ΑΚΟΝΙΣΤΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΝΑ ΣΦΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Εάν δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα μάτια σας για να βλέπετε, τότε θα τα χρειαστείτε για να κλάψετε


Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Στο πλευρό της Χ.Α οι κυνηγοί Ελλήνων της Ουκρανίας


ουκρανία χρυσή αυγή

Δεσμοί αίματος συνδέουν τους φασίστες της χώρας μας με τα ναζιστικά μορφώματα που απειλούν τους Έλληνες της Ουκρανίας όπως προκύπτει από μια απλή περίηγηση στο site της Χρυσής Αυγής.

Η φωτογραφία, που είχε αναρτήσει η Χ.Α, δείχνει ομάδες Ουκρανών φασιστών σε συγκέντρωση συμπαράστασης για τη δολοφονία δυο χρυσαυγιτών (τότε που όλοι ειμαστάν χρυσαυγίτες σύμφωνα με τον υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων Γρ. Βαλιανάτο).

Εξίσου στενοί όμως είναι και οι δεσμοί του ΕΛΑΜ, του Κυπριακού αδελφού κόμματος της Χ.Α, με το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα της Ουκρανίας Svoboda, που έχει μετατραπεί σε αγαπημένο παιδί του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και των Βρυξελλών.

Οι κύπριοι φασίστες δεν μπορούσαν να κρύψουν την χαρά τους όταν αντιπροσωπεία του Svoboda τους επισκέφθηκε στην Κύπρο τον Ιούνιο του 2013.

 Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης διαβάστηκε μάλiστα και χαιρετισμός που απήυθυνε ο Μιχαλολιάκος στους Ουκρανούς φασίστες.



 Με πληροφορίες από το Lenin Reloaded
infowar


Προσοχή στο κενό μεταξύ Ευρωπαϊκών Αξιών... και Ναζισμού

Ο διάλογος για το τι είναι σήμερα η Ευρωπη δεν πρόκειται να ξεκινήσει. Τουλάχιστον όχι εάν δεν τον ξεκινήσουμε εμείς βάζοντας το θέμα καθαρά. H μεταπολεμική ευρωπαϊκή ενοποίηση έχει προδοθεί και έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης.
Του Αποστόλη Φωτιάδη @balkanizator

«Το τελευταίο διάστημα έχει μπει η Αλ Κάιντα στη Λιβύη. Κάνουν ό,τι μπορούν να την ελέγξουν αλλά εάν δεν την απωθήσουν, ξέχνα τη Μεσόγειο όπως την ήξερες» λέει ο Κ.Π. που εδώ και λίγο καιρό εργάζεται στην Τρίπολη. Ο άνθρωπος ακριβολογεί: Στις 5 Οκτωβρίου Αμερικανοί στρατιώτες πιάνουν τον Abu Anas al-Libi, σημαντικό στέλεχος της Αλ Κάιντα στην περιοχή. Πέντε μέρες μετά ένοπλοι απαγάγουν τον πρωθυπουργό της χώρας Ali Zeidan ως αντίποινα και τον απελευθερώνουν μερικές ώρες μετά. «Για να καταλάβεις πόσο άσχημα είναι τα πράγματα, οι δυτικοί θεωρούν ότι ακόμα και υπουργοί έχουν διασυνδέσεις μαζί τους» είχε πει ο Κ.Π. Αργότερα διαβάζοντας βρίσκω ότι τα μέλη της ένοπλης οργάνωσης που απήγαγαν των πρωθυπουργό συνδέονται με τα υπουργεία άμυνας και εσωτερικών.

Τι δουλειά κάνουν οι «δυτικοί» στον απόηχο της Αραβικής Άνοιξης. Ξαναχτίζουν ένα κόσμο στα μέτρα τους ή παλεύουν να ελέγξουν το χάος που αναδύεται μέσα από τα ερείπια της παλιάς τάξης πραγμάτων; Από πέρυσι την άνοιξη η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτεί μέσω της αποστολής EUBAM, την οποία διευθύνει το γραφείο της Βαρόνης Καθριν Άστον για τις Εξωτερικές υποθέσεις της ΕΕ, την οργάνωση και εκπαίδευση ενός νέου σώματος ασφαλείας στην Λιβύη. Μέχρι εδώ ισχύει η ιστορία της ώριμης Ευρώπης που βοηθά, αλλά δεν εκβιάζει τα έθνη, να βαδίσουν τους δύσκολους δρόμους του εκδημοκρατισμού και της υιοθεσίας των αξιών του φιλελευθερισμού. Αλλά αυτό μέχρι εδώ. Διαβάζοντας τις αμέτρητες σελίδες του κείμενου της αποστολής ο EUoberver διαπίστωσε ότι η εντολή της αποστολής αφήνει χώρο και για την εκπαίδευση ειδικών παραστρατιωτικών δυνάμεων ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευση της χώρας. Κάτι που θα ανέτρεπε τα σχέδια αυτών, των Γάλλων και Γερμανών κυρίως, που αποφάσισαν να ανατρέψουν το αυταρχικό καθεστώς του Καντάφι.

Αυτή η λεπτομέρεια αναδεικνύει μια αντίφαση βαθιά στον πυρήνα της εξωτερικής πολιτικής που έχει ασκήσει εδώ και δυόμισι δεκαετίες η Ευρωπαϊκή Ένωση. Πολύ περισσότερο πρόκειται για μια αντίφαση που ταξιδεύει ακόμη βαθύτερα και αγγίζει ακόμα και αυτόν τον ίδιο τον υπαρξιακό μύθο της ενωμένης Ευρώπης. Τι είναι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση; Ένα υπερεθνικό δημιούργημα που φτιάχτηκε με κόπο για να εξασφαλίσει ότι η ευρωπαϊκή ήπειρος δεν θα ξαναπέσει ποτέ θύμα της εθνικιστικής μισαλλοδοξίας. Που παράγει αδιάκοπα την κατάλληλη ρητορική και συντηρεί τυπικά την απαραίτητη θεσμική υποδομή αλλά δεν έχει αποβάλει το ένστικτο του έθνους κράτους από τον πυρήνα της στρατηγικής του.

Η αυταπάτη ότι τα κράτη μέλη συν-αποφασίζουν στις επιτροπές υπουργών ή το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ήταν αρκετή για να κατευνάζει αυτή την κριτική τη δεκαετία του 90, έπειτα όμως από την εμπειρία της ελληνικής κρίσης είναι φανερό ότι, όταν τα συμφέροντα των κρατών μελών δεν συμβαδίζουν, τότε ισχύει ο νόμος του ισχυρού και η πολιτική κουλτούρα της Ευρώπης τείνει προς το Μακιαβελλισμό. Αυτό δεν είναι αρκετό για να απορρίψει κανείς την ευρωπαϊκή ενοποίηση και τα προνόμια που δημιούργησε ως ιστορικό δεδομένο. Αλλά και το ιστορικό δεδομένο της ευρωπαϊκής ενοποίησης δεν είναι αρκετό, εκτός ίσως για τους εναπομείναντες εραστές του ρομαντικού ευρωπαϊσμού, για να μην παρατηρεί κανείς σήμερα ότι οι λόγοι επιδείνωσης των εθνικισμών και η επιστροφή της αντίληψης της γεωπολιτικής με όρους Ιεράς Συμμαχίας, ή στο πιο σύγχρονο με όρους ιμπεριαλισμού, δεν είναι θέμα ορισμένων περιθωριακών στις παρυφές της Ευρώπης αλλά έχουν μολύνει την καρδιά των Βρυξελλών.

Για έναν ιστορικό τα ίχνη αυτής της αποτυχίας μπορούν να εντοπιστούν πολύ παλιότερα. Σε ένα παλιό (1996) αλλά επίκαιρο για την εποχή του ακαδημαϊκό άρθρο ο καθηγητής Μίκαελ Μπάουν προτείνει μια εναλλακτική ερμηνεία για τους λόγους που η Ευρωπη φτάνει μέχρι την υπογραφή της συνθήκης του Μάαστριχτ το 1991. Αντί για αποτέλεσμα της Ευρωπαϊκής ενοποίησης (χωρίς αυτό να την εξαιρεί από την συνολική ανάλυση), ο Μπάουν εξηγεί γιατί το Μάαστριχτ ήταν αποτέλεσμα της αντίδρασης των ευρωπαϊκών κρατών στη γερμανική ενοποίηση (Νοέμβριος του 1989) και το τέλος του ψυχρού πολέμου. «Πολύ περισσότερο πρόκειται για το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης μεταξύ των δυο σημαντικότερων κρατών της Ε.Ε., της Γαλλίας και της Γερμανίας. Οι οποίες αντιλήφθηκαν τη συμφωνία ως ένα μέσο για την εξασφάλιση ζωτικών εθνικών συμφερόντων τους». Σε αυτό το ιστορικό σημείο και στη φύση της συνθήκης ως προϊόντος «υψηλής πολιτικής» ο Μπάουν εντοπίζει την αναχώρηση από την ευρωπαϊκή πολιτική μεθοδολογία των τριών προηγούμενων δεκαετιών και το μετασχηματισμό των στόχων της ευρωπαϊκής ενοποίησης, που σταδιακά θα μετατραπεί σε πλατφόρμα ενδο-ευρωπαϊκών «εθνικών» ανταγωνισμών.

Σε τι συμφώνησαν όμως τότε Γάλλοι και Γερμανοί; Στην ουσία οι Γάλλοι αποδέχθηκαν τη γερμανική ενοποίηση, εφόσον οι Γερμανοί ήταν έτοιμοι να αποχαιρετίσουν το μάρκο για το νέο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα. Αυτή ήταν η απαραίτητη ευρωπαϊκή εμβάθυνση ώστε η αναγέννηση του γερμανικού γίγαντα να είναι ελεγχόμενη, ή έτσι πιστέψαν τότε οι Γάλλοι. Πάνω σε αυτήν την ανομολόγητη σε μεγάλο βαθμό συμφωνία γεννήθηκε η Ευρωζώνη της οποίας οι τεράστιες ανεπάρκειες είναι αποτέλεσμα του ότι βασίσθηκε σε εθνικές προτεραιότητας και όχι σε μια πραγματική προσπάθεια εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Μπορεί και πρέπει να καταλογίσει ακόμη ένα σφάλμα κανείς στους Ευρωπαίους πατέρες εκείνη την εποχή. Την αποτυχία ή την επιλογή τους, αφού η αλήθεια βρίσκεται πάντα κάπου στην μέση, να προχωρήσει η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Ας αφήσουμε τα αίτια (πάντα υπάρχουν πολλά και όσοι δεν θέλουν να κουβεντιάσουν ουσιαστικά την πολιτική της εποχής πάντα καταλήγουν μετά από λίγο να λένε για τα προαιώνια μίση των Βαλκανίων) και ας κοιτάξουμε λίγο στις αφορμές.

Στις 23 Δεκέμβρη του1991 η Γερμανία αναγνώρισε ως ανεξάρτητα κράτη, μονομερώς και αγνοώντας τις αντιρρήσεις των ευρωπαίων εταίρων της, την Κροατία και τη Σλοβενία. Σε σχέση με την εξωτερική πολιτική συναίνεσης που ακολουθούσε μεταπολεμικά η Γερμανία, αυτή ήταν μια πρωτοφανής απόφαση που εν μέρει, και όχι στο όλον, σφράγιζε τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας. Είναι πολύ δύσκολο να ερμηνεύσει κανείς απόλυτα τέτοιες πολιτικές αποφάσεις ακόμα και δυόμισι δεκαετίες μετά, αλλά είναι βέβαιο ότι την αναγνώριση υπαγόρευσαν σε πολύ μεγάλο βαθμό εσωτερικά συμφέροντα που στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας έβλεπαν τη δημιουργία νέων αγορών που θα απορροφούσαν τη δυναμική της ενοποιημένης γερμανικής οικονομίας μετά την εξαφάνιση ενός τεράστιου ανταγωνιστή στην Ανατολή. Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ήταν τεράστιο λάθος εάν αναλογιστεί κανείς πως ακόμα ένας ισχυρός παίκτης θα άλλαζε τις ισορροπίες ισχύος στην Ευρωπη και θα διεύρυνε τη ανάγκη για πραγματική ενοποίηση. Και η επιλογή της έγινε ακριβώς γιατί τις στρατηγικές ήδη από τότε δεν υπαγόρευε το ευρωπαϊκό όραμα αλλά τα επιμέρους εθνικά συμφέροντα. Αξίζει να θυμηθεί κανείς ότι ο Χέλμουτ Κολ είχε κλείσει τη συμφωνία του Μάαστριχτ μόλις είκοσι ήμερες νωρίτερα, 9 και 10 Δεκέμβρη (η υπογραφή έγινε στο ίδιο μέρος στις 7 Φλεβάρη του επόμενου έτους).

Είναι ειρωνικό λοιπόν να ακούει κανείς τόσα χρόνια μετά τις εκκλήσεις του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγιερ, ο οποίος μάλιστα ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα το 1991 ως νομικός σύμβουλος στο κρατίδιο του Ανόβερου, για διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας. Η κυριαρχία που εκπροσωπεί, που παραδόξως είναι ο μόνος ευρωπαϊκός παράγοντας που έχει πετύχει την υπερεθνική του πραγμάτωση σε τέτοιο βαθμό μέσα στην Ευρωπη, δεν διακατέχεται από τέτοιες ευαισθησίες. Τα αφεντικά του Στάινμαγιερ και της Κάθριν Άστον έχουν ξεπεράσει προ-πολλού το θέμα του ποια Ευρωπη θέλουν, και έχουν μάλιστα φροντίσει αυτή η κουβέντα να μη γίνει μέσα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Πρόκειται άλλωστε για βλαβερό προβληματισμό.

Εάν κοιτάξει κανείς τα πρακτικά της συνόδου κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών στις 19-20 Δεκεμβρίου θα αντιληφθεί από την 1η σελίδα πώς ακριβώς βλέπουν αυτοί το μέλλον της Ευρώπης. Το κείμενο ξεκινάει έτσι...

«Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η άμυνα είναι σημαντική. Μία αποτελεσματική Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και άμυνας συμβάλλει στην ενίσχυση της ασφάλειας των Ευρωπαίων πολιτών και συνεισφέρει στην ειρήνη και τη σταθερότητα στη γειτονιά μας και στον κόσμο γενικότερα. Ωστόσο, το στρατηγικό και γεωπολιτικό περιβάλλον της Ευρώπης μεταβάλλεται ταχύτατα. Οι προϋπολογισμοί για την άμυνα στην Ευρώπη συρρικνώνονται, οπότε περιορίζονται οι δυνατότητες για εξέλιξη, ανάπτυξη και διατήρηση στρατιωτικών δυνατοτήτων. Οι κατακερματισμένες ευρωπαϊκές αμυντικές αγορές θέτουν σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα και ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας άμυνας και ασφάλειας στην Ευρώπη».

Και καταλήγει σε μια πλήρη αναβάθμιση του ρόλου της «Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας» (CSDP) και της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Άμυνας, προβλέποντας δισεκατομμύρια ευρώ για την ανάπτυξη μιλιταριστικών εξοπλισμών μέχρι το 2025. Αυτά αρχές του 2014 όταν πάνω από το 20% του ευρωπαϊκού πληθυσμού ζει σε συνθήκες αποκλεισμού και φτώχειας.

Στο κείμενο της συνόδου κορυφής μπορεί να συνοψίσει κανείς τις προτεραιότητες του οράματος για την Ευρώπη ως μια αιχμαλωσία από εθνικές πολιτικές ελίτ που πειθήνια υπακούουν σε ό,τι υπαγορεύουν τα συμφέροντα του διεθνοποιημένου κεφαλαίου. Σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης ο μιλιταρισμός, απολογητής του οποίου σε αυτή την περίπτωση είναι η Άστον, ως οικονομική πολιτική υπήρξε για τα ευρωπαϊκά έθνη κράτη, και όχι μόνο, μια εύκολη επιλογή. Πολύ περιέργως και εντελώς συμπτωματικά η δημοσιονομική προσαρμογή υπήρξε παρομοίως δημοφιλής πάνω κάτω τις ίδιες εποχές, τουλάχιστον κάτι τέτοιο γράφει ο Καρλ Πολάνυι στο ‘Μεγάλο Μετασχηματισμό’. Ομολογουμένως θα είχε πολύ ενδιαφέρον μια κουβέντα πάνω στο εάν υπάρχει σχέση αίτιου και αιτιατού πάνω σε αυτό.

Πάντως και στις δυο περιπτώσεις είναι αναγκαία μια κάποια υποκρισία ώστε μπροστά από τα ερείπια που αφήνει πίσω της αυτή η πολιτική να χωράνε οι επικλήσεις του ευρωπαϊκού κεκτημένου και των αξιών του. Όπως η Επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων Μάλμστρομ παρουσιάζει την Ευρώπη - φρούριο ως εργαλείο σωτηρίας προσφύγων, έτσι και η Άστον εργάζεται εντατικά για την ελευθερία του λαού της Ουκρανίας από τον πρώην εγκληματία και νυν πολιτικό ηγέτη, ανήμπορη να διακρίνει μεταξύ πολιτών, οργανωμένων συμφερόντων και χιτλερικών.

Αυτού του είδους η αδιακρισία, εν ονόματι αδίστακτων συμφερόντων και πολιτικού πραγματισμού, είναι που μετατρέπει το ευρωπαϊκό μέλλον μας σήμερα σε μια φυλακή. Ο διάλογος για το τι είναι σήμερα η Ευρώπη δεν πρόκειται να ξεκινήσει. Τουλάχιστον όχι εάν δεν τον ξεκινήσουμε εμείς βάζοντας το θέμα καθαρά. H μεταπολεμική ευρωπαϊκή ενοποίηση έχει προδοθεί και έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης. Η τυφλή προσήλωση στον αγνό ευρωπαϊσμό αρνείται ότι αυτός οδηγεί την ΕΕ σε αδιέξοδο και στην ουσία τρέφει την άνοδο του ευρω-σκεπτικισμού. Δεν ωφελεί να αναζητά κανείς φιλολογικούς όρους διαλόγου αφού η ευρωπαϊκή ελίτ, ανήμπορη να υπερβεί το ένστικτο της επιβίωσης και τα λάθη του πρόσφατου παρελθόντος, αγρεύει συνομιλητές και πιόνια μόνο σε χώρους που προθυμοποιούνται να σπρώξουν την δική της ατζέντα.

Ούτε να αναρωτιέται κανείς τι συμβαίνει ξαφνικά επειδή...



όταν ο Ολεγκ Τιαγκνιμποκ, αρχηγός του νέο-ναζιστικού Σβόμποντα στην Ουκρανία, απλώνει το χέρι του να χαιρετίσει τον Χίτλερ...



του το αρπάζει η Καθριν Άστον και το σφίγγει.

thepressproject

Ηχήστε οι σάλπιγγες


sikelianos-kideia-palama

Ισως ουδείς άλλος θάνατος συγκλόνισε την Ελλάδα του 20ου αιώνα όσο εκείνος του εθνικού ποιητή Κωστή Παλαμά μια ημέρα σαν τη σημερινή, στην καρδιά της Κατοχής, το 1943 – τι σύμπτωση: ήταν η τελευταία χρονια που, σύμφωνα με την Κριστίν Λαγκάρντ, είχαμε ξανά…πρωτογενές πλεόνασμα!…

Παρά τις τραγικές συνθήκες που ήδη επικρατούσαν, εκείνη την ημέρα ήταν που η χώρα ένιωσε ότι βυθίστηκε αληθινά στο πένθος. Και γι αυτό ο άλλος μεγάλος ποιητής της εποχής, ο Αγγελος Σικελιανός ανέλαβε την ευθύνη να “σηκώσει” στις δικές του πλάτες αυτό τον τόπο και το λαό του, όταν, την επομένη, στην κηδεία του Παλαμά, είπε ότι πάνω σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα και απήγγειλε “Ηχήστε οι σάλπιγγες”, για να ξεσηκώσει αμέτρητες χιλιάδες αθηναίους να ψάλουν μαζικά τον εθνικό ύμνο. Είπαμε: στην καρδιά της Κατοχής…

Ολα αυτά, φυσικά, τι σημασία έχουν σήμερα; Μα καμία, απολύτως καμία. Η Ελλάδα είναι σήμερα μία ισότιμη ευρωπαική χώρα ανάμεσα στις άλλες, η δημοκρατία της λειτουργεί άψογα, το Σύνταγμά της εφαρμόζεται “ρολόι” και η κυβέρνηση κρατά γερά στα χέρια της τις τύχες της χώρας, η οποία βαδίζει επιτυχώς στην οδό της σωτηρίας… Οσο για το χρέος, αφού χάριν της “σωτηρίας” το πολλαπλασιάσαμε, τώρα περιμένουμε, μάταια φυσικά, τους Γερμανούς να μας το κόψουνε…

Τι; Αυτή δεν είναι η επίσημη κυβερνητική αλήθεια για την Ελλάδα; Ή μήπως όχι; Δεν “σώζεται” σήμερα η χώρα με το πρόγραμμα σωτηρίας που μας έφεραν οι φίλοι δανειστές μας; Δεν ξεπερνά την κρίση και δεν ανοίγεται προς την ανάπτυξη; Δεν έχει “αφήσει τα χειρότερα πίσω της”; Δεν καθορίζει πια η ίδια το μέλλον της; Δεν είναι ενωμένη και δεν επικρατεί πλήρης ηρεμία στο εσωτερικό της; Το πολιτικό της τοπίο δεν είναι σταθερό; Η οικονομία της δεν μπαίνει σήμερα – αύριο στην τροχιά της απογείωσης; Δεν ετοιμάζεται μάλιστα να πουλήσει και τα πιο σημαντικά προς πώληση που διαθέτει, πλην όμως σε ποσά που αντιστοιχούν σε λιγότερο από 3% της αξίας τους – πώς ήταν κάποτε με τον ντενεκέ το λάδι;…

Είναι εκπληκτικό με πόση ευκολία, ακόμα και σήμερα, το ψεύδος κυριαρχεί στην ελληνική πολιτική ζωή. Πώς δηλαδή, παρά τα όσα περνάμε όχι απλώς διατηρείται αλλά και επαυξάνει η βασική πολιτική παθογένεια της δομικής διαστρεύλωσης της αλήθειας από την πολιτική ηγεσία, η οποία δεν λέει με κανένα τρόπο να εγκαταλείψει αυτή την πιο παλιά και πιο αμαρτωλή από τις συνήθειές της, τη ρίζα όλων των δεινών. Γιατί τίποτα δεν μπορείς να διορθώσεις, αν πρώτα δεν έχεις διορθώσει αυτό.

Ακόμα πιο εκπληκτικό είναι το με πόση ορμή και προθυμία πολλοί πιστεύουν ότι η λύση των μεγάλων προβλημάτων αυτού του τόπου δεν είναι άλλη παρά το να τον αναλάβουν οι ξένοι. Διαφθορά; Τεράστια. Κράτος; Εντελώς απαράδεκτο. Τι απαιτείται; Να έρθουν τα πάνω κάτω. Ομως, από αυτό, μέχρι να παραδώσει κανείς μία χώρα στους ξένους, η απόσταση είναι τεράστια, όσο κι αν πολλοί δεν μπορούν ακόμα σήμερα να δουν τη διαφορά.

Οπότε, σε εμάς, σήμερα, ακόμα κι αν βρισκόταν ένας Σικελιανός να φωνάξει “Ηχήστε οι σάλπιγγες”, άραγε, ποιος θα τον άκουγε; Αν πάλι σάλπιζε ψευδείς πολιτικούρες, αν κορόιδευε τον κόσμο κι αν έλεγε εξυπνάδες και παραμύθια, αν κοίμιζε αντι να αφυπνίζει, ένα ολόκληρο σύστημα θα ήταν στα πόδια του…


 inprecor
sikelianos-kideia-palama
Ισως ουδείς άλλος θάνατος συγκλόνισε την Ελλάδα του 20ου αιώνα όσο εκείνος του εθνικού ποιητή Κωστή Παλαμά μια ημέρα σαν τη σημερινή, στην καρδιά της Κατοχής, το 1943 – τι σύμπτωση: ήταν η τελευταία χρονια που, σύμφωνα με την Κριστίν Λαγκάρντ, είχαμε ξανά πρωτογενές πλεόνασμα!…
Παρά τις τραγικές συνθήκες που ήδη επικρατούσαν, εκείνη την ημέρα ήταν που η χώρα ένιωσε ότι βυθίστηκε αληθινά στο πένθος. Και γι αυτό ο άλλος μεγάλος ποιητής της εποχής, ο Αγγελος Σικελιανός ανέλαβε την ευθύνη να “σηκώσει” στις δικές του πλάτες αυτό τον τόπο και το λαό του, όταν, την επομένη, στην κηδεία του Παλαμά, είπε ότι πάνω σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα και απήγγειλε “Ηχήστε οι σάλπιγγες”, για να ξεσηκώσει αμέτρητες χιλιάδες αθηναίους να ψάλουν μαζικά τον εθνικό ύμνο. Είπαμε: στην καρδιά της Κατοχής…
Ολα αυτά, φυσικά, τι σημασία έχουν σήμερα; Μα καμία, απολύτως καμία. Η Ελλάδα είναι σήμερα μία ισότιμη ευρωπαική χώρα ανάμεσα στις άλλες, η δημοκρατία της λειτουργεί άψογα, το Σύνταγμά της εφαρμόζεται “ρολόι” και η κυβέρνηση κρατά γερά στα χέρια της τις τύχες της χώρας, η οποία βαδίζει επιτυχώς στην οδό της σωτηρίας… Οσο για το χρέος, αφού χάριν της “σωτηρίας” το πολλαπλασιάσαμε, τώρα περιμένουμε, μάταια φυσικά, τους Γερμανούς να μας το κόψουνε…
Τι; Αυτή δεν είναι η επίσημη κυβερνητική αλήθεια για την Ελλάδα; Ή μήπως όχι; Δεν “σώζεται” σήμερα η χώρα με το πρόγραμμα σωτηρίας που μας έφεραν οι φίλοι δανειστές μας; Δεν ξεπερνά την κρίση και δεν ανοίγεται προς την ανάπτυξη; Δεν έχει “αφήσει τα χειρότερα πίσω της”; Δεν καθορίζει πια η ίδια το μέλλον της; Δεν είναι ενωμένη και δεν επικρατεί πλήρης ηρεμία στο εσωτερικό της; Το πολιτικό της τοπίο δεν είναι σταθερό; Η οικονομία της δεν μπαίνει σήμερα – αύριο στην τροχιά της απογείωσης; Δεν ετοιμάζεται μάλιστα να πουλήσει και τα πιο σημαντικά προς πώληση που διαθέτει, πλην όμως σε ποσά που αντιστοιχούν σε λιγότερο από 3% της αξίας τους – πώς ήταν κάποτε με τον ντενεκέ το λάδι;…
Είναι εκπληκτικό με πόση ευκολία, ακόμα και σήμερα, το ψεύδος κυριαρχεί στην ελληνική πολιτική ζωή. Πώς δηλαδή, παρά τα όσα περνάμε όχι απλώς διατηρείται αλλά και επαυξάνει η βασική πολιτική παθογένεια της δομικής διαστρεύλωσης της αλήθειας από την πολιτική ηγεσία, η οποία δεν λέει με κανένα τρόπο να εγκαταλείψει αυτή την πιο παλιά και πιο αμαρτωλή από τις συνήθειές της, τη ρίζα όλων των δεινών. Γιατί τίποτα δεν μπορείς να διορθώσεις, αν πρώτα δεν έχεις διορθώσει αυτό.
Ακόμα πιο εκπληκτικό είναι το με πόση ορμή και προθυμία πολλοί πιστεύουν ότι η λύση των μεγάλων προβλημάτων αυτού του τόπου δεν είναι άλλη παρά το να τον αναλάβουν οι ξένοι. Διαφθορά; Τεράστια. Κράτος; Εντελώς απαράδεκτο. Τι απαιτείται; Να έρθουν τα πάνω κάτω. Ομως, από αυτό, μέχρι να παραδώσει κανείς μία χώρα στους ξένους, η απόσταση είναι τεράστια, όσο κι αν πολλοί δεν μπορούν ακόμα σήμερα να δουν τη διαφορά.
Οπότε, σε εμάς, σήμερα, ακόμα κι αν βρισκόταν ένας Σικελιανός να φωνάξει “Ηχήστε οι σάλπιγγες”, άραγε, ποιος θα τον άκουγε; Αν πάλι σάλπιζε ψευδείς πολιτικούρες, αν κορόιδευε τον κόσμο κι αν έλεγε εξυπνάδες και παραμύθια, αν κοίμιζε αντι να αφυπνίζει, ένα ολόκληρο σύστημα θα ήταν στα πόδια του…
- See more at: http://www.inprecor.gr/archives/250107#sthash.UOTN1kIM.dpuf

sikelianos-kideia-palama

Ισως ουδείς άλλος θάνατος συγκλόνισε την Ελλάδα του 20ου αιώνα όσο εκείνος του εθνικού ποιητή Κωστή Παλαμά μια ημέρα σαν τη σημερινή, στην καρδιά της Κατοχής, το 1943 – τι σύμπτωση: ήταν η τελευταία χρονια που, σύμφωνα με την Κριστίν Λαγκάρντ, είχαμε ξανά…πρωτογενές πλεόνασμα!…

Παρά τις τραγικές συνθήκες που ήδη επικρατούσαν, εκείνη την ημέρα ήταν που η χώρα ένιωσε ότι βυθίστηκε αληθινά στο πένθος. Και γι αυτό ο άλλος μεγάλος ποιητής της εποχής, ο Αγγελος Σικελιανός ανέλαβε την ευθύνη να “σηκώσει” στις δικές του πλάτες αυτό τον τόπο και το λαό του, όταν, την επομένη, στην κηδεία του Παλαμά, είπε ότι πάνω σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα και απήγγειλε “Ηχήστε οι σάλπιγγες”, για να ξεσηκώσει αμέτρητες χιλιάδες αθηναίους να ψάλουν μαζικά τον εθνικό ύμνο. Είπαμε: στην καρδιά της Κατοχής…

Ολα αυτά, φυσικά, τι σημασία έχουν σήμερα; Μα καμία, απολύτως καμία. Η Ελλάδα είναι σήμερα μία ισότιμη ευρωπαική χώρα ανάμεσα στις άλλες, η δημοκρατία της λειτουργεί άψογα, το Σύνταγμά της εφαρμόζεται “ρολόι” και η κυβέρνηση κρατά γερά στα χέρια της τις τύχες της χώρας, η οποία βαδίζει επιτυχώς στην οδό της σωτηρίας… Οσο για το χρέος, αφού χάριν της “σωτηρίας” το πολλαπλασιάσαμε, τώρα περιμένουμε, μάταια φυσικά, τους Γερμανούς να μας το κόψουνε…

Τι; Αυτή δεν είναι η επίσημη κυβερνητική αλήθεια για την Ελλάδα; Ή μήπως όχι; Δεν “σώζεται” σήμερα η χώρα με το πρόγραμμα σωτηρίας που μας έφεραν οι φίλοι δανειστές μας; Δεν ξεπερνά την κρίση και δεν ανοίγεται προς την ανάπτυξη; Δεν έχει “αφήσει τα χειρότερα πίσω της”; Δεν καθορίζει πια η ίδια το μέλλον της; Δεν είναι ενωμένη και δεν επικρατεί πλήρης ηρεμία στο εσωτερικό της; Το πολιτικό της τοπίο δεν είναι σταθερό; Η οικονομία της δεν μπαίνει σήμερα – αύριο στην τροχιά της απογείωσης; Δεν ετοιμάζεται μάλιστα να πουλήσει και τα πιο σημαντικά προς πώληση που διαθέτει, πλην όμως σε ποσά που αντιστοιχούν σε λιγότερο από 3% της αξίας τους – πώς ήταν κάποτε με τον ντενεκέ το λάδι;…

Είναι εκπληκτικό με πόση ευκολία, ακόμα και σήμερα, το ψεύδος κυριαρχεί στην ελληνική πολιτική ζωή. Πώς δηλαδή, παρά τα όσα περνάμε όχι απλώς διατηρείται αλλά και επαυξάνει η βασική πολιτική παθογένεια της δομικής διαστρεύλωσης της αλήθειας από την πολιτική ηγεσία, η οποία δεν λέει με κανένα τρόπο να εγκαταλείψει αυτή την πιο παλιά και πιο αμαρτωλή από τις συνήθειές της, τη ρίζα όλων των δεινών. Γιατί τίποτα δεν μπορείς να διορθώσεις, αν πρώτα δεν έχεις διορθώσει αυτό.

Ακόμα πιο εκπληκτικό είναι το με πόση ορμή και προθυμία πολλοί πιστεύουν ότι η λύση των μεγάλων προβλημάτων αυτού του τόπου δεν είναι άλλη παρά το να τον αναλάβουν οι ξένοι. Διαφθορά; Τεράστια. Κράτος; Εντελώς απαράδεκτο. Τι απαιτείται; Να έρθουν τα πάνω κάτω. Ομως, από αυτό, μέχρι να παραδώσει κανείς μία χώρα στους ξένους, η απόσταση είναι τεράστια, όσο κι αν πολλοί δεν μπορούν ακόμα σήμερα να δουν τη διαφορά.

Οπότε, σε εμάς, σήμερα, ακόμα κι αν βρισκόταν ένας Σικελιανός να φωνάξει “Ηχήστε οι σάλπιγγες”, άραγε, ποιος θα τον άκουγε; Αν πάλι σάλπιζε ψευδείς πολιτικούρες, αν κορόιδευε τον κόσμο κι αν έλεγε εξυπνάδες και παραμύθια, αν κοίμιζε αντι να αφυπνίζει, ένα ολόκληρο σύστημα θα ήταν στα πόδια του…



inprecor
sikelianos-kideia-palama
Ισως ουδείς άλλος θάνατος συγκλόνισε την Ελλάδα του 20ου αιώνα όσο εκείνος του εθνικού ποιητή Κωστή Παλαμά μια ημέρα σαν τη σημερινή, στην καρδιά της Κατοχής, το 1943 – τι σύμπτωση: ήταν η τελευταία χρονια που, σύμφωνα με την Κριστίν Λαγκάρντ, είχαμε ξανά πρωτογενές πλεόνασμα!…
Παρά τις τραγικές συνθήκες που ήδη επικρατούσαν, εκείνη την ημέρα ήταν που η χώρα ένιωσε ότι βυθίστηκε αληθινά στο πένθος. Και γι αυτό ο άλλος μεγάλος ποιητής της εποχής, ο Αγγελος Σικελιανός ανέλαβε την ευθύνη να “σηκώσει” στις δικές του πλάτες αυτό τον τόπο και το λαό του, όταν, την επομένη, στην κηδεία του Παλαμά, είπε ότι πάνω σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα και απήγγειλε “Ηχήστε οι σάλπιγγες”, για να ξεσηκώσει αμέτρητες χιλιάδες αθηναίους να ψάλουν μαζικά τον εθνικό ύμνο. Είπαμε: στην καρδιά της Κατοχής…
Ολα αυτά, φυσικά, τι σημασία έχουν σήμερα; Μα καμία, απολύτως καμία. Η Ελλάδα είναι σήμερα μία ισότιμη ευρωπαική χώρα ανάμεσα στις άλλες, η δημοκρατία της λειτουργεί άψογα, το Σύνταγμά της εφαρμόζεται “ρολόι” και η κυβέρνηση κρατά γερά στα χέρια της τις τύχες της χώρας, η οποία βαδίζει επιτυχώς στην οδό της σωτηρίας… Οσο για το χρέος, αφού χάριν της “σωτηρίας” το πολλαπλασιάσαμε, τώρα περιμένουμε, μάταια φυσικά, τους Γερμανούς να μας το κόψουνε…
Τι; Αυτή δεν είναι η επίσημη κυβερνητική αλήθεια για την Ελλάδα; Ή μήπως όχι; Δεν “σώζεται” σήμερα η χώρα με το πρόγραμμα σωτηρίας που μας έφεραν οι φίλοι δανειστές μας; Δεν ξεπερνά την κρίση και δεν ανοίγεται προς την ανάπτυξη; Δεν έχει “αφήσει τα χειρότερα πίσω της”; Δεν καθορίζει πια η ίδια το μέλλον της; Δεν είναι ενωμένη και δεν επικρατεί πλήρης ηρεμία στο εσωτερικό της; Το πολιτικό της τοπίο δεν είναι σταθερό; Η οικονομία της δεν μπαίνει σήμερα – αύριο στην τροχιά της απογείωσης; Δεν ετοιμάζεται μάλιστα να πουλήσει και τα πιο σημαντικά προς πώληση που διαθέτει, πλην όμως σε ποσά που αντιστοιχούν σε λιγότερο από 3% της αξίας τους – πώς ήταν κάποτε με τον ντενεκέ το λάδι;…
Είναι εκπληκτικό με πόση ευκολία, ακόμα και σήμερα, το ψεύδος κυριαρχεί στην ελληνική πολιτική ζωή. Πώς δηλαδή, παρά τα όσα περνάμε όχι απλώς διατηρείται αλλά και επαυξάνει η βασική πολιτική παθογένεια της δομικής διαστρεύλωσης της αλήθειας από την πολιτική ηγεσία, η οποία δεν λέει με κανένα τρόπο να εγκαταλείψει αυτή την πιο παλιά και πιο αμαρτωλή από τις συνήθειές της, τη ρίζα όλων των δεινών. Γιατί τίποτα δεν μπορείς να διορθώσεις, αν πρώτα δεν έχεις διορθώσει αυτό.
Ακόμα πιο εκπληκτικό είναι το με πόση ορμή και προθυμία πολλοί πιστεύουν ότι η λύση των μεγάλων προβλημάτων αυτού του τόπου δεν είναι άλλη παρά το να τον αναλάβουν οι ξένοι. Διαφθορά; Τεράστια. Κράτος; Εντελώς απαράδεκτο. Τι απαιτείται; Να έρθουν τα πάνω κάτω. Ομως, από αυτό, μέχρι να παραδώσει κανείς μία χώρα στους ξένους, η απόσταση είναι τεράστια, όσο κι αν πολλοί δεν μπορούν ακόμα σήμερα να δουν τη διαφορά.
Οπότε, σε εμάς, σήμερα, ακόμα κι αν βρισκόταν ένας Σικελιανός να φωνάξει “Ηχήστε οι σάλπιγγες”, άραγε, ποιος θα τον άκουγε; Αν πάλι σάλπιζε ψευδείς πολιτικούρες, αν κορόιδευε τον κόσμο κι αν έλεγε εξυπνάδες και παραμύθια, αν κοίμιζε αντι να αφυπνίζει, ένα ολόκληρο σύστημα θα ήταν στα πόδια του…
- See more at: http://www.inprecor.gr/archives/250107#sthash.UOTN1kIM.dpuf
sikelianos-kideia-palama
Ισως ουδείς άλλος θάνατος συγκλόνισε την Ελλάδα του 20ου αιώνα όσο εκείνος του εθνικού ποιητή Κωστή Παλαμά μια ημέρα σαν τη σημερινή, στην καρδιά της Κατοχής, το 1943 – τι σύμπτωση: ήταν η τελευταία χρονια που, σύμφωνα με την Κριστίν Λαγκάρντ, είχαμε ξανά πρωτογενές πλεόνασμα!…
Παρά τις τραγικές συνθήκες που ήδη επικρατούσαν, εκείνη την ημέρα ήταν που η χώρα ένιωσε ότι βυθίστηκε αληθινά στο πένθος. Και γι αυτό ο άλλος μεγάλος ποιητής της εποχής, ο Αγγελος Σικελιανός ανέλαβε την ευθύνη να “σηκώσει” στις δικές του πλάτες αυτό τον τόπο και το λαό του, όταν, την επομένη, στην κηδεία του Παλαμά, είπε ότι πάνω σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα και απήγγειλε “Ηχήστε οι σάλπιγγες”, για να ξεσηκώσει αμέτρητες χιλιάδες αθηναίους να ψάλουν μαζικά τον εθνικό ύμνο. Είπαμε: στην καρδιά της Κατοχής…
Ολα αυτά, φυσικά, τι σημασία έχουν σήμερα; Μα καμία, απολύτως καμία. Η Ελλάδα είναι σήμερα μία ισότιμη ευρωπαική χώρα ανάμεσα στις άλλες, η δημοκρατία της λειτουργεί άψογα, το Σύνταγμά της εφαρμόζεται “ρολόι” και η κυβέρνηση κρατά γερά στα χέρια της τις τύχες της χώρας, η οποία βαδίζει επιτυχώς στην οδό της σωτηρίας… Οσο για το χρέος, αφού χάριν της “σωτηρίας” το πολλαπλασιάσαμε, τώρα περιμένουμε, μάταια φυσικά, τους Γερμανούς να μας το κόψουνε…
Τι; Αυτή δεν είναι η επίσημη κυβερνητική αλήθεια για την Ελλάδα; Ή μήπως όχι; Δεν “σώζεται” σήμερα η χώρα με το πρόγραμμα σωτηρίας που μας έφεραν οι φίλοι δανειστές μας; Δεν ξεπερνά την κρίση και δεν ανοίγεται προς την ανάπτυξη; Δεν έχει “αφήσει τα χειρότερα πίσω της”; Δεν καθορίζει πια η ίδια το μέλλον της; Δεν είναι ενωμένη και δεν επικρατεί πλήρης ηρεμία στο εσωτερικό της; Το πολιτικό της τοπίο δεν είναι σταθερό; Η οικονομία της δεν μπαίνει σήμερα – αύριο στην τροχιά της απογείωσης; Δεν ετοιμάζεται μάλιστα να πουλήσει και τα πιο σημαντικά προς πώληση που διαθέτει, πλην όμως σε ποσά που αντιστοιχούν σε λιγότερο από 3% της αξίας τους – πώς ήταν κάποτε με τον ντενεκέ το λάδι;…
Είναι εκπληκτικό με πόση ευκολία, ακόμα και σήμερα, το ψεύδος κυριαρχεί στην ελληνική πολιτική ζωή. Πώς δηλαδή, παρά τα όσα περνάμε όχι απλώς διατηρείται αλλά και επαυξάνει η βασική πολιτική παθογένεια της δομικής διαστρεύλωσης της αλήθειας από την πολιτική ηγεσία, η οποία δεν λέει με κανένα τρόπο να εγκαταλείψει αυτή την πιο παλιά και πιο αμαρτωλή από τις συνήθειές της, τη ρίζα όλων των δεινών. Γιατί τίποτα δεν μπορείς να διορθώσεις, αν πρώτα δεν έχεις διορθώσει αυτό.
Ακόμα πιο εκπληκτικό είναι το με πόση ορμή και προθυμία πολλοί πιστεύουν ότι η λύση των μεγάλων προβλημάτων αυτού του τόπου δεν είναι άλλη παρά το να τον αναλάβουν οι ξένοι. Διαφθορά; Τεράστια. Κράτος; Εντελώς απαράδεκτο. Τι απαιτείται; Να έρθουν τα πάνω κάτω. Ομως, από αυτό, μέχρι να παραδώσει κανείς μία χώρα στους ξένους, η απόσταση είναι τεράστια, όσο κι αν πολλοί δεν μπορούν ακόμα σήμερα να δουν τη διαφορά.
Οπότε, σε εμάς, σήμερα, ακόμα κι αν βρισκόταν ένας Σικελιανός να φωνάξει “Ηχήστε οι σάλπιγγες”, άραγε, ποιος θα τον άκουγε; Αν πάλι σάλπιζε ψευδείς πολιτικούρες, αν κορόιδευε τον κόσμο κι αν έλεγε εξυπνάδες και παραμύθια, αν κοίμιζε αντι να αφυπνίζει, ένα ολόκληρο σύστημα θα ήταν στα πόδια του…
- See more at: http://www.inprecor.gr/archives/250107#sthash.UOTN1kIM.dpuf

Αυτός κυβερνά την Ουκρανία


 


Τον γύρο του κόσμου κάνει η φωτογραφία του μεταβατικού πρωθυπουργού της Ουκρανίας Αρσένι Γιατσιένιουκ να χαιρετά ναζιστικά δίπλα στον ηγέτη του ακροδεξιού Svoboda και τον Βιτάλι Κλίτσκο που ετοιμάζεται να διεκδικήσει την προεδρία.
Ο «διανοούμενος τραπεζίτης» όπως χαρακτήρισαν τον Γιατσιένιουκ πολλά ξένα μέσα ενημέρωσης ήταν πολύ κοντά στην ακροδεξιά εδώ και χρόνια. Τη φωτογραφία αποκάλυψε η ιστοσελίδα «L'echelle de Jacob». Ο Γιατσένιουκ έχει διατελέσει υπουργός Οικονομικών και είναι ο άνθρωπος που θα οδηγήσει την Ουκρανία στις εκλογές του Μαϊου.
thetoc

TVXS: Τα πογκρόμ της Λβιβ: Η ματωμένη από τους ναζί ουκρανική ιστορία

Ενισχύθηκαν μέσα από τους κόλπους των φιλοευρωπαίων διαδηλωτών της Ουκρανίας και κατόπιν έκαναν σαφείς τις προθέσεις τους. Πρώτος στόχος των νεοναζί της Ουκρανίας ήταν οι Κομουνιστές. Δεκάδες αγάλματα του Λένιν καταστράφηκαν όπως και το μνημείο του «άγνωστου στρατιώτη» του σοβιετικού στρατού που πολέμησε ενάντια στους ναζί στην «ματωμένη» πόλη της Λβιβ. Επίθεση δέχτηκαν τα κεντρικά γραφεία του ΚΚ Ουκρανίας ενώ φωτογραφίες με το δημόσιο διασυρμό του Rostislav Vasilko, γραμματέα της ΚΟ του ΚΚ Ουκρανίας της πόλης Λβιβ, από ακροδεξιούς κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο. Ακολούθησαν οι πληροφορίες για επιθέσεις σε καταστήματα εβραίων και οι καταγγελίες εβραίων πως δέχονται απειλές να εγκαταλείψουν τη χώρα. Όλα αυτά σε μια χώρα που έχουν στοιχειώσει τα «πογκρόμ της Λβιβ».

Τα  «πογκρόμ της Lviv*» όπως έμειναν γνωστά στην ιστορία είναι οι δυο μεγάλες σφαγές των Εβραίων από τους ναζί στην πολύπαθη περιοχή της σημερινής Ουκρανίας (30 Ιουνίου – 2 Ιουλίου και 25 Ιουλίου με 29 Ιουλίου 1941) κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πάνω από 6.000 Εβραίοι υπολογίζεται ότι δολοφονήθηκαν από τα Τάγματα Θανάτου (παραστρατιωτικές οργανώσεις υπό τον έλεγχο των Ες-Ες που χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για τον αφανισμό των Εβραίων, των Ρομά και των κομουνιστών), Ουκρανούς εθνικιστές και τμήματα των ουκρανικών πολιτοφυλακών.

 Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου η Lviv είχε τον τρίτο μεγαλύτερο – πάνω από 200.000 - εβραϊκό πληθυσμό στην Πολωνία. Το 1939, η πόλη και η επαρχία της προσαρτήθηκε Σοβιετικής Ένωσης, πήρε την ονομασία Λβοφ και έγινε κομμάτι της ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Ακολούθησε η επέλαση της Βέρμαχτ. Αμέσως μόλις ο ναζιστικός στρατός μπήκε στην Lviv, τα Τάγματα Θανάτου με τη συμμετοχή των Ουκρανών εθνικιστών οργάνωσαν πογκρόμ ως αντίποινα για τις εκτελέσεις κρατουμένων που πραγματοποιήθηκαν σε φυλακές της Πολωνίας και της Ουκρανίας από τη Σοβιετική μυστική αστυνομία NKVD. Οι προπαγανδιστές των ναζί χρησιμοποίησαν το γεγονός ότι μεγάλο ποσοστό των σοβιετικών στρατιωτών ήταν Εβραίοι για να ανατροφοδοτήσουν το μίσος προς τους Εβραίους στον ουκρανικό λαό.

Το πρώτο βήμα ήταν η συγκρότηση μιας ουκρανικής πολιτοφυλακής η οποία ενεργούσε υπό τις προτροπές και τις ευλογίες των ναζί. Υποβοηθούσε ο Οργανισμός των Ουκρανών Εθνικιστών (θεωρείται πρόγονος του σημερινού ακροδεξιού κόμματος Σβόμποντα) αλλά και ανοργάνωτους εθνικιστές της Ουκρανίας. Μαρτυρίες κάνουν λόγο ακόμη και για 7.000 νεκρούς εβραίους. Λίγες ημέρες μετά ακολούθησε και δεύτερο πογκρόμ που έμεινε στην ιστορία ως «Οι Μέρες του Πετλιούρα» γιατί έγινε ως αντίποινα για τη δολοφονία του Ουκρανού ηγέτη Σιμόν Πετλιούρα από αντάρτη του αναρχικού κομουνιστικού επαναστατικού στρατού της Ουκρανίας στο Παρίσι. Το δεύτερο πογκρόμ οργανώθηκε από εθνικιστικούς κύκλους της Ουκρανίας με γερμανική ενθάρρυνση. Περίπου 2.000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν σε περίπου τρεις ημέρες. Πολλοί Εβραίοι μεταφέρθηκαν στο εβραϊκό νεκροταφείο και δολοφονήθηκαν βάναυσα και μαζικά.

Οι φωτογραφίες από τα πογκρόμ της Lviv είναι φρικιαστικές. Ξυλοδαρμοί, πετροβολισμοί, ταπείνωση γυναικών και αντρών τους οποίους τα τάγματα εφόδου έγδυναν δημόσια και τους χτυπούσαν με μπαστούνια. Σκηνές από βίαιες συλλήψεις. Στις φωτογραφίες μεταξύ άλλων αναγνωρίζονται μέλη του Οργανισμού Ουκρανών Εθνικιστών.











Μέλη του Οργανισμού Ουκρανών Εθνικιστών παίρνουν μέρος στα πογκρόμ



Οι Ουκρανοί συνεργάτες των ναζί οδηγούν τους Εβραίους στις φυλακές




Μέσα στις φυλακές


Καταναγκαστική εργασία – εκταφή πτωμάτων χωρίς γάντια


Περιμένοντας το θάνατο


Θάνατος


* Φωτογραφίες από την Ουκρανική Πράβντα και το live journal
* H Λβιβ άλλαξε πολλές φορές ονομασία και επίσημη γλώσσα. Μετά τη λήξη του Α’ Παγκόσμιου Πόλεμου (1918), οι Πολωνοί επανέφεραν την παλαιά ονομασία, καθώς πέρασε στα χέρια τους. Το 1939, η πόλη και η επαρχία της πέρασε στα χέρια της Σοβιετικής Ένωσης, πήρε την ονομασία Λβοφ και έγινε κομμάτι της ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Κατόπιν βρέθηκε υπό την κατοχή των Ναζί από τον Ιούνιο του 1941 μέχρι τον Ιούλιο του 1944 οπότε πέρασε ξανά στα χέρια της ΕΣΣΔ. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, η Λβιβ ανήκει στην Ουκρανία.