτι τέτοιο να αποτελεί νομοτέλεια. Αυτό θα το καταλάβουμε καλύτερα αν έρθουμε σε μια σύντομη επαφή με τη σύγχρονη ιστορία.

Μπορεί τα ολοκληρωτικά καθεστώτα του προηγούμενου αιώνα (όπως ο φασισμός, ο ναζισμός και ο μπολσεβικισμός) να βασίστηκαν σε μια πλατιά πλειοψηφία προκειμένου να κρατηθούν στην εξουσία, ωστόσο αυτό δεν επιβεβαιώνει την ουσιοκρατική Χομπσιανή φιλελεύθερη αφήγηση του ανθρώπου ως homo homini lupus, ότι δηλαδή εκ φύσεως ο άνθρωπος διέπεται από μια ακατάσχετη μανία για εξουσία και κυριαρχία, και ως εκ τούτου αν αφεθεί ελεύθερος, δίχως την καθοδήγηση κάποιου ισχυρού, ντετερμινιστικά θα οδηγηθεί σε μια κατάσταση γενικευμένου χάους, όπου και θα επικρατήσει ο πολέμος όλων εναντίον όλων (bellum omnium contra omnes). Ξεκαθαρίζοντας: το καθεστώς του Χίτλερ, του Φράνκο, του Μουσσολίνι, του Στάλιν ή του Πολ Ποτ δε βάσισαν την ισχύ τους στην ανοιχτή συμμετοχή των μαζών στις αποφάσεις, σε δημοψηφίσματα ή σε κάποια αφήγηση που ήθελε το λαό κυρίαρχο στα πράγματα, μήτε προεικόνιζαν κάποια προλεταριακή διακυβέρνηση δίχως τη σιδηρά πειθαρχία της κεντρικής ηγεσίας. Ως εκ τούτου δεν μπορούμε να μιλήσουμε αμιγώς για λαϊκισμό όταν αναφερόμαστε στα καθεστώτα αυτά, μιας και η φρίκη που έσπειραν στην ανθρωπότητα δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιων διαδικασιών λαϊκής κινητοποίησης (με τρόπο συμμετοχικό σε ότι αφορά τη λήψη των αποφάσεων), διαδικασίες που – με βάση τις φιλελεύθερες αφηγήσεις – οδηγούν ντετερμινιστικά στην επικράτηση μιας γενικευμένης ανομίας την οποία επωφελούνται διάφορες ομάδες οπορτουνιστών εξουσιομανών δημαγωγών. Μήτε μπορούμε Τοκβιλικά να επικαλεστούμε τη δικτατορία της πλειοψηφίας ενάντια στην καταπιεσμένη μειοψηφία, δεδομένου ότι δεν υφίσταται καμία λαϊκή βούληση πέρα από αυστηρή κομματική καθοδήγηση, η οποία με τη σειρά της εφάρμοζε το φυλετικό ή μαρξιστικό δόγμα, όπως ακριβώς όριζε η επιστημονική θεωρία είτε του εθνικοσοσιαλισμού είτε του μπολσεβικισμού (οι ιστορικοί νόμοι), μια θεωρία που βασικός της κορμός είναι ο κεντρικός σχεδιασμός και η σιδηρά πειθαρχία στις αποφάσεις της (τεχνοκρατικής κατά κάποιον τρόπο) ηγεσίας. Συνεπώς, αυτό που απουσιάζει πλήρως από τα καθεστώτα αυτά είναι ακριβώς το στοιχείο του αυθορμητισμού που συναντάμε διάχυτο στα λαϊκιστικά κινήματα, ενώ την ίδια στιγμή, αυτό που επιβεβαιώνεται στην περίπτωση του ολοκληρωτισμού είναι η ίδια η νεωτερικότητα: το ρασιοναλιστικό παράδειγμα και το έθνος κράτος (το κατεξοχήν δημιούργημα του αστικού φιλελεύθερου κόσμου) στα Χομπσιανά/Βεμπεριανά πρότυπα – αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες, στρατός, κατασταλτικοί μηχανισμοί (όπως φυλακές, ψυχιατρεία, χώροι εγκλεισμού, στρατόπεδα συγκέντρωσης) – και φυσικά ο δαρβινισμός (κοινή θεωρία τόσο του οικονομικού/κοινωνικού φιλελευθερισμού όσο και του μπολσεβικισμού/φασισμού).

Σε ότι αφορά τα φασιστικά και ναζιστικά καθεστώτα κυρίως, ήταν το αστικό κράτος που οδήγησε στον αφανισμό 40.000.000 ανθρώπων σε όλη την Ευρώπη, παρά ο αγελαίος όχλος που επιτίθεται σε μετανάστες και Εβραίους. Στα λόγια του Bauman[9], το Ολοκαύτωμα «ήταν ένα παράγωγο του οίκου της νεωτερικότητας», ένα φυσικό αποτέλεσμα όχι μόνο του αιώνιου προ-νεωτερικού αντισημιτισμού, αλλά και της ρασιοναλιστικής κυριαρχίας του αστικού πολιτισμού, κατεξοχήν φορέας της οποίας είναι το κράτος. Εξάλλου ο συνήθης αριθμός των νεκρών ακόμα και έπειτα από συνεχόμενα πογκρόμ συνήθως δεν υπερβαίνει τους εκατό. Αυτό σημαίνει ότι – δίχως την ισχύ του κράτους (δίχως, δηλαδή, τα εξορθολογισμένα μέσα) – θα απαιτούνταν σχεδόν 200 χρόνια καθημερινών διώξεων προκειμένου ο αριθμός των νεκρών να αγγίξει τα οχτώ εκατομμύρια (Εβραίοι, τσιγγάνοι – βλ. Porajmos, ομοφυλόφιλοι) που εξόντωσαν οι ναζί μέσα σε λιγότερο από 4 χρόνια[10]. Επιπλέον, όπως επιβεβαιώνουν οι Agaben και Neocleous[11], το πιο φρικτό καθεστώς εξαίρεσης που διήρκεσε 12 χρόνια (το καθεστώς των ναζί) είχε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του αστικού νεωτερικού πολιτισμού: ο ίδιος ο Χίτλερ εκμεταλλεύτηκε στο απεριόριστο τη δυνατότητα που έδινε το φιλελεύθερο Γερμανικό Σύνταγμα σε μια εκλεγμένη κυβέρνηση να αναστέλλει πολιτικές ελευθερίες σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, παραχωρώντας κάθε αρμοδιότητα στα όργανά της να πράξουν οτιδήποτε αυτά κρίνουν αναγκαίο προκειμένου να αποτραπεί κάθε ενέργεια που θα μπορούσε να θεωρηθεί δημόσιος κίνδυνος (πράγμα που – φυσικά σε πολύ μικρότερο βαθμό –  έπραξε η κυβέρνηση του G.W.Bush στις ΗΠΑ έπειτα από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, που με πρόσχημα την ασφάλεια των πολιτών από την τρομοκρατία, νομοθεσίες που εξασφάλιζαν πολιτικές ελευθερίες ανεστάλησαν, διαδηλώσεις περιορίστηκαν και μετανάστες απήχθησαν από δυνάμεις του FBI). Στην περίπτωση της 11ης Σεπτεμβρίου ο δημόσιος κίνδυνος ήταν κάποιοι «άραβες τρομοκράτες», στην περίπτωση του Χίτλερ «οι Εβραίοι μαζί με τους κομμουνιστές». Καί στις δύο περιπτώσεις, όμως, αυτό που κυριαρχεί είναι η «νομιμότητα» ενάντια στο χάος, με άλλα λόγια, το «συμμάζεμα της ανομίας» μέσω του κρατικού μηχανισμού, εφοδιασμένο με όλα τα απαραίτητα μέσα ώστε να αντιμετωπίσει «τις προκλήσεις του όχλου και την παραβατικότητα». Παρομοίως η δικτατορία των συνταγματαρχών, όπως και αντίστοιχα η δικτατορία του Πινοσέτ στη Χιλή και του Βιντέλα στην Αργεντινή – παρά την υποστήριξη που είχαν από ένα κομμάτι του πληθυσμού των χωρών αυτών – δεν επιβλήθηκαν εξαιτίας κάποιας παρεκτροπής του ανώνυμου πλήθους, αλλά απεναντίας με πρόσχημα την προστασία του δημοσίου συμφέροντος από το χάος και την ανομία των Μαρξιστών και των ταραχοποιών.

Όλη αυτή η εμμονή με τη «νομιμότητα», την πολιτική ορθότητα, καθώς και η κινδυνολογία περί «επικράτησης του απαίδευτου όχλου», όπως τεκμηριώνει ο Neocleous[12], αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του φιλοσοφικού ρεύματος του Διαφωτισμού. Παρότι ο Διαφωτισμός αμφισβήτησε την καταπιεστική απολυταρχία της εκκλησίας και των βασιλιάδων, την ίδια στιγμή (όπως χαρακτηριστικά λέει ο Λοκ και ο Μοντεσκιέ) αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο αναστολής μέρους των πολιτικών ελευθεριών (που το ίδιο το ρεύμα προτείνει ενάντια στο μοναρχικό δεσποτισμό) σε περίπτωση που το δημόσιο συμφέρον απειλείται. Έτσι, οι εξουσίες που – τυπικά έχουν την έγκριση της πλειοψηφίας – μπορούν ανά πάσα στιγμή να καταφύγουν σε δικτατορικές μεθόδους διακυβέρνησης για όσο χρονικό διάστημα κρίνεται απαραίτητο (η περίπτωση της ναζιστικής Γερμανίας εμπίπτει ακριβώς πάνω σε αυτό το παράδειγμα). Συνεπώς, οι θεωρίες του Χομπς περί αδυναμίας του ανθρώπου να αυτοκυβερνηθεί – λόγω της εγωιστικής του φύσης – και η αναγκαιότητα ύπαρξης μιας κεντρικής εξουσίας όχι μόνο δεν αμφισβητήθηκαν μονομερώς από τους φιλοσόφους του Διαφωτισμού, αλλά απεναντίας λειτούργησαν ως ένα βαθμό βασικό αφήγημα πάνω στο οποίο βασίστηκε ολόκληρος ο αστικός πολιτισμός, όπως αναφέρει η Hannah Arendt[13]. Ενώ, με άλλα λόγια, οι φιλελεύθεροι φιλόσοφοι (με εξαίρεση τον Ρουσσώ) απέρριψαν τον πλήρη αποκλεισμό των πολιτών από την άσκηση της πολιτικής (που πρότεινε ο Χομπς), την ίδια στιγμή Χομπσιανές και Πλατωνικές συγκλίσεις αποτέλεσαν βασικοί πυλώνες της σκέψης τους: ο λαός έχει το δικαίωμα να επιλέγει μόνο μια φορά στα τέσσερα χρόνια τους «ειδικούς» που θα τον εκπροσωπούν, αυτούς που θα παίρνουν όλες τις αποφάσεις ερήμην του και που θα επιβάλουν κράτος έκτακτης ανάγκης αν χρειαστεί, όχι όμως να συμμετέχει άμεσα στη λήψη των αποφάσεων, στη θέσπιση των νόμων, στη δικαστική εξουσία και να ελέγχει συνεχώς με τρόπο ουσιαστικό και ενδελεχή κάθε δημόσιο φορέα.
Με λίγα λόγια, ο λαός εξακολουθεί, ακόμα και στη φιλοσοφία των φιλελεύθερων, να θεωρείται «ανίκανος» να αναλάβει πολιτικές ευθύνες (μεταβιβάζοντάς τες σε τρίτους), λόγω της έμφυτης αγελαίας τάσης του ανώνυμου πλήθους να οδηγεί την κοινωνία στην απόλυτη καταστροφή. Αυτή η θεώρηση αποτελεί βασικό πυρήνα της σκέψης των αντιλαϊκιστών, και συνάμα αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης Ευρωπαϊκής νεοφιλελεύθερης στροφής. Η γνωστή «θεωρία των άκρων»[14] στοχεύει ακριβώς στην ενίσχυση αυτού του ελιτισμού, καθώς αυτοσκοπός της δεν είναι η ταύτιση του κομμουνισμού με το φασισμό (όπως επίμονα διατείνονται διάφοροι σεχταριστές αριστεροί και αναρχικοί ιδεολόγοι), αλλά η εκβιαστική κινδυνολογία που προωθεί την περαιτέρω περιθωριοποίηση της δημόσιας σφαίρας, πατώντας (επικοινωνιακά) πάνω στο ιστορικό παράδειγμα του ολοκληρωτισμού και παρερμηνεύοντάς το δογματικά (πάντα κάτω από το φιλελεύθερο πρίσμα της έμφυτης ανθρώπινης ιδιοτέλειας που, νομοτελειακά, οδηγεί στην ύβρη). Με βάση λοιπόν τη θεωρία αυτή, οποιοσδήποτε κινητοποίηση αμφισβητεί τα μέτρα λιτότητας, την εξαθλίωση και το μαρασμό παραπέμπει σε κάποιου είδους ιντριγκαδόρικη αγκιτάτσια μερικών γραφικών αιμοβόρων Σταλινικών που στοχεύουν στην κατάληψη της εξουσίας με τη βία (αυτών, δηλαδή, που θα μας καταντήσουν Κούβα). Ταυτοχρόνως, η ροπή μεγάλης μερίδας του πληθυσμού που αμφισβητεί την παγκοσμιοποίηση, την πολιτική ορθότητα και την αθρόα μετανάστευση επιλέγοντας να μένει προσηλωμένη στη γλώσσα και τις παραδόσεις της εκλαμβάνεται από την αριστοκρατία του πνεύματος ως μια επικίνδυνη «τάση εκφασισμού της κοινωνίας» (θεώρηση που βρίσκει σύμφωνους και πολλούς αναρχικούς, οι οποίοι στην εμμονή τους με τον αντιμικροαστισμό και τον προοδευτισμό, ευθυγραμμίζονται πλήρως με τη λαοφοβία των νέων φιλελεύθερων, όπως ακριβώς είχε συμβεί κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων του 2011). Ως εκ τούτου, η αδιαμφισβήτητη απόρριψη του λαϊκισμού – η ταύτισή του δηλαδή με το στοιχειό του ολοκληρωτισμού, του φασισμού και του Σταλινισμού στα πλαίσια της αγιοποίησης του «κέντρου» ενάντια στα «έκνομα άκρα» – όπως ο Laclau τονίζει επίσης[15], οδηγεί στη συνολική απόρριψη της πολιτικής δράσης, ενδυναμώνοντας όλο και περισσότερο την ισχύουσα κοινωνική θέσμιση και την ανάθεση της εξουσίας στις ολιγαρχίες, στην αξίωση του να κυβερνούν οι λίγοι «άριστοι». Φυσικά, δε θα φάνταζε καθόλου υπερβολή αν στο άμεσο μέλλον φτάναμε ακόμα και στο σημείο «οι ίδιες οι εκλογές να θεωρούνται, λίγο πολύ, κερκόπορτα του λαϊκισμού»[16], (δεδομένης της ενίσχυσης λαϊκιστικών κομμάτων στην Ευρώπη).
Τη στιγμή λοιπόν που οι παραδοσιακές δυνάμεις του κέντρου όχι μόνο μοιάζουν ανίκανες να ανοίξουν διόδους που θα μεταφέρουν λαϊκά αιτήματα αλλά λειτουργούν ως μέσα καταστολής επενδύοντας στην τρομολαγνία και το φόβο, η ανάπτυξη αντισυστημικών λαϊκιστικών κινημάτων χρίζει επιτακτικής ανάγκης. Ο λαϊκισμός αποτελεί μια από τις βασικότερες οδούς ώστε να οικοδομηθεί το πολιτικό πεδίο καθώς εξυψώνει τους ασθενέστερους (αυτούς που βρίσκονται στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας) θέτοντάς τους πρωταγωνιστές στις πολιτικές και κοινωνικές τριβές, ενάντια στα αδιέξοδα της τεχνοκρατίας. Εξάλλου «οι λαϊκές ταυτότητες εμπεριέχουν περισσότερη κοινή λογική από ότι οι άκαμπτες ιδεολογίες που κυριαρχούν στις δημόσιες συζητήσεις»[17]. Το κατά πόσο, φυσικά, αυτές οι επικλήσεις έχουν θετικά αποτελέσματα, δεν είναι της παρούσης. Παρόλα αυτά, η ίδια η ιστορία μας έχει δείξει ότι από τη μια λαϊκιστικά κινήματα κατάφεραν και ώθησαν αποκλεισμένες ομάδες στο προσκήνιο των γεγονότων, ενώ πολλές φορές τέτοιου είδους κινητοποιήσεις οδήγησαν σε αποκλεισμό άλλων κοινωνικών ομάδων, και αυτό συνίσταται ακριβώς στην τραγικότητα της δημοκρατίας, η οποία δεν μπορεί να προβλεφθεί μήτε μπορεί να αποφευχθεί με κατασταλτικά μέτρα και περιορισμούς. Βέβαια, όπως είχε πει και ο Μακιαβέλλι[18] (επιβεβαιώνοντας τα παραπάνω ιστορικά παραδείγματα μερικούς αιώνες πριν λάβουν σάρκα και οστά), τα εγκλήματα των βασιλιάδων και των ηγεμόνων είναι πολύ περισσότερα σε σύγκριση με αυτά που διαπράττει ο ίδιος ο λαός. Κι εφόσον λοιπόν ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι απλά μια εικασία, αλλά απεναντίας μια ιστορική αλήθεια, δεν μας μένει παρά να θεωρούμε επιτακτική ανάγκη την ενίσχυση των λαϊκιστικών φωνών όσο το δυνατό περισσότερο γίνεται. Προτού όμως προσφύγουμε σε κάτι τέτοιο, θα πρέπει να εξετάσουμε ένα ακόμα τελευταίο ζήτημα: μπορεί ο λαϊκισμός να αποτελεί δίοδο για τη διεύρυνση του πολιτικού πεδίου, ωστόσο πολλές φορές λαϊκιστικά κινήματα κατέληξαν (παραδόξως) απλά και μόνο στη βελτίωση του κοινοβουλευτισμού εξαντλώντας τα πολιτικά διακυβεύματα σε ζητήματα της κάλπης, όπως (για παράδειγμα) οι πλατείες τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ισπανία που αντί να θέσουν το ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας ως αυτοσκοπό μιας πολιτειακής αλλαγής, κατέληξαν να συσπειρωθούν γύρω από την ηγεσία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α και των Podemos αντίστοιχα, ή κινήματα σεξουαλικών μειονοτήτων που υπέστησαν φαγοκυττάρωση από τη μαρκετίστικη φιλελεύθερη ιδεολογία.

Προκειμένου λοιπόν να αποφευχθεί κάτι τέτοιο, δεν έχουμε παρά να θέσουμε ως συνολική ταυτότητα τις αξίες που πρεσβεύει το πολιτικό ον, ο ανθρωπολογικός τύπος δηλαδή που συνεχώς αμφισβητεί κάθε δοσμένη νόρμα και αξία, που διέπεται από τη λογική της δημόσιας σφαίρας και αντιτίθεται στην ανάθεση της πολιτικής σε αντιπροσώπους. Ως εκ τούτου, δεν έχουμε ανάγκη απλά από μια λαϊκή κινητοποίηση που μέσα σε λίγες εβδομάδες θα ξεφουσκώσει, αλλά από μια συλλογική αναγέννηση η οποία θα σκάψει βαθύτερα στο ζήτημα των δημοκρατικών διεκδικήσεων, από ένα λαϊκισμό δηλαδή που θα ξεπεράσει τον εαυτό του (μετα-λαίκισμός), που θα καταστήσει την άμεση συμμετοχή των ανθρώπων στην άσκηση της εξουσίας ως απόλυτο αυτοσκοπό. Η κατάκτηση της δημοκρατίας δε φαίνεται ότι θα έρθει μέσα από σποραδικές εκδηλώσεις αντίδρασης και αγανάκτησης ούτε από αφορισμούς και προσκολλήσεις σε διαφόρων ειδών θεολογίες του παρελθόντος. Απεναντίας, απαιτούνται συνεχόμενες προσπάθειες κοινωνικών ζυμώσεων, συνδιαμορφώσεων και ανοιχτής επικοινωνίας, μέσα από λαϊκές συνελεύσεις και κοινωνικές δράσεις, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς διαχωρισμούς σε αυτόνομους, αναρχικούς, αριστερούς ή πατριώτες, μαύρους, λευκούς, γηγενής ή μετανάστες, θέτοντας ως σημείο εκκίνησης για την πραγματοποίηση του προτάγματος για ίση συμμετοχή ισότιμων μελών μιας κοινωνίας.

Σημειώσεις:

[1] Βλ. Νικόλας Σεβαστάκης και Γιάννης Σταυρακάκης Λαϊκισμός και Κρίση, (2013 Νεφέλη: Αθήνα). Δοκίμιο του Ν.Σεβαστάκη, σελ.15. [2] Πολιτική Ομάδα για την Αυτονομία, Πρόταγμα (2013) 6ο τεύχος. Βλ, Το «τέλος της Μεταπολίτευσης;» Μια χαρτογράφηση του πεδίου σύγκλισης μεταξύ ακροδεξιάς και φιλελευθερισμού. σελ.29-92. [3] Βλ. α) Peter Fritzsche, Rehearsals for fascism: populism and political mobilization in Weimar Germany, 1990, Oxford University Press, και β)  Gino Germani, Authoritarianism, Fascism, and National Populism, 1978, Transaction Publishers. [4] Ernesto Laclau, 2007. On Populist Reason. 2 Nd ed. London: Verso. [5] Margaret Canovan, «Εμπιστοσύνη στο λαό!: ο λαϊκισμός και οι δύο όψεις της δημοκρατίας», Φάκελος «Λαϊκισμός και Δημοκρατία», Σύγχρονα Θέματα, 2010, σελ. 15-23 [6] Βλ. Francesco Panizza, 2005. Populism and The Mirror of Democracy. New York: Verso Books [7] Christopher Lasch, 1995. The Revolt of the Elites and the Betrayal of Democracy. US: Norton. Βλ. κεφάλαιο “Communitarianism or Populism” (σελ. 92-115) [8] Margaret Canovan, 1981. Populism. London: Junction Books. [9] Zygmunt Bauman, 1989. Modernity and The Holocaust. New York: Cornell University Press Ithaca. [10] Sapini, P., J., & Silver, M., 1980. Survivors, Victims and Perpetrators: Essays in the Nazi Holocaust. Washintgon: Hemisphere Publishing Corporation [11] Giorgio Agamben, 2005, State of Exception, The University of Chicago Press, και β) Mark Neocleous, 2010, Security, Liberty and the Myth of Balance: Towards a Critique of Security Politics. [12] Από: Mark Neocleous, 2010, Security, Liberty and the Myth of Balance: Towards a Critique of Security Politics. [13] Βλ. Hannah Arendt, 1976, The Origins of Totalitarianism. California: A Harvest Book, σελ, 123-157. [14] O πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Commission, José Manuel Barroso, σε συνέντευξή του στο περιοδικό Time Online, στην ερώτηση «τί σας ανησυχεί στην Ευρώπη σήμερα;» απαντά: «μάλλον η άνοδος ορισμένων λαϊκιστικών κινημάτων στα άκρα του πολιτικού φάσματος». [15] Από Ernesto Laclau, 2007 (On Populist Reason. 2 Nd ed. London: Verso), βλ. Εισαγωγικό σημείωμα. [16] Βλ. Νικόλας Σεβαστάκης και Γιάννης Σταυρακάκης, Λαϊκισμός και Κρίση, σ.69, (2013 Νεφέλη: Αθήνα). Δοκίμιο του Γ.Σταυρακάκης, σ.69 [17] Όπως [7], σελ. 111. [18] Niccolo Machiavelli, 2003, The Discources, London: Penguin Books
eagainst.com

Τι θα πει ο Σαμαράς στον Τσίπρα στο τηλέφωνο;

O κ. Σαμαράς έχει μεγάλες προσωπικές ευθύνες για την επερχόμενη, ιστορική ήττα της ΝΔ στις εκλογές της Κυριακής. Από την αρχή, η εκλογική στρατηγική της ΝΔ βασίστηκε στην πεποίθηση του προέδρου της ότι θα πρόκειται για...
"εκλογικό περίπατο" και πάνω σε αυτό δεν σήκωνε κουβέντα. Όπως είχε διαφανεί και τους προηγούμενες μήνες σε αρκετές περιπτώσεις, ο κ. Σαμαράς είχε πέσει σε ένα κλασικό λάθος στην πολιτική: είχε πιστέψει την προπαγάνδα του. Δεν είχε καθόλου συνειδητοποιήσει τις δραματικές αλλαγές που σημειώθηκαν στην ελληνική κοινωνία, τα 2,5 χρόνια της πρωθυπουργίας του.


 Έτσι, όταν ξεκίνησε η προεκλογική περίοδος πίστευε ακράδαντα ότι η επίκληση των κυβερνητικών "επιτυχιών" και η επανάληψη της εκστρατείας του φόβου στα πρότυπα του 2012, θα ανέτρεπαν την πρωτοπορία του ΣΥΡΙΖΑ. Όταν οι δημοσκοπήσεις επέμειναν για το αντίθετο, άρχισαν να την πληρώνουν πρώτα οι "πλασιέ" της δικής του πολιτικής και ύστερα οι "αγγελιοφόροι". Ο σκηνοθέτης της εκστρατείας απολύθηκε ενώ για τους συνεργάτες του κ. Σαμαρά αποτελεί "επικίνδυνη αποστολή" η ενημέρωση του για τα συνεχή κακά μαντάτα από τις δημοσκοπήσεις. 

Πάνω στον πανικό αποφασίστηκε να το γυρίσει σε Μαυρογιαλούρο υποσχόμενος και φοροελαφρύνσεις, την στιγμή που ο προυπολογισμός του 2015 προβλέπει πρόσθετα έσοδα 1,5 δις ευρώ από φόρους, αλλά ούτε αυτή η στροφή περπάτησε. Έκτοτε ο κ. Σαμαράς έχει χάσει πλήρως την ψυχραιμία του, τσαλαβουτώντας από τις εικόνες στα δημόσια κτίρια που θέλει να κατεβάσει ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τον Ξηρό ή τις δολοφονίες στο Charlie Hebdo, σε οτιδήποτε δηλαδή νομίζει ότι μπορεί να αλλάξει το κλίμα και να ενισχύσει το προφίλ του. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η προφανώς εσκεμμένη διαρροή του βίντεο με τον "ερωτικό Σαμαρά" , αν συγχρόνως δεν καλύπτει και άλλες ψυχολογικές ανάγκες(τον Σεπτέμβριο το πρωθυπουργικό γραφείο είχε καταγγείλει μια γελοιογραφία που, σε τρίτο συνειρμό, μπορεί να υπονοούσε ότι ο κ. Σαμαράς έχει πρόβλημα με το ερωτικό του λίμπιντο).

Το αποκορύφωμα ήρθε χθες, όταν ο πρόεδρος της ΝΔ, που υποτίθεται ότι δίνει αγώνα για να επαναπατριστούν η μεσαία τάξη και οι αναποφάσιστοι κεντρώοι ψηφοφόροι, δήλωσε αποφασισμένος να μην επιτρέψει να εγκατασταθούν στη χώρα "τα σοβιέτ και ο κομουνισμός"! Μπορεί να του αρέσουν τα "φωτιά και τσεκούρι" του Μάκη Βορίδη, που τουλάχιστον είναι κουμπάρος και του Λε Πεν, αλλά δεν καταλαβαίνει ότι οι εμφυλιοπολεμικές κραυγές αποδιώχνουν τους ψηφοφόρους του βασικού target group;  Πιστεύει κανείς στη NΔ ότι το 2015 οι ψηφοφόροι θα επηρεαστούν από τον επερχόμενο.. κομουνιστικό κίνδυνο; Τα πράγματα δείχνουν να ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο: δεν πρέπει κάποιος να πληροφορήσει τον πρόεδρο ότι το 1989 έπεσε το τείχος του Βερολίνου και δύο χρόνια αργότερα διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση; Μήπως να του δείξουν πρώτα την ταινία Goodbye Lenin, ώστε να του το φέρουν στα μαλακά; 

Οι εξελίξεις είναι λιγότερο αστείες αν σκεφτεί κανείς την εθνική βλάβη που προκαλούν η επαναφορά του Grexit, το παιχνίδι με τις καταθέσεις και οι προειδοποιήσεις για χρεοκοπία. Ίσως δεν υπάρχει προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία, ένας πρωθυπουργός να διαλαλεί ότι η χώρα του θα χρεοκοπήσει αν νικήσει ο αντίπαλος του. Ούτε υπάρχει προηγούμενο τηλεοπτικού σποτ, σαν και αυτό που κυκλοφόρησε η ΝΔ προχθές. 

Ο κ. Σαμαράς είχε την επιλογή μιας προεκλογικής εκστρατείας στα πρότυπα του Ράλλη του 81, του Μητσοτάκη του 1993 ή του Καραμανλή το 2009, των προέδρων της ΝΔ που έχασαν την πρωθυπουργία χωρίς να συμπαρασύρουν στην ήττα τους και την χώρα. Πιθανότατα θα έχανε και πάλι. Αλλά θα περνούσε στην ιστορία σαν ένας πολιτικός που μπορεί να έκανε καταστροφικά λάθη αλλά προσπάθησε για κάτι και παρέδωσε την εξουσία ομαλά, όπως συμβαίνει σε όλες τις δημοκρατικές χώρες.  Αναρωτιέται κανείς,  μετά από όλα αυτά, με τι μούτρα θα τηλεφωνήσει την Κυριακή το βράδυ στον Τσίπρα, για να τον συγχαρεί για την νίκη του. Αλλά αλήθεια, θα του τηλεφωνήσει; 

Στέλιος Κούλογλου 
tvxs.gr

EUROSTAT : ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΣΤΟ 176% ΤΟΥ ΑΕΠ, ΑΠΟ 171% ΠΕΡΣΙ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟΥ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ – ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ SUCCESS STORY

Αν και ο κ. Σαμαράς στις ομιλίες του παρουσιάζει τους αριθμούς που θέλει ο ίδιος, ανάλογα με τις «χειρουργικές» επεμβάσεις της ΕΛΣΤΑΤ και του επικεφαλής της κ. Ανδρέα Γεωργίου, οι μηχανισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης έρχονται να ακυρώσουν τις προεκλογικές φανφάρες και τα επικοινωνιακά τρικ της δημιουργικής λογιστικής.
Στο 176% του ΑΕΠ έφτασε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας το τρίτο τρίμηνο του 2014, έναντι 171% του ΑΕΠ ένα χρόνο πριν, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat που δόθηκαν σήμερα, Πέμπτη (22/01/2015) στη δημοσιότητα.
Το δημόσιο χρέος στην ευρωζώνη διαμορφώθηκε, κατά μέσο όρο, στο 92,1% του ΑΕΠ το τρίτο τρίμηνο του 2014, έναντι 91,1% του ΑΕΠ το τρίτο τρίμηνο του 2013.
Στην «ΕΕ των 28» το δημόσιο χρέος έφτασε το 86,6% του ΑΕΠ, ενώ ένα χρόνο πριν ήταν στο 85,3% του ΑΕΠ.
Ειδικότερα, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, το δημόσιο χρέος το τρίτο τρίμηνο του 2014 έφτασε το 176% του ΑΕΠ (315,5 δισ. ευρώ), έναντι 177,5% του ΑΕΠ (317,5 δισ. ευρώ) το δεύτερο τρίμηνο του 2014 και 171% του ΑΕΠ (317,7 δισ. ευρώ) το τρίτο τρίμηνο του 2013.
Το υψηλότερο δημόσιο χρέος στην ΕΕ κατέγραψε, το τρίτο τρίμηνο του 2014, η Ελλάδα (176%) και ακολουθούν η Ιταλία (131,8%), η Πορτογαλία (131,4%) και η Ιρλανδία (114,8).
Το χαμηλότερο χρέος κατέγραψε η Εσθονία (10,5%), το Λουξεμβούργο (22,9%) και η Βουλγαρία (23,6%).
Σε σχέση με το τρίτο τρίμηνο του 2013, το δημόσιο χρέος αυξήθηκε σε 18 κράτη-μέλη της ΕΕ και μειώθηκε σε δέκα. Οι μεγαλύτερες αυξήσεις σημειώθηκαν στη Σλοβενία (+16,8 ποσοστιαίες μονάδες), στην Κροατία (+7,3) και στη Βουλγαρία (+6,6). Τη μεγαλύτερη μείωση δημόσιου χρέους κατέγραψε η Ιρλανδία (-9,4), η Πολωνία (-8,0) και το Λουξεμβούργο (-5,0).
Αυτή την Ελλάδα παραδίδει ο Αντώνης Σαμαράς που κατά δήλωσή του έχει «φτύσει αίμα» για να σώσει τη χώρα. Το ψέμα έχει βέβαια κοντά ποδάρια και η αλήθεια έρχεται στην επιφάνεια όσο κι αν οι απερχόμενοι σωτήρες προσπαθούν να την «κρύψουν» κάτω από το χαλί.

«Ποτάμι»: Να τα αλλάξουμε όλα, εκτός από το lavout

Πηγή: «Δρόμος της Αριστεράς»

Ο  τίτλος είναι από εύστοχο σχόλιο ανθρώπου που είδε με ποιον τρόπο η προεκλογική αφίσα του Ποταμιού έχει αντιγράψει διαφήμιση για... τσάντες. Στη θέση του μοντέλου ποζάρει ανέμελα ο... μεγάλος αρχηγός που θέλει «να τα αλλάξει όλα» χωρίς να «καταστρέφει την Ελλάδα», μπηχτή που απευθύνεται στον ΣΥΡΙΖΑ που, προφανώς, είναι ο καταστροφέας.

Tο Ποτάμι, ένα κόμμα-κατασκευή, είναι προφανές ότι «πουλάει» τον εαυτό του σαν ένα οποιοδήποτε προϊόν: Μια τσάντα εν προκειμένω. Προφανώς έγινε πρώτα έρευνα αγοράς, βρέθηκε η συνταγή που θα μπορούσε να αγγίξει ένα κρίσιμο τμήμα των ψηφοφόρων, επιλέχθηκαν τα κατάλληλα συνθήματα και οι «θέσεις» που καλύπτουν τις ανάγκες των καταναλωτών. Να ταιριάζει με το σύγχρονο life style.

Κάθε εποχή έχει και το κόμμα-σφήνα που βοηθά, ως από μηχανής θεός, την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος.
Κάποτε ήταν η Πολίτική Άνοιξη του Σαμαρά, ακολούθησε το ΛΑΟΣ, ξεπετάχτηκε η Χρυσή Αυγή, έγινε η παρθενογένεση του Ποταμιού. Δεν ξέρω αν προσέξατε ότι έχει τερματιστεί η ανελέητη προβολή του νέο-ναζιστικού κόμματος. Θυμάστε ότι το 2102 βλέπαμε παντού χρυσαυγίτες;

Το προϊόν Ποτάμι πέραν της trendy παρουσίας που στοχεύει σε μερίδα της νεολαίας και ψηφοφόρων των βορείων προαστίων που βλέπουν πολύ μπανάλ να ψηφίσουν κάποιο από τα άλλα κόμματα, ποντάρει όλο και πιο πολύ στον συντηρητισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι μεγάλο μέρος της προεκλογικής του εκστρατείας γίνεται με την προβολή σποτ με ηλικιωμένους που μιλούν για τις καταθέσεις τους -που είναι δικές τους. Σαφής πάλι ο υπαινιγμός για τους «κομμουνιστές που θα μας πάρουν τις καταθέσεις»...

Από την άλλη, το προϊόν-Ποτάμι επειδή δεν θέλει να έχει ημερομηνία λήξης και να πάρει παράταση (σαν το παστεριωμένο γάλα κρατάει και λίγη «αριστεροσύνη» για την επόμενη μέρα), ελπίζοντας πως θα έχει τις κρίσιμες έδρες στη Βουλή ώστε να έχει λόγο στον σχηματισμό και την πολιτική της επόμενης κυβέρνησης.

Είναι σαφές ότι κάτι τέτοιο είναι ευκταίο και από τους πρώην(;) εργοδότες του κ. Θεοδωράκη.

Καλό είναι, πάντως, στους σχεδιασμούς τους να μην ξεχνούν:

«Το lifestyle είναι μαγικό. Από μηδενικό σε κάνει νούμερο»...